Tafseer van Yaa-Sien · Yaseen · 36:68
En voor wie Wij de leeftijd verlengen doen Wij zijn lichaam verzwakken. Denken zij dan niet na?
De uitleg over de betekenis van Zijn uitspraak, de Verhevene: وَمَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ أَفَلا يَعْقِلُونَ (68) — "En aan wie Wij een lang leven schenken, hem doen Wij in zijn schepping aftakelen; begrijpen zij het dan niet?" (36:68).
De Verhevene zegt ( وَمَنْ نُعَمِّرْهُ ) — en aan wie Wij de levensduur verlengen ( نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ ) — hem brengen Wij terug tot een toestand gelijk aan zijn toestand in zijn kindertijd, door ouderdom en hoge leeftijd. Dat is de aftakeling (al-nuks) in de schepping: hij wordt zo dat hij niets meer weet, na de kennis die hij placht te bezitten.
En in overeenstemming met wat wij hierover hebben gezegd, hebben de uitleggers gesproken.
* De vermelding van wie dat heeft gezegd:
Bishr heeft ons verteld, hij zei: Yazīd heeft ons verteld, hij zei: Saʿīd heeft ons verteld, op gezag van Qatāda, over Zijn uitspraak ( وَمَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ ), hij zegt: aan wie Wij de levensduur verlengen, hem doen Wij aftakelen in de schepping, zodat hij na kennis niets meer weet — daarmee bedoelt hij de ouderdom (al-haram).
De koranreciteurs verschilden in de recitatie van Zijn uitspraak ( نُنَكِّسْهُ ). De meeste reciteurs van Medina en Basra en sommige Kūfanen reciteerden het als (نَنْكِسْهُ), met een fatḥa op de eerste nūn en een sukūn op de tweede. En de meeste reciteurs van Kūfa reciteerden het als ( نُنَكِّسْهُ ), met een ḍamma op de eerste nūn, een fatḥa op de tweede, en een verdubbeling (tashdīd) van de kāf.
En het juiste oordeel hierover is dat het twee bekende recitaties zijn onder de reciteurs van de steden; met welke daarvan de reciteur ook reciteert, hij heeft juist gehandeld. Behalve dat die welke de meeste Kūfaanse reciteurs aanhouden mij meer bevalt, omdat de aftakeling van Allah in de schepping nu eenmaal toestand na toestand is, en het ene na het andere — en dat ondersteunt de verdubbelde lezing (tashdīd).
Evenzo verschilden zij in de recitatie van Zijn uitspraak ( أَفَلا يَعْقِلُونَ ). De reciteurs van Medina reciteerden het als (أَفَلا تَعْقِلُونَ), met een tāʾ, in de vorm van een aanspreking. En de reciteurs van Kūfa reciteerden het met een yāʾ, in de vorm van een mededeling. De recitatie daarvan met een yāʾ komt meer overeen met de uiterlijke vorm van de openbaring, omdat het een argument is van Allah tegen de polytheïsten (mushrikīn) over wie Hij zei: وَلَوْ نَشَاءُ لَطَمَسْنَا عَلَى أَعْيُنِهِمْ . Het als een mededeling weergeven, op de wijze waarop Zijn uitspraak لَطَمَسْنَا عَلَى أَعْيُنِهِمْ is weergegeven, bevalt mij meer — hoewel de andere lezing ook niet verworpen wordt.
En de Verhevene bedoelt met Zijn uitspraak ( أَفَلا يَعْقِلُونَ ): begrijpen deze polytheïsten (mushrikīn) dan niet Allahs macht over alles wat Hij wil, door hetgeen zij met eigen ogen waarnemen van Zijn beschikking over Zijn schepping naar wat Hij wil en verkiest — van klein tot groot, en van aftakeling na grootte in ouderdom?
