Tabari
Terug naar surah 68, ayah 14

Tafseer van De Pen · Al-Qalam · 68:14

أَن كَانَ ذَا مَالٍۢ وَبَنِينَ

(Hij is ongelovig) omdat hij een bezitter van rijkdom en zonen is.

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    Het woord over de uitleg van Zijn woord, de Verhevene: أَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ (14) إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الأَوَّلِينَ (15) ("omdat hij bezit en zonen had (14); wanneer hem Onze tekenen worden voorgedragen, zegt hij: fabels van de vroegeren (15)").

    De Koranreciteerders zijn van mening verschild over de recitatie van Zijn woord أَنْ كَانَ ("omdat hij was"). Abū Jaʿfar al-Madanī en Ḥamza reciteerden dat als أأنْ كَانَ ذَا مالٍ ("is het omdat hij bezit had?") als vraag, met twee hamza's. De recitatie van wie dat zo reciteerde kan in twee richtingen worden opgevat:

    De eerste is dat ermee bedoeld wordt: een verwijt aan deze verachtelijke veelzweerder. Er wordt dan gezegd: is het omdat deze verachtelijke veelzweerder bezit en zonen had, إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الأَوَّلِينَ ("dat hij, wanneer hem Onze tekenen worden voorgedragen, zegt: fabels van de vroegeren")? En dit is de duidelijkste van de twee opvattingen ervan.

    De andere is dat ermee bedoeld wordt: is het omdat hij bezit en zonen had dat jij hem gehoorzaamt? — bij wijze van berisping voor wie hem gehoorzaamde. De overige reciteerders van Medina, Kūfa en Basra reciteerden dat als أَنْ كَانَ ذَا مَالٍ ("omdat hij bezit had"), als mededeling zonder vraag, met één hamza. De betekenis ervan is, wanneer het zo gereciteerd wordt: en gehoorzaam geen enkele verachtelijke veelzweerder أَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ ("omdat hij bezit en zonen had"), alsof Hij hem verbood hem te gehoorzamen vanwege het feit dat hij bezit en zonen had.

    Toon originele Arabische tekst
    القول في تأويل قوله تعالى : أَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ (14) إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الأَوَّلِينَ (15) اختلفت القرّاء في قراءة قوله: ( أَنْ كَانَ ) فقرأ ذلك أبو جعفر المدني وحمزة: (أأنْ كَانَ ذَا مالٍ ) بالاستفهام بهمزتين، وتتوجه قراءة من قرأ ذلك كذلك إلى وجهين: أحدهما أن يكون مرادًا به تقريع هذا الحلاف المهين، فقيل: ألأن كان هذا الحلاف المهين ذا مال وبنين ( إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الأَوَّلِينَ ) وهذا أظهر وجهيه. والآخر أن يكون مرادًا به: ألأن كان ذا مال وبنين تطيعه، على وجه التوبيخ لمن أطاعه. وقرأ ذلك بعد سائر قراء المدينة والكوفة والبصرة: ( أَنْ كَانَ ذَا مَالٍ ) على وجه الخبر بغير استفهام بهمزة واحدة، ومعناه إذا قُرئ كذلك: ولا تطع كلّ حلاف مهين ( أَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ ) كأنه نهاه أن يطيعه من أجل أنه ذو مال وبنين.