Tafseer van De Ontrukkenden · An-Naazi'aat · 79:2
Bij de zacht uittrekkenden.
En Zijn uitspraak: وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا "En bij hen die met kracht losrukken" (79:2). De uitleggers zijn ook hierover van mening verschild — over wie zij zijn, wat zij zijn, en wat het is dat losrukt. Sommigen zeiden: Het zijn de engelen, die de ziel van de gelovige losrukken en haar wegnemen, zoals het halstertouw van de kameel wordt losgemaakt wanneer het van hem wordt losgebonden.
* Vermelding van wie dit heeft gezegd:
Muḥammad ibn Saʿd heeft mij verteld, hij zei: Mijn vader heeft mij verteld, hij zei: Mijn oom heeft mij verteld, hij zei: Mijn vader heeft mij verteld, op gezag van zijn vader, op gezag van Ibn ʿAbbās, over وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا , hij zei: De engelen.
En al-Farrāʾ placht te zeggen: Wat ik van de Arabieren heb gehoord, is dat zij zeggen: "anshaṭtu" (ik heb losgemaakt), alsof iets uit een halstertouw wordt losgemaakt. Het vastbinden ervan is "nashṭuhā", en de vastbinder is "al-nāshiṭ". Hij zei: Wanneer je het touw aan de poot van de kameel bindt, dan heb je hem vastgebonden ("nashaṭtahu tanshuṭuhu") en ben jij de vastbinder ("nāshiṭ"); en wanneer je het losmaakt, dan heb je hem losgemaakt ("anshaṭtahu").
En anderen zeiden: وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا is de dood, die de ziel van de mens losrukt.
* Vermelding van wie dit heeft gezegd:
Abū Kurayb heeft ons verteld, hij zei: Wakīʿ heeft ons verteld, op gezag van Sufyān, op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, over وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا , hij zei: De dood.
Ibn Ḥumayd heeft ons verteld, hij zei: Mihrān heeft ons verteld, hij zei: Sufyān heeft ons verteld, op gezag van ʿAbdallāh ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, hetzelfde.
Ibn Bashshār heeft ons verteld, hij zei: Yaḥyā heeft ons verteld, hij zei: Sufyān heeft ons verteld, op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, hetzelfde.
Ibn al-Muthannā heeft ons verteld, hij zei: Yūsuf ibn Yaʿqūb heeft ons verteld, hij zei: Shuʿba heeft ons verteld, op gezag van al-Suddī, op gezag van Ibn ʿAbbās, over وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا , hij zei: Wanneer zijn ziel wordt losgerukt.
Abū Kurayb heeft ons verteld, hij zei: Wakīʿ heeft ons verteld, op gezag van Sufyān, op gezag van al-Suddī, over وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا , hij zei: Het losrukken ervan, wanneer zij vanaf de voeten wordt losgerukt.
En anderen zeiden: Het zijn de sterren, die van horizon tot horizon trekken.
* Vermelding van wie dit heeft gezegd:
Ibn ʿAbd al-Aʿlā heeft ons verteld, hij zei: Ibn Thawr heeft ons verteld, op gezag van Maʿmar, op gezag van Qatāda, over zijn uitspraak وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا , hij zei: De sterren.
Bishr heeft ons verteld, hij zei: Yazīd heeft ons verteld, hij zei: Saʿīd heeft ons verteld, op gezag van Qatāda, over وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا , hij zei: Het zijn de sterren.
En anderen zeiden: Het zijn de strikken (al-awhāq, lussen waarmee dieren en mensen worden gevangen).
* Vermelding van wie dit heeft gezegd:
Abū Kurayb heeft ons verteld, hij zei: Wakīʿ heeft ons verteld, op gezag van Wāṣil ibn al-Sāʾib, op gezag van ʿAṭāʾ, over وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا , hij zei: De strikken.
Het juiste hierover is naar mijn mening dat men zegt: Allah, verheven is Zijn lof, heeft gezworen bij hen die met kracht losrukken, en dat zijn zij die van de ene plaats naar de andere trekken en zich daarheen begeven. Allah heeft daarmee niets specifiek bedoeld met uitsluiting van iets anders, maar de eed is algemeen over al wat losrukt: de engelen rukken los van de ene plaats naar de andere, en zo ook de dood, en zo ook de sterren en de strikken en eveneens de wilde runderen, die zich snel verplaatsen, zoals al-Ṭirimmāḥ zei:
"En is er bij de strijdmakker van de paarden, van wie ik wist, iets anders dan de schichtigheid van de eenzame, voorttrekkende [runderen]?"
Met "al-nawāshiṭ" bedoelt hij de wilde runderen, omdat zij van het ene gebied naar het andere trekken, zoals Ruʾba ibn al-ʿAjjāj zei:
"Elke verre-stappende [kameel] doorkliefde haar [de woestijn]"
En de zorgen drijven hun drager voort, zoals Hīmān ibn Quḥāfa zei:
"Mijn zorgen begonnen mij voort te drijven, mij voortdrijvend, nu eens naar Syrië met mij, en dan weer naar Wāsiṭ."
Zo valt alles wat losrukt onder datgene waarbij Hij gezworen heeft, tenzij er een bewijs opdoemt waaraan men zich moet onderwerpen, dat met de eed daarvan slechts een deel en niet het geheel bedoeld is.
