Tabari (1 passage)

1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

   De uitspraak over de uitleg van Zijn woord, de Verhevene: كَلا إِنَّهَا لَظَى (15) ("Maar nee! Voorwaar, het is een laaiende vlam (15)")

   Hij, verheven zij Zijn vermelding, zegt: maar nee, dat is niet zo; niets zal hem redden van de bestraffing van Allah. Vervolgens begon Hij, verheven zij Zijn lof, het bericht over datgene wat Hij daar voor hem heeft bereid, en zei: إِنَّهَا لَظَى ("Voorwaar, het is Laẓā"). En "Laẓā" is een van de namen van de hel (jahannam), en daarom werd het niet verbogen (niet getanwīn'd).

   De Arabische taalgeleerden verschilden van mening over de grammaticale positie ervan. Sommige grammatici van Basra zeiden: de positie ervan is accusatief (naṣb) als bdal (vervanging) van de hāʾ, en het predicaat van "inna" is نـزاعَةً ("verscheurend"). Hij zei: en als je wilt, kun je "Laẓā" als nominatief (rafʿ) maken als predicaat van "inna", en نـزاعَةً als nominatief maken als aanvang (ibtidāʾ). En sommigen van wie dat afwezen, zeiden: het is niet passend dat het zichtbare (al-ẓāhir) het verzwegen voornaamwoord (al-mukannā) volgt, behalve in een afwijkend geval; hij zei: de voorkeur is إِنَّهَا لَظَى * نـزاعَةً لِلشَّوَى ("Voorwaar, het is een laaiende vlam, die de ledematen wegrukt"), waarbij "Laẓā" het predicaat is en "nazzāʿa" een omstandigheidsbepaling (ḥāl) is. Hij zei: en wie het als nominatief leest, begint opnieuw (yastaʾnif), omdat het lof of laster is; hij zei: en het kan slechts een aanvang zijn op die wijze.

   En het juiste van de uitspraak daarover is volgens ons dat لَظَى het predicaat is, en نـزاعَةً een aanvang, en dat is dus nominatief; en de accusatief is niet toegestaan in de lezing, vanwege de consensus van de recitatoren van de steden over de nominatief ervan, en geen recitator heeft het zo met de accusatief gelezen — ook al heeft de accusatief in het Arabisch een mogelijke grond. En het is mogelijk dat de hāʾ in Zijn woord "innahā" een steunpilaar (ʿimād) is, en dat "Laẓā" nominatief is door "nazzāʿa", en "nazzāʿa" nominatief door "Laẓā", zoals men zegt: "innahā Hind qāʾima" en "innahu Hind qāʾima", waarbij de hāʾ in beide gevallen een steunpilaar (ʿimād) is.

   Toon originele Arabische tekst

   القول في تأويل قوله تعالى : كَلا إِنَّهَا لَظَى (15) يقول تعالى ذكره: كلا ليس ذلك كذلك، ليس ينجيه من عذاب الله شيء. ثم ابتدأ الخبر عما أعدّه له هنالك جلّ ثناؤه، فقال: (إِنَّهَا لَظَى ) ولظى: اسم من أسماء جهنم، ولذلك لم يجر. واختلف أهل العربية في موضعها، فقال بعض نحويي البصرة: موضعها نصب على البدل من الهاء، وخبر إن: (نـزاعَةً ) ؛ قال: وان شئت جعلت لظَى رفعا على خبر إن، ورفعت (نـزاعَةً ) على الابتداء، وقال بعض من أنكر ذلك: لا ينبغي أن يتبع الظاهر المكنى إلا في الشذوذ؛ قال: والاختيار (إِنَّهَا لَظَى * نـزاعَةً لِلشَّوَى ) لظى الخبر، ونـزاعة حال، قال: ومن رفع استأنف، لأنه مدح أو ذمّ، قال: ولا تكون ابتداء إلا كذلك. والصواب من القول في ذلك عندنا، أن (لَظَى ) الخبر، و (نـزاعَةً ) ابتداء، فذلك رفع، ولا يجوز النصب في القراءة لإجماع قرّاء الأمصار على رفعها، ولا قارئ قرأ كذلك بالنصب؛ وإن كان للنصب في العربية وجه؛ وقد يجوز أن تكون الهاء من قوله: " إنها " عمادا، ولظى مرفوعة بنـزاعة، ونـزاعة بلظَى، كما يقال: إنها هند قائمة، وإنه هند قائمة، والهاء عماد في الوجهين.