Tabari
Terug naar surah 7, ayah 165

Tafseer van De Hoogten · Al-A'raaf · 7:165

فَلَمَّا نَسُوا۟ مَا ذُكِّرُوا۟ بِهِۦٓ أَنجَيْنَا ٱلَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ ٱلسُّوٓءِ وَأَخَذْنَا ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ بِعَذَابٍۭ بَـِٔيسٍۭ بِمَا كَانُوا۟ يَفْسُقُونَ

En toen zij vergaten waarmee zij vermaand waren, toen redden Wij degenen die het kwade verboden, en Wij grepen degenen die onrecht pleegden met een harde bestraffing, wegens de zware zonden die zij plachten te bedrijven.

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    De uitleg van Zijn woord: فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ (7:165) (Toen zij datgene vergaten waaraan zij herinnerd waren, redden Wij hen die het kwaad verboden, en grepen Wij hen die onrecht pleegden met een hevige bestraffing wegens het moreel verderf dat zij bedreven (165))

    Abū Jaʿfar zei: De Verhevene, wiens vermelding verheven is, zegt: Toen de groep die de sabbat overtrad datgene losliet wat Allah haar had bevolen, namelijk het nalaten van de overtreding daarin, en datgene verwaarloosde waarmee de vermanende groep haar had vermaand en herinnerd — namelijk de waarschuwing voor Allahs bestraffing op haar ongehoorzaamheid — en zij voortging in het voor toegestaan houden van wat Allah haar verboden had, toen redde Allah hen die onder hen het "kwaad" (al-sūʾ) verboden — dat wil zeggen: de ongehoorzaamheid aan Allah en het voor toegestaan houden van wat Hij verbood — "en Wij grepen hen die onrecht pleegden", dat wil zeggen: en Allah greep hen die de sabbat overtraden en daarin voor toegestaan hielden wat Allah verboden had aan het vangen van vis en het eten ervan, en Hij liet Zijn macht op hen neerkomen en vernietigde hen met een zware, hevige bestraffing, wegens het feit dat zij Allahs gebod placht te overtreden, en zo uit Zijn gehoorzaamheid naar Zijn ongehoorzaamheid traden — en dat is "het moreel verderf" (al-fisq).

    * * *

    En overeenkomstig hetgeen wij hierover gezegd hebben, hebben de uitleggers gesproken.

    * Vermelding van wie dat zei:

    15287 — Al-Ḥasan ibn Yaḥyā heeft ons verteld, hij zei: ʿAbd al-Razzāq heeft ons bericht, hij zei: Ibn Jurayj heeft ons bericht aangaande Zijn woord: "Toen zij datgene vergaten waaraan zij herinnerd waren, redden Wij hen die het kwaad verboden", hij zei: Toen zij de vermaning vergaten van de gelovigen jegens hen, die zeiden: لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا (Waarom vermanen jullie een volk?).

    15288 — Muḥammad ibn al-Muthannā heeft mij verteld, hij zei: Ḥaramī heeft ons verteld, hij zei: Shuʿba heeft mij verteld, hij zei: ʿUmāra heeft mij bericht, op gezag van ʿIkrima, op gezag van Ibn ʿAbbās: "Wij redden hen die het kwaad verboden", hij zei: O, wist ik maar, wat is het kwaad dat hun verboden werd?

    * * *

    Wat betreft Zijn woord: "met een hevige bestraffing" (bi-ʿadhābin baʾīs), daarover zijn de reciteurs het oneens geweest in hun recitatie.

    De meeste reciteurs van de mensen van Medina lazen het: (بِعَذَابٍ بِيسٍ) met een kasra op de bāʾ en een verlichte yāʾ, zonder hamza, volgens het patroon "fiʿl".

    * * *

    Sommige reciteurs van Kūfa en Baṣra lazen het: (بِعَذَابٍ بَئِيسٍ) volgens het patroon "faʿīl", afgeleid van "al-buʾs" (ellende), met een fatḥa op de bāʾ en een kasra op de hamza met verlenging ervan.

    * * *

    Sommigen van Mekka lazen het eveneens zo, behalve dat hij de bāʾ van (بِئِيسٍ) met een kasra las, volgens het patroon "fiʿīl".

    * * *

    Sommige Kūfanen lazen het: (بَيْئِسٍ) met een fatḥa op de bāʾ en een sukūn op de yāʾ, met daarna een hamza die een kasra draagt, volgens het patroon "fayʿil".

    * * *

    Dat is echter ongebruikelijk volgens de taalkundigen, want wanneer "fayʿil" niet afgeleid is van woorden met yāʾ of wāw, dan is de fatḥa op het middelste radicaal de welbespraaktste vorm in de taal der Arabieren, zoals in hun uitspraak bij het overeenkomstige van de gave (niet-zwakke) woorden: "ṣayqal" en "nayrab". De kasra op het middelste radicaal komt slechts voor bij woorden met yāʾ of wāw, zoals hun uitspraak: "sayyid" en "mayyit". Sommigen hebben het vers van Imruʾ al-Qays ibn ʿĀbis al-Kindī aangehaald:

    Beiden waren een leider, dapper-streng (bayʾisā),

    die op de dag van het strijdgewoel de helmkam treft.

    — met een kasra op het middelste radicaal van "fayʿil", namelijk de hamza in "bayʾis"; en wellicht heeft degene die het zo las, het volgens deze vorm gelezen.

    * * *

    En over een andere van de Kūfanen wordt eveneens overgeleverd dat hij het las: (بَيْئَسٍ), overeenkomstig de recitatie die wij vóór deze vermeld hebben, namelijk met een fatḥa op de bāʾ en een sukūn op de yāʾ en een fatḥa op de hamza na de yāʾ, volgens het patroon "fayʿal", zoals "ṣayqal".

    * * *

    En over een van de Baṣranen wordt overgeleverd dat hij het las: (بَئِسٍ) met een fatḥa op de bāʾ en een kasra op de hamza, volgens het patroon "faʿil", zoals Ibn Qays al-Ruqayyāt zei:

    Was ik maar Ruqayya tegengekomen

    in eenzaamheid, zonder enige ellende (baʾis).

    * * *

    En over een ander van hen wordt overgeleverd dat hij het las: (بِئْسَ) met een kasra op de bāʾ en een fatḥa op de sīn, in de betekenis: hoe slecht is de bestraffing.

    * * *

    Abū Jaʿfar zei: De juiste van deze recitaties is naar mijn oordeel die van wie het las: (بَئِيسٍ) met een fatḥa op de bāʾ en een kasra op de hamza met verlenging ervan, volgens het patroon "faʿīl", zoals Dhū al-Iṣbaʿ al-ʿAdwānī zei:

    Verbeten tegen mij, en jij ziet voor mij

    bij hen geen spoor dat dapper-streng (baʾīsā) is.

    — want de uitleggers waren het eens dat de betekenis ervan is: hevig; en dat wijst op de juistheid van hetgeen wij gekozen hebben.

    * Vermelding van wie dat zei:

    15289 — Al-Ḥasan ibn Yaḥyā heeft ons verteld, hij zei: ʿAbd al-Razzāq heeft ons bericht, hij zei: Ibn Jurayj heeft ons bericht, hij zei: Een man heeft mij bericht, op gezag van ʿIkrima, op gezag van Ibn ʿAbbās, aangaande Zijn woord: "en Wij grepen hen die onrecht pleegden met een hevige bestraffing", zei hij: pijnlijk en kwellend.

    15290 — Muḥammad ibn ʿAmr heeft mij verteld, hij zei: Abū ʿĀṣim heeft ons verteld, hij zei: ʿĪsā heeft ons verteld, op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid: "met een hevige bestraffing", hij zei: hevig.

    15291 — Al-Muthannā heeft mij verteld, hij zei: Abū Ḥudhayfa heeft ons verteld, hij zei: Shibl heeft ons verteld, op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid: "met een hevige bestraffing", pijnlijk en hevig.

    15292 — Muḥammad ibn ʿAbd al-Aʿlā heeft ons verteld, hij zei: Muḥammad ibn Thawr heeft ons verteld, op gezag van Maʿmar, op gezag van Qatāda: "met een hevige bestraffing", hij zei: kwellend.

    15293 — Yūnus heeft mij verteld, hij zei: Ibn Wahb heeft ons bericht, hij zei: Ibn Zayd zei: "met een hevige bestraffing", hij zei: met een zware bestraffing.

    Toon originele Arabische tekst
    القول في تأويل قوله : فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ (165) قال أبو جعفر: يقول تعالى ذكره: فلما تركت الطائفة التي اعتدت في السبت ما أمرها الله به من ترك الاعتداء فيه، وضيَّعت ما وَعظتْها الطائفة الواعظة وذكَّرتها به، (41) من تحذيرها عقوبةَ الله على معصيتها، فتقدّمت على استحلال ما حرم الله عليها (42) أنجى الله الذين ينهون منهم عن " السوء "= يعني عن معصية الله, واسْتحلال حِرْمه (43) = " وأخذنا الذين ظلموا "، يقول: وأخذ الله الذين اعتدوا في السبت، فاستحلوا فيه ما حرَّم الله من صيد السمك وأكله, فأحلَّ بهم بأسَه، وأهلكهم بعذاب شديدٍ بئيس بما كانوا يخالفون أمر الله, (44) فيخرجون من طاعته إلى معصيته, وذلك هو " الفسق ". (45) * * * وبنحو الذي قلنا في ذلك قال أهل التأويل. * ذكر من قال ذلك: 15287- حدثنا الحسن بن يحيى قال، أخبرنا عبد الرزاق قال، أخبرنا ابن جريج في قوله: " فلما نسوا ما ذكروا به أنجينا الذين ينهون عن السوء "، قال: فلما نسُوا موعظة المؤمنين إياهم, الذين قالوا: لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا . 15288- حدثني محمد بن المثني قال، حدثنا حرمي قال، حدثني شعبة قال، أخبرني عمارة, عن عكرمة, عن ابن عباس: " أنجينا الذين ينهون عن السوء " قال: يا ليت شعري، ما السُّوء الذي نهوا عنه؟ * * * وأما قوله: " بعذاب بَئيس "، فإنّ القرأة اختلفت في قراءته. فقرأته عامة قرأة أهل المدينة: (بِعَذَابٍ بِيسٍ) بكسر الباء وتخفيف الياء، بغير همز, على مثال " فِعْل ". * * * وقرأ ذلك بعضُ قرأة الكوفة والبصرة: (بِعَذَابٍ بَئِيسٍ) على مثل " فعيل "، من " البؤس ", بنصب الباء وكسر الهمزة ومدِّها. * * * وقرأ ذلك كذلك بعض المكيين, غير أنه كسر باء: (بِئِيسٍ) على مثال " فِعِيل ". * * * وقرأه بعض الكوفيين: (بَيْئِسٍ) بفتح الباء وتسكين الياء, وهمزة بعدها مكسورة، على مثال " فَيْعِل ". * * * = وذلك شاذ عند أهل العربية, لأن " فَيْعِل " إذا لم يكن من ذوات الياء والواو, فالفتح في عينه الفصيحُ في كلام العرب, وذلك مثل قولهم في نظيره من السالم: " صَيْقَل, ونَيْرَب ", وإنما تُكْسر العين من ذلك في ذوات الياء والواو كقولهم: " سَيِّد " و " ميِّت "، وقد أنشد بعضهم قول امرئ القيس بن عابسٍ الكنديّ: كِلاهُمَــا كَــانَ رَئيسًــا بَيْئِسَــا يَضْـرِبُ فِـي يَـوْمِ الهِيَـاجِ القَوْنَسَـا (46) بكسر العين من " فيعِل ", وهي الهمزة من " بيئس "، فلعلَّ الذي قرأ ذلك كذلك قرأه على هذه. * * * وذكر عن آخر من الكوفيين أيضًا أنه قرأه: (بَيْئَسٍ)، نحو القراءة التي ذكرناها قبل هذه, وذلك بفتح الباء وتسكين الياء وفتح الهمزة بعد الياء، على مثال " فَيْعَل " مثل " صَيْقَل ". * * * وروي عن بعض البصريين أنه قرأه: (بَئِسٍ) بفتح الباء وكسر الهمزة، على مثال " فَعِل ", كما قال ابن قيس الرقيَّات: لَيْتَنِـــي أَلْقَـــي رُقَيَّــةَ فِــي خَــلْوَةٍ مِــنْ غَــيْرِ مَــا بَئِـسِ (47) * * * وروي عن آخر منهم أنه قرأ: (بِئْسَ) بكسر الباء وفتح السين، على معنى: بِئْسَ العذاب. * * * قال أبو جعفر: وأولى هذه القراءات عندي بالصواب، قراءةُ من قرأه: (بَئِيسٍ) بفتح الباء، وكسر الهمزة ومدّها، على مثال " فَعِيل ", كما قال ذو الإصبع العَدْوانيّ: حَنَقًـــا عَـــلَيَّ, وَمَــا تَــرَى لِـــي فِيهِـــمُ أَثَـــرًا بَئيسَــا (48) = لأن أهل التأويل أجمعوا على أن معناه: شديد, فدلّ ذلك على صحة ما اخترنا. (49) * ذكر من قال ذلك: 15289- حدثنا الحسن بن يحيى قال، أخبرنا عبد الرزاق قال، أخبرنا ابن جريج قال، أخبرني رجل عن عكرمة, عن ابن عباس في قوله: " وأخذنا الذين ظلموا بعذاب بئيس "، : أليم وجيع. 15290- حدثني محمد بن عمرو قال، حدثنا أبو عاصم قال، حدثنا عيسى, عن ابن أبي نجيح, عن مجاهد: " بعذاب بئيس "، قال: شديد. 15291- حدثني المثني قال، حدثنا أبو حذيفة قال، حدثنا شبل, عن ابن أبي نجيح, عن مجاهد: " بعذاب بئيس "، أليم شديد. 15292- حدثنا محمد بن عبد الأعلى قال، حدثنا محمد بن ثور, عن معمر, عن قتادة: " بعذاب بئيس " قال: موجع. 15293- حدثني يونس قال، أخبرنا ابن وهب قال، قال ابن زيد: " بعذاب بئيس "، قال: بعذاب شديد. ------------------- الهوامش : (41) (1) في المطبوعة : (( وذكرتها ما ذكرتها به )) زاد في الكلام ما لا حاجة إليه به ، وخالف المخطوطة . (42) (2) انظر تفسير (( النسيان )) فيما سلف من فهارس اللغة ( نسى ) . (43) (3) (( الحرم )) ( بكسر فسكون ) ، (( هو الحرام )) . (44) (4) في المطبوعة : (( بما كانوا يفسقون يخالفون )) ، وقوله (( يفسقون )) كانت في المخطوطة ، ولكنه ضرب عليها ، فكان حقاً على الناشر أن يحذفها كما فعلت . (45) (5) انظر تفسير (( الفسق )) فيما سلف من فهارس اللغة ( فسق ) . (46) (1) تفسير أبي حيان 4 : 413 . (47) (1) ديوانه : 386 ، والخزانة 3 : 587 ، والعينى ( بهامش الخزانة ) 4 : 379 ، ورواية صاحب الخزانة (( من غير ما أنس )) ، وشرحها فقال : (( الأنس ، بفتحتين ، بمعنى الإنس ، بكسر الهمزة وسكون النون ، وما زائدة ، وفيه مضاف محذوف ، تقديره : في غير حضور إنس )) ، وهذا في ظني ، اجتهاد من صاحب الخزانة ، وأن البيت مصحف صوابه ما في الطبري . وأما العينى ، فكتب (( من غير ما يبس )) ( بالياء ثم الباء ) ، وهو تصحيف لا شك فيه ، ومثله في الديوان منقولاً عنه . والصواب ما شرحه أبو جعفر . (48) (2) الأغاني 3 : 102 ، 103 ، ومجاز القرآن لأبي عبيدة 1: 231 من شعر جيد في ابن عم له كان يعاديه ، فكان يتدسس إلى مكارهه ، ويؤلب عليه ، ويسعى بينه وبين عمه ، ويبغيه شراً ، فقال فيه :وَلـــيَ ابْـــنُ عَــمٍّ لا يَـــزَا لُ إِلَــــىَّ مُنْكَـــرُه دَسِيسَـــا دَبَّـــتْ لَـــهُ، فـــأحَسَّ بَــعْ دَ الــبُرْءِ مِــنْ سَــقَمٍ رَسِيسَــا إِمَّــــا عَلانِيَــــةً، وَإِمَّــــا مُخْــــمِرًا أَكْــــلا وَهِيسًـــا إِنِّـــي رَأَيـــتُ بَنــي أَبِــيـ ـــكَ يحمِّجُــون إِلــيَّ شُوسَــا حَنَقًــــا عَــــليَّ،............. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . وقوله : (( دبت له )) ، يعني العداوة . و(( الرسيس )) : أول الحمى ، وقوله : (( مخمرا )) أي يستر ما يريد ، (( أخمر الشيء )) : ستره . (( الأكل الوهيس )) : الشديد ، يعنى ما يغتابه به ويأكل به لحمه . و (( التحميج )) ، إدامة النظر ، والقلب كاره أو محنق . و (( الشوس )) جمع (( أشوس )) ، وهو الذي ينظر بمؤخر عينه مغيظاً يتحرق . وكان في المطبوعة : (( ولن ترى )) ، وأثبت ما في المخطوطة ، وإنما جاء بها من الأغاني . (49) انظر تفسير "البائس" فيما سلف 12 : 304 ، تعليق: 2 ، والمراجع هناك.