Tabari
Terug naar surah 7, ayah 78

Tafseer van De Hoogten · Al-A'raaf · 7:78

فَأَخَذَتْهُمُ ٱلرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا۟ فِى دَارِهِمْ جَٰثِمِينَ

Toen greep de aardbeving hen, waardoor zij doden in hun huizen werden.

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    De uitleg van Zijn woord: فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دَارِهِمْ جَاثِمِينَ (78) ("Toen greep de schok hen, en zij lagen in hun woonplaats neergeworpen") (7:78).

    Abū Jaʿfar zei: De Verhevene, wiens lof verheven is, zegt: Toen greep hen die de kameelin gedood hadden van Thamūd (de schok), dat is de schreeuw.

    En "al-rajfa" (de schok) is de vorm faʿla, afgeleid van het zeggen van iemand: "rajafa bi-fulān kadhā yarjufu rajfan", en dat is wanneer hij iets in beweging brengt en doet schudden, zoals al-Akhṭal zei:

    Mocht je mij zien, gekromd door grijsheid van ouderdom, gelijk de adelaar wankelend, terwijl de mens vermoeid is.

    Met "al-rajfa" wordt hier bedoeld de schreeuw die hen deed schudden en hen tot ondergang in beweging bracht, want Thamūd is door de schreeuw ten onder gegaan, volgens wat de geleerden hebben vermeld.

    En in overeenstemming met wat wij daarover gezegd hebben, spraken de uitleggers.

    Vermelding van wie dat gezegd heeft:

    14828 — Muḥammad ibn ʿAmr heeft mij verteld, hij zei: Abū ʿĀṣim heeft ons verteld, hij zei: ʿĪsā heeft ons verteld, op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, over het woord van Allah: "al-rajfa", hij zei: de schreeuw.

    14829 — Al-Muthannā heeft mij verteld, hij zei: Abū Ḥudhayfa heeft ons verteld, hij zei: Shibl heeft ons verteld, op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, hetzelfde.

    14830 — Muḥammad ibn al-Ḥusayn heeft mij verteld, hij zei: Aḥmad ibn al-Mufaḍḍal heeft ons verteld, hij zei: Asbāṭ heeft ons verteld, op gezag van al-Suddī: (toen greep de schok hen), en dat is de schreeuw.

    14831 — Al-Ḥārith heeft mij verteld, hij zei: ʿAbd al-ʿAzīz heeft ons verteld, hij zei: Abū Saʿd heeft ons verteld, op gezag van Mujāhid: (toen greep de schok hen), hij zei: de schreeuw.

    En Zijn woord: (en zij lagen in hun woonplaats neergeworpen), Hij zegt: en zij die Allah van Thamūd vernietigde, lagen (in hun woonplaats), dat wil zeggen in hun land waarin zij ten onder gingen en in hun stad.

    Daarom gebruikte Hij "al-dār" (de woonplaats) in het enkelvoud en stelde Hij die niet in het meervoud, zodat Hij niet "in hun woonplaatsen" zei. Het is echter ook mogelijk dat de woonplaatsen bedoeld zijn, maar dat Hij de enkelvoudsvorm op het geheel betrok, zoals gezegd is: وَالْعَصْرِ * إِنَّ الإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ ("Bij de tijd. Voorwaar, de mens verkeert in verlies") [al-ʿAṣr: 1-2].

    En Zijn woord: (neergeworpen, jāthimīn), dat wil zeggen: gevallen, dodelijk getroffen, zonder beweging, omdat er geen ziel meer in hen was, daar zij ten onder waren gegaan. En de Arabieren zeggen over degene die op zijn knieën knielt: "jāthim", en daarvan is het woord van Jarīr:

    Ik herkende de afgelegen plek, en ik herkende ervan de kookpot-stenen, gelijk neergehurkte wouwen.

    En in overeenstemming met wat wij daarover gezegd hebben, spraken de uitleggers.

    Vermelding van wie dat gezegd heeft:

    14832 — Yūnus heeft mij verteld, hij zei: Ibn Wahb heeft ons bericht, hij zei: Ibn Zayd zei, over Zijn woord: (en zij lagen in hun woonplaats neergeworpen), hij zei: dood.

    Toon originele Arabische tekst
    القول في تأويل قوله : فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دَارِهِمْ جَاثِمِينَ (78) قال أبو جعفر : يقول تعالى ذكره: فأخذت الذين عقروا الناقةَ من ثمود =(الرجفة)، وهي الصيحة. * * * و " الرجفة " ،" الفعلة "، من قول القائل: " رجَف بفلان كذا يرجُفُ رجْفًا "، وذلك إذا حرَّكه وزعزعه، كما قال الأخطل: إِمَّـا تَـرَيْنِي حَنَـانِي الشَّـيْبُ مِنْ كِبَرٍ كَالنَّسْـرِ أَرْجُـفُ , وَالإنْسَـانُ مَهْدُودُ (7) وإنما عنى بـ" الرجفة " ، ها هنا الصيحة التي زعزعتهم وحركتهم للهلاك، لأن ثمود هلكت بالصيحة ، فيما ذكر أهل العلم. * * * وبنحو ما قلنا في ذلك قال أهل التأويل. * ذكر من قال ذلك: 14828-حدثني محمد بن عمرو قال، حدثنا أبو عاصم قال، حدثنا عيسى، عن ابن أبي نجيح، عن مجاهد، في قول الله: " الرجفة " ، قال: الصيحة. 14829-حدثني المثنى قال، حدثنا أبو حذيفة قال، حدثنا شبل، عن ابن أبي نجيح، عن مجاهد، مثله. 14830-حدثني محمد بن الحسين قال، حدثنا أحمد بن المفضل قال، حدثنا أسباط، عن السدي: ( فأخذتهم الرجفة ) ، وهي الصيحة. 14831-حدثني الحارث قال، حدثنا عبد العزيز قال، حدثنا أبو سعد، عن مجاهد: ( فأخذتهم الرجفة ) ، قال: الصيحة. * * * وقوله: ( فأصبحوا في دارهم جاثمين ) ، يقول: فأصبح الذين أهلك الله من ثمود=(في دارهم)، يعني في أرضهم التي هلكوا فيها وبلدتهم. * * * ولذلك وحَّد " الدار " ولم يجمعها فيقول " في دورهم "= وقد يجوز أن يكون أريد بها الدور، ولكن وجَّه بالواحدة إلى الجميع، كما قيل: وَالْعَصْرِ * إِنَّ الإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ ) [العصر: 1-2]. * * * وقوله: ( جاثمين ) ، يعني: سقوطًا صرعَى لا يتحركون ، لأنهم لا أرواح فيهم ، قد هلكوا. والعرب تقول للبارك على الركبة: " جاثم "، ومنه قول جرير: عَــرَفْتُ المُنْتَـأَى , وَعَـرَفْتُ مِنْهَـا مَطَايَــا القِــدْرِ كَــالحِدَإِ الجُـثُومِ (8) * * * وبنحو الذي قلنا في ذلك قال أهل التأويل. * ذكر من قال ذلك: 14832-حدثني يونس قال، أخبرنا ابن وهب قال، قال ابن زيد، في قوله: ( فأصبحوا في دارهم جاثمين ) ، قال: ميتين. -------------------- الهوامش : (7) ديوانه: 146 من قصيدة له جيدة ، قالها في يزيد بن معاوية ، وذكر فيها الشباب ذكرًا عجبًا ، وقد رأى إعراض الغواني عنه من أجله ، يقول بعده: وَقَـدْ يَكُـونُ الصِّبَـى مِنِّـي بِمَنْزِلَـةٍ يَوْمًـا ، وتَقْتَـادُنِي الهِيـفُ الرَّعَـادِيدُ يَـا قَـلَّ خَيْرُ الغَوَانِي ، كيف رُغْنَ بِهِ فَشُــرْبُهُ وَشَــلٌ فِيهِــنَّ تَصْرِيـدُ أَعْـرَضْنَ مِنْ شَمَطٍ في الرَّأْسِ لاحَ بِهِ فَهُــنّ مِنْـهُ ، إِذَا أَبْصَرْنَـهُ ، حِـيدُ قَـدْ كُـنَّ يَعْهَـدْنَ مِنِّي مَضْحَكًا حَسَنًا وَمَفْرِقًــا حَسَــرَتْ عَنْـهُ العَنَـاقِيدُ فَهُـنَّ يَشْـدُونَ مِنِّـي بَعْـضَ مَعْرِفَةٍ، وَهُــنَّ بـالوُدِّ ، لا بُخْـلٌ ولا جُـودُ قَـدْ كَـانَ عَهْـدِي جَدِيدًا ، فَاسْتُبِدَّ بِهِ، وَالعَهْـدُ مُتَّبَـعٌ مَـا فِيـهِ ، مَنشُـودُ يَقُلْـنَ : لا أَنْـتَ بَعْـلٌ يُسْـتَقَادُ لَـهُ، وَلا الشَّـبَابُ الَّـذِي قَـدْ فَـاتَ مَرْدُودُ هَـلْ لِلشَّـبَابِ الـذي قَدْ فَاتَ مرْدُودُ ? أَمْ هَـلْ دَوَاءٌ يَـرُدُّ الشِّـيبَ مَوْجُودُ ? لَـنْ يَرْجِـعَ الشِّيبُ شُبَّانًا ، وَلَنْ يَجِدُوا عِــدْلَ الشَّـبَابِ ، مَـا أَوْرَقَ العُـودُ إِنَّ الشَّــبَابَ لَمَحْــمُودٌ بَشَاشَــتُهُ والشَّـيْبُ مُنْصَـرفٌ عَنْـهُ وَمَصْـدُودُ وهي أبيات ملئت عاطفة وحزنًا وحسرة ، فاحفظها. (8) ديوانه: 507 ، ومجاز القرآن لأبي عبيدة 1: 218 ، من قصيدته في هشام بن عبد الملك ، مضى منها بيت فيما سلف 1: 170. يقول قبله: وَقَفْـتُ عَـلَى الدِّيَـارِ ، وَمَـا ذَكَرْنَـا كَـــدَارٍ بَيْــنَ تَلْعَــةَ والنَّظِيــم و"المنتأى" ، حفير النؤى حول البيت. و"مطايا القدر" ، أثافيها ، تركبها القدر فهي لها مطية. وجعلها كالحدإ الجثوم ، لسوادها من سخام النار. وكان في المخطوطة: "عرفت الصاى" ، غير منقوطة ، وخطأ ، صوابه ما في المطبوعة.