Tafseer van Hij Fronste · Abasa · 80:38
Gezichten (van de gelovigen) zullen op die Dag stralen.
En Zijn woord: وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ ("Gezichten zullen op die Dag stralend zijn"). De Verhevene, wiens lof verheven is, zegt: gezichten zullen op die Dag stralend en lichtend zijn, en dat zijn de gezichten van de gelovigen over wie Allah tevreden is. Men zegt: "asfara wajhu fulān" — het gezicht van die-en-die straalde — wanneer het schoon wordt; en hiervan is afgeleid "asfara al-ṣubḥ" — de ochtend lichtte op — wanneer zij verlicht wordt. En alles wat oplicht, wordt "musfir" (stralend) genoemd.
Wat betreft "safara" zonder alif, dat wordt enkel gezegd van de vrouw wanneer zij haar gezichtssluier (niqāb) of haar gezichtsbedekking (burquʿ) van haar gezicht wegneemt. Men zegt: "qad safarat al-marʾa ʿan wajhihā" — de vrouw heeft haar gezicht ontbloot — wanneer zij dat doet, en dan is zij "sāfir" (ontbloot). En hiervan is het vers van Tawba ibn al-Ḥumayyir:
En wanneer ik Laylā placht te bezoeken, deed zij haar sluier voor, maar deze ochtend heeft haar ontblote gezicht (sufūr) mij doen schrikken.
Met zijn woord "sufūrihā" bedoelt hij: het feit dat zij haar gezichtsbedekking van haar gezicht wegnam.
-----------------
De voetnoten:
Het vers is van Tawba ibn al-Ḥumayyir, de geliefde van Laylā al-Akhyaliyya. In (al-Lisān, lemma: safara): "safara al-ṣubḥ" en "asfara" — de ochtend lichtte op; "asfara al-qawm" — zij bereikten de ochtend. En "safara wajhuhu ḥasanan" en "asfara" — zijn gezicht straalde. En in de geëerde Openbaring: وجوه يومئذ مسفرة ("gezichten zullen op die Dag stralend zijn"). Al-Farrāʾ zei: dat wil zeggen lichtend en stralend; men zegt "asfara al-wajh" en "asfara al-ṣubḥ". Hij zei: en wanneer de vrouw haar gezichtssluier wegwerpt, zegt men "safarat", en dan is zij "sāfir" zonder de hāʾ. Einde citaat. Ik (de redacteur) zeg: dit vers is uit een lange ode die Dāwūd al-Anṭākī aanhaalt in zijn boek Tazyīn al-aswāq, met een uitvoerige beschrijving van de toestanden van de geliefden, op blz. 96–97, en (al-Aghānī 11: 204–250). Abū al-Faraj zei: wanneer Tawba ibn al-Ḥumayyir bij Laylā al-Akhyaliyya kwam, ging zij naar hem toe in een gezichtsbedekking. Toen zijn zaak ruchtbaar werd, beklaagden zij [haar verwanten] zich bij de heerser over hem, en deze verklaarde zijn bloed geoorloofd indien hij naar hen toe zou komen. Zij lagen voor hem op de loer op de plaats waar hij haar placht te ontmoeten. Toen zij hiervan op de hoogte raakte, ging zij met ontbloot gezicht naar buiten totdat zij op zijn weg ging zitten. Toen hij haar met ontbloot gezicht zag, begreep hij wat zij beoogde en wist hij dat men hem belaagde en dat zij haar gezicht hierom had ontbloot om hem te waarschuwen. Daarop spoorde hij zijn paard aan en ontkwam. En dat is zijn woord: "En wanneer ik bij Laylā kwam ..." — het vers. Einde citaat.
