Tabari
Terug naar surah 7, ayah 81

Tafseer van De Hoogten · Al-A'raaf · 7:81

إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ ٱلرِّجَالَ شَهْوَةًۭ مِّن دُونِ ٱلنِّسَآءِ ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌۭ مُّسْرِفُونَ

Voorwaar, jullie naderen zeker wellustig mannen in plaats van vrouwen. Jullie zijn zelfs ten overschrijdend volk."

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    De uitleg van Zijn woord: Voorwaar, jullie benaderen de mannen met begeerte, in plaats van de vrouwen. Nee, jullie zijn een buitensporig volk (7:81).

    Abū Jaʿfar zei: De Verhevene, wiens lof wordt vermeld, bericht hiermee over Lūṭ, dat hij tot zijn volk zei, hen berispend om hun daad: Voorwaar, jullie, o volk, benaderen de mannen in hun achterste, uit begeerte daarnaar van jullie kant, in plaats van datgene wat Allah jullie heeft toegestaan en geoorloofd heeft gemaakt aan vrouwen — Nee, jullie zijn een buitensporig volk. Hij zegt: Voorwaar, jullie zijn een volk dat doet wat Allah jullie heeft verboden, en jullie ongehoorzaam aan Hem zijn met deze daad van jullie.

    * * *

    En dat is "al-isrāf" (de buitensporigheid) op deze plaats.

    * * *

    En "al-shahwa" (de begeerte) heeft het patroon "al-faʿla", en het is een verbaal substantief afgeleid van de uitspraak: "shahaytu hādhā al-shayʾa ashhāhu shahwatan" (ik begeerde dit ding, ik begeer het, met begeerte). Daartoe behoort het vers van de dichter:

    En menig verwarde die naar slaap verlangt, tot wie ik zei: vertrek! wanneer de sterren zich afwenden en zich uitstrekken (en snellen).

    Hij stond op, slepend met zijn mantel — zou, als zijn ziel tot hem gezegd werd: "neem haar met je beide handen!", zij neergestort zijn.

    ------------------------

    Voetnoten:

    (14) Zie de uitleg van "al-isrāf" eerder: p. 395, noot 2, en de daar genoemde verwijzingen.

    (15) Ik ken zijn dichter niet.

    (16) Het eerste vers staat in al-Lisān (sh-h-y), en de lezing van al-Lisān is: "wa-sbakarrat".

    Zijn woord "wa-ashʿath" doelt op zijn reisgezel, voor wie de reis lang geduurd had, zodat zijn hoofd stoffig werd en zijn haar in de war raakte door het achterwege laten van zalving. En "isbaṭarrat al-nujūm": de sterren strekten zich uit, stonden recht en snelden in hun loop. En "isbakarrat" is daaraan gelijk.

    (17) "kharrat", dat wil zeggen: zij viel neer, stortte in en zonk. In de gedrukte editie stond "jarrat" met de jīm, wat een regelrechte fout is.

    Dit tweede vers — iets dergelijks komt voor in de poëzie van al-Akhṭal; hij zei:

    En menig blanke, niet zwak noch krachteloos van vermogen, schonken wij te drinken, toen de eerste der mussen tjilpte;

    ik hield voor hem de beker vast, niet talmend, in de nacht, totdat hij hem ronkend dronk en zij liet ronken;

    hij stond op, slepend met zijn mantel — zou, als zijn ziel met zijn beide handen het afweren van de wijnroes had moeten verdragen, zij neergestort zijn;

    en hij wendde zich af — als gezegd werd: "hoed je voor het zwaard!", dan zou zijn haarlok niet vrij van vrees gerild hebben.

    Toon originele Arabische tekst
    القول في تأويل قوله : إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (81) قال أبو جعفر : يخبر بذلك تعالى ذكره عن لوط أنه قال لقومه، توبيخًا منه لهم على فعلهم: إنكم ، أيها القوم ، لتأتون الرجال في أدبارهم، شهوة منكم لذلك، من دون الذي أباحه الله لكم وأحلَّه من النساء=(بل أنتم قوم مسرفون ) ، يقول: إنكم لقوم تأتون ما حرَّم الله عليكم ، وتعصونه بفعلكم هذا. * * * وذلك هو " الإسراف " ، في هذا الموضع. (14) * * * و " الشهوة " ،" الفَعْلة "، وهي مصدر من قول القائل: " شَهَيتُ هذا الشيء أشهاه شهوة " ومن ذلك قول الشاعر: (15) وأَشْـعَثَ يَشْهَى النَّوْمَ قُلْتُ لَهُ: ارْتَحِلْ! إذَا مَـا النُّجُـومُ أَعْـرَضَتْ وَاسْبَطَرَّتِ (16) فَقَــامَ يَجُـرُّ الـبُرْدَ , لَـوْ أَنَّ نَفْسَـهُ يُقَـالُ لَـهُ : خُذْهَـا بِكَـفَّيْكَ! خَـرَّتِ (17) ------------------------ الهوامش: (14) انظر تفسير"الإسراف" فيما سلف: ص: 395 ، تعليق: 2 ، والمراجع هناك. (15) م أعرف قائله. (16) البيت الأول في اللسان (شهى) ، ورواية اللسان: "واسْبَكَرَّتْ". وقوله: "وأشعث" ، يعني رفيقه في السفر ، طال عليه السفر ، فاغبر رأسه ، وتفرق شعره من ترك الأدهان. و"اسبطرت النحوم" ، امتدت واستقامت وأسرعت في مسبحها. و"اسبكرت" ، مثلها. (17) "خرت" ، أي سقطت وتقوضت وهوت ، وكان في المطبوعة: "جرت" بالجيم ، وهو خطأ صرف. وهذا البيت الثاني ، ورد مثله في شعر الأخطل ، قال: وَأَبْيَـضَ لا نَكْـسٍ وَلا وَاهِـنِ القُـوَى سَـقَيْنَا ، إِذَا أُولَـى العَصَـافِيرِ صَرَّتِ حَبَسْـتُ عَلَيْـهِ الكَـأْسَ غَـيْرَ بَطِيئَـةٍ مِـنَ اللَّيْـلِ ، حَـتَّى هَرَّهَـا وَأَهَـرَّتِ فَقَــامَ يَجُـرُّ الـبُرْدَ ، لَـوْ أَنَّ نَفْسَـهُ بِكَفَّيْــهِ مِـــنْ رَدِّ الحُمَيَّـا لَخَـرَّتِ وَأَدْبَـرَ ، لَوْ قِيلَ : اتَّقِ السَّيْفَ !لَمْ تُخَلْ ذُؤَابَتُــهُ مِــنْ خَشْــيَةٍ إِقْشَـعَرَّتِ