Tafseer van Het IJzer · Al-Hadid · 57:24
Degenen die gierig zijn en die de mensen tot gierigheid oproepen, en die zich afwenden. Voorwaar, Allah is de Behoefteloze, de Geprezene.
De Verhevene, wiens gedachtenis verheven is, zegt: وَاللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ ("en Allah bemint geen enkele verwaande, opschepperige"), namelijk hen die gierig zijn met wat hun in deze wereld gegeven is, vanwege hun verwaandheid daarmee en hun opschepperij daarover tegenover de mensen; zij zijn gierig met het uitkeren van het recht van Allah dat Hij hun daarin heeft opgelegd, en zij zijn er inhalig mee, en bij hun gierigheid daarmee gebieden zij de mensen bovendien ook nog tot gierigheid.
En Zijn woord: وَمَنْ يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ("en wie zich afwendt: voorwaar, Allah is de Behoefteloze, de Geprezene"). De Verhevene, wiens gedachtenis verheven is, zegt: en wie zich afkeert en zich afwendt van de vermaning van Allah, het werk nalatend waartoe Hij hem heeft opgeroepen, namelijk het uitgeven op Zijn pad, verheugd over wat hem aan wereldse goederen is gegeven, daarmee verwaand en opschepperig, voorwaar, dan is Allah de Behoefteloze, die geen behoefte heeft aan zijn bezit en zijn uitgaven, noch aan iemand anders van de rest van Zijn schepselen, de Geprezene jegens Zijn schepselen vanwege de genaden waarmee Hij hen heeft begunstigd.
De taalkundigen verschilden over de plaats van het antwoord op Zijn woord: الَّذِينَ يَبْخَلُونَ وَيَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ ("zij die gierig zijn en de mensen tot gierigheid aansporen"). Sommigen van hen zeiden: men volstond met de berichten die er over hun gelijken en over hen in de Koran zijn, zoals Hij zei: وَلَوْ أَنَّ قُرْآنًا سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتَى ("en al was er een Koran waardoor de bergen in beweging werden gebracht, of de aarde gespleten, of de doden tot spreken gebracht") (13:31), en op deze plaats was er geen antwoord. En Allah weet het best wat Hij neerzendt: het is zoals Hij het heeft neergezonden, of zoals Hij wilde dat het zou zijn. En een ander van de taalkundigen zei: het antwoord is reeds gekomen in het vers vóór dit: الَّذِينَ يَبْخَلُونَ وَيَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَمَنْ يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ; men heeft twee voorwaardelijke zinnen op één voorwaardelijke zin laten aansluiten en hun antwoord tot één gemaakt, zoals jij zegt: "als je opstaat en als je goed handelt, kom ik tot je" — niet dat men het antwoord heeft weggelaten.
En de lezers verschilden in de lezing van Zijn woord: فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ . De meeste lezers van Medina lazen dat als فإنَّ اللهَ الغَنِيُّ ("voorwaar, Allah is de Behoefteloze"), met weglating van "huwa" uit de tekst, en zo staat het ook in hun maṣāḥif zonder "huwa". En de meeste lezers van Kufa lazen het als فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ , met de "huwa" in de lezing bevestigd, en zo staat "huwa" ook in hun maṣāḥif.
En het juiste oordeel is dat het twee bekende lezingen zijn; met welke van beide de lezer ook leest, hij heeft gelijk.
