Tabari
Terug naar surah 97, ayah 4

Tafseer van De Beslissing · Al-Qadr · 97:4

تَنَزَّلُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍۢ

De Engelen en de Geest (Djibrîl) daalden in haar neer met de toestemming van hun Heer, voor elke beschikking.

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    Zijn uitspraak: تَنـزلُ الْمَلائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ ("De engelen en de Geest dalen daarin neer, met toestemming van hun Heer, voor elke beschikking").

    De uitleggers (ahl al-taʾwīl) zijn het oneens over de uitleg daarvan. Sommigen van hen zeiden: de betekenis daarvan is: de engelen dalen neer, en Jibrīl met hen — en hij is de Geest (al-rūḥ) — in de Nacht van de Macht (laylat al-qadr), بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ ("met toestemming van hun Heer, voor elke beschikking"), dat wil zeggen met toestemming van hun Heer, voor elke zaak die Allah voor dat jaar heeft besloten, zoals voorzieningen, levenstermijnen en dergelijke.

    Vermelding van wie dat gezegd heeft:

    Ibn ʿAbd al-Aʿlā heeft ons verteld, hij zei: Ibn Thawr heeft ons verteld, op gezag van Maʿmar, op gezag van Qatāda, over Zijn uitspraak: مِنْ كُلِّ أَمْرٍ ("voor elke beschikking") — hij zei: daarin wordt beschikt wat er zal zijn in het jaar tot aan diezelfde nacht in het volgende jaar.

    Volgens deze opvatting is dit het einde van de mededeling, en de plaats van de pauze is "voor elke beschikking" (min kulli amr).

    Anderen zeiden: تَنـزلُ الْمَلائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ ("De engelen en de Geest dalen daarin neer met toestemming van hun Heer") — zij treffen geen enkele gelovige man of gelovige vrouw aan zonder hem te begroeten.

    Vermelding van wie dat gezegd heeft:

    Mij is verteld op gezag van Yaḥyā ibn Ziyād al-Farrāʾ, hij zei: Abū Bakr ibn ʿAyyāsh heeft mij verteld, op gezag van al-Kalbī, op gezag van Abū Ṣāliḥ, op gezag van Ibn ʿAbbās: dat hij placht te lezen: "van elke persoon vrede" (min kulli imriʾin salām). Wie volgens deze lezing leest, gaf aan de betekenis van "van elke persoon" de uitleg: van elke engel; de betekenis was bij hem dan: de engelen en de Geest dalen daarin neer met toestemming van hun Heer, namelijk elke engel die de gelovige mannen en gelovige vrouwen begroet. Maar ik acht het lezen daarvan niet toegestaan, vanwege de consensus van de gezaghebbende lezers (al-qurrāʾ) tegen haar, en omdat zij in strijd is met wat in de geschriften (maṣāḥif) van de moslims staat. Dat komt doordat er in geen enkel geschrift van de geschriften van de moslims in Zijn woord "amr" een yāʾ staat; en als het gelezen wordt als مِنْ كُلّ امْرِئ ("van elke persoon"), dan hoort daar een hamza bij, die in het schrift een yāʾ wordt.

    En het juiste in deze kwestie is de eerste opvatting die wij eerder vermeld hebben, in overeenstemming met hoe Qatāda het uitlegde.

    Toon originele Arabische tekst
    وقوله: ( تَنـزلُ الْمَلائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ ) اختلف أهل التأويل في تأويل ذلك، فقال بعضهم: معنى ذلك: تنـزل الملائكة وجبريل معهم، وهو الروح في ليلة القدر ( بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ ) يعني بإذن ربهم، من كلّ أمر قضاه الله في تلك السنة، من رزق وأجل وغير ذلك. * ذكر من قال ذلك: حدثنا ابن عبد الأعلى، قال: ثنا ابن ثور، عن معمر، عن قتادة، في قوله: ( مِنْ كُلِّ أَمْرٍ ) قال: يقضى فيها ما يكون في السنة إلى مثلها. فعلى هذا القول منتهى الخبر، وموضع الوقف من كلّ أمر. وقال آخرون: ( تَنـزلُ الْمَلائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ ) لا يلقون مؤمنا ولا مؤمنة إلا سلَّموا عليه. * ذكر من قال ذلك: حُدثت عن يحيى بن زياد الفرّاء، قال: ثني أبو بكر بن عياش، عن الكلبيّ، عن أبي صالح، عن ابن عباس: أنه كان يقرأ: " من كل امرئ سلام " وهذه القراءة من قرأ بها وجَّه معنى من كلّ امرئ: من كلّ ملَك؛ كان معناه عنده: تنـزل الملائكة والروح فيها بإذن ربهم من كلّ ملك يسلم على المؤمنين والمؤمنات؛ ولا أرى القراءة بها جائزة، لإجماع الحجة من القرّاء على خلافها، وأنها خلاف لما في مصاحف المسلمين، وذلك أنه ليس في مصحف من مصاحف المسلمين في قوله " أمر " ياء، وإذا قُرِئت: ( مِنْ كُلّ امْرِئ ) لحقتها همزة، تصير في الخطّ ياء. والصواب من القول في ذلك: القول الأوّل الذي ذكرناه قبل، على ما تأوّله قتادة.