Tabari
Terug naar surah 23, ayah 108

Tafseer van De Gelovigen · Al-Muminoon · 23:108

قَالَ ٱخْسَـُٔوا۟ فِيهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ

Hij zei: "Blijft daarin en lijdt. En spreekt niet tot Mij."

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    Zijn woord قَالَ اخْسَئُوا فِيهَا — Hij — verheven zij Zijn lof — zegt: de Heer antwoordde hen — verheven zij Zijn lof. اخْسَئُوا فِيهَا — dat wil zeggen: blijft in het Vuur. Men zegt hiervan: khasaʾtu fulānan akhsaʾuhu khasʾan wa-khusūʾan (ik heb die en die neergeworpen en verjaagd), en khasiya huwa yakhsaʾu (hij is neergeworpen) — hij was voordien niet neergeworpen en nu is hij neergeworpen. وَلا تُكَلِّمُونِ — en na die woorden verloren de ongelukkigen alle hoop op verlossing, terwijl zij daarvoor nog hoopvol waren geweest.

    Zoals Muḥammad ibn Bashshār ons heeft verteld, hij zei: ʿAbd al-Raḥmān ibn Mahdī heeft ons verteld, hij zei: Sufyān heeft ons verteld, op gezag van Salama ibn Kuhayl, die zei: Abū al-Zaʿrāʾ heeft mij verteld, op gezag van ʿAbd Allāh — in een verhaal over de voorbede (shafāʿa) — die zei: wanneer Allah wil dat niemand meer uit het Vuur wordt gehaald, verandert Hij hun gezichten en kleuren, en dan komt de gelovige man om voor hen te pleiten. Hij zegt: o Heer — waarop [Allah] zegt: wie iemand herkent moge hem eruit halen. Dan kijkt de man rond maar herkent niemand, en hij zegt: o die en die, o die en die — maar de ander zegt: ik ken u niet. Op dat moment zeggen zij: رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ — en [Allah] zegt: اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ . Nadat zij dit hadden gezegd sloot de hel (jahannam) zich boven hen — en geen mens verlaat haar daarna ooit.

    Tamīm ibn al-Muntaṣir heeft ons verteld, hij zei: Isḥāq heeft ons bericht, op gezag van Sharīk, op gezag van al-Aʿmash, op gezag van ʿAmr ibn Murra, op gezag van Shahr ibn Ḥawshab, op gezag van Maʿdī Karib, op gezag van Abī al-Dardāʾ, die zei: honger wordt over de bewoners van het Vuur gestort of gestuurd totdat het opweegt tegen de bestraffing die zij ondergaan. Zij roepen om hulp en worden met al-ḍarīʿ gevoed — dat niet verzadigt en niet baat tegen de honger. Dat helpt hen niets, zodat zij opnieuw om hulp roepen. Zij worden gevoed met voedsel dat in de keel blijft steken (dhū ghusṣa), en wanneer zij het eten klemt het in hun kelen. Zij herinneren zich dan dat zij in de wereld verstikkende beten wegspoelden met water, en roepen om hulp. Dan wordt het kokende water (ḥamīm) voor hen omhooggebracht in ijzeren haken. Wanneer het hun gezichten nadert verschroeit het hun gezichten, en wanneer zij het drinken snijdt het hun ingewanden door. Dan roepen zij Mālik toe: لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ . Hij laat hen duizend jaar wachten en antwoordt hen dan: إِنَّكُمْ مَاكِثُونَ . Dan roepen zij de bewakers van de hel (jahannam) toe: ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِنَ الْعَذَابِ — zij antwoorden: أَوَ لَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُمْ بِالْبَيِّنَاتِ قَالُوا بَلَى قَالُوا فَادْعُوا وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلا فِي ضَلالٍ . Dan zeggen zij: wij vinden niemand die beter voor ons is dan onze Heer. Zij roepen hun Heer toe: رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ . Allah zegt dan: اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ . Op dat moment verloren zij alle hoop op enig goed, en zij begonnen in weeklagen, weegeroep en ellendekretend.

    Muḥammad ibn ʿUmāra al-Asadī heeft mij verteld, hij zei: ʿĀṣim ibn Yūsuf al-Yarbūʿī heeft ons verteld, hij zei: Quṭba ibn ʿAbd al-ʿAzīz al-Asadī heeft ons verteld, op gezag van al-Aʿmash, op gezag van Shimr ibn ʿAṭiyya, op gezag van Shahr ibn Ḥawshab, op gezag van Umm al-Dardāʾ, op gezag van Abī al-Dardāʾ, die zei: de Profeet van Allah ﷺ zei: "Honger wordt over de bewoners van het Vuur geworpen…" en hij vermeldde een vergelijkbaar verhaal.

    Ibn Ḥumayd heeft ons verteld, hij zei: Yaʿqūb al-Qummī heeft ons verteld, op gezag van Hārūn ibn ʿAntara, op gezag van ʿAmr ibn Murra, die zei: de bewoners van het Vuur zien om de zeventig jaar eens het been van Mālik, de bewaker van het Vuur, en zij zeggen: يَا مَالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ . Hij antwoordt hen met een woord, en daarna zien zij hem zeventig jaar niet. Zij smeken de bewakers dan: ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِنَ الْعَذَابِ — zij antwoorden hun: أَوَ لَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُمْ بِالْبَيِّنَاتِ … het vers. Dan zeggen zij: roept uw Heer aan, want niemand is barmhartiger dan uw Heer. Dan roepen zij hun Heer: رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ . Hij antwoordt hen: اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ . Daarna verloren zij alle hoop op enig goed, en zij begonnen in weeklagen, weegeroep en ellendekretend.

    Ibn ʿAbd al-Aʿlā heeft ons verteld, hij zei: Ibn Thawr heeft ons verteld, op gezag van Maʿmar, op gezag van Qatāda: اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ — hij zei: het is ons overgeleverd dat zij Mālik toeroepen en zeggen: لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ . Hij zwijgt veertig jaar lang voor hen, daarna zegt hij: إِنَّكُمْ مَاكِثُونَ . Daarna roepen zij hun Heer toe en Hij zwijgt tweemaal de duur van de wereld voor hen, daarna zegt Hij: اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ . De mensen verlopen daarna in stilzwijgen en spreken daarna geen woord meer. Het was slechts nog steunen en gesnik. Qatāda zei: het geluid van de ongelovige (kāfir) in het Vuur is als het geluid van een ezel: eerst een uitstoot van lucht (zafīr) en daarna een intrekking (shahīq).

    Al-Ḥasan heeft ons verteld, hij zei: ʿAbd al-Razzāq heeft ons bericht, hij zei: Maʿmar heeft ons bericht, op gezag van Qatāda — vergelijkbaar daarmee.

    Al-Ḥasan heeft ons verteld, hij zei: ʿAbd Allāh ibn ʿĪsā heeft ons verteld, hij zei: Ziyād al-Khurāsānī heeft mij bericht — en hij schreef het toe aan een van de geleerden, die hij vergat te noemen — over Zijn woord اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ : hij zei: zij zwegen. Hij zei: er hoorde men daarin niets meer dan een suizen als dat van een metalen bekken (ṭast).

    Muḥammad ibn Saʿd heeft mij verteld, hij zei: mijn vader heeft mij verteld, hij zei: mijn oom heeft mij verteld, hij zei: mijn vader heeft mij verteld, op gezag van zijn vader, op gezag van Ibn ʿAbbās, over Zijn woord اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ : dit zijn de woorden van de Barmhartige — verheven zij Hij — op het moment dat hun gesprek met Hem werd afgesneden.

    Toon originele Arabische tekst
    وقوله: ( قَالَ اخْسَئُوا فِيهَا ) يقول تعالى ذكره: قال الربّ لهم جلّ ثناؤه مجيبا( اخْسَئُوا فِيهَا ) أي: اقعدوا في النار، يقال منه: خَسَأتْ فلانا أخْسَؤُه خَسْأً وخُسُوءا، وخَسيء هو يخسَأ، وما كان خاسئا، ولقد خَسِيء، ( ولا تُكَلِّمُونِ ) فعند ذلك أيس المساكين من الفرج، ولقد كانوا طامعين فيه. كما حدثنا محمد بن بشار، قال: ثنا عبد الرحمن بن مَهْديّ، قال: ثنا سفيان، عن سَلمة بن كُهَيل، قال: ثني أبو الزعراء، عن عبد الله، في قصة ذكرها في الشفاعة، قال: فإذا أراد الله ألا يُخْرج منها، يعني من النارأحدا، غير وجوههم وألوانهم، فيجيء الرجل من المؤمنين فيشفع فيهم، فيقول: يا ربّ، فيقول: من عرف أحدا فليخرجه؛ قال: فيجيء الرجل فينظر فلا يعرف أحدا، فيقول: يا فلان يا فلان، فيقول: ما أعرفك. فعند ذلك يقولون: ( رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ ) فَيَقُولُ ( اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ ) فإذا قالوا ذلك؛ انطبقت عليهم جهنم فلا يخرج منها بشر. حدثنا تميم بن المنتصر، قال: أخبرنا إسحاق، عن شريك، عن الأعمش، عن عمرو بن مُرّة، عن شَهر بن حَوْشب، عن معدي كرب، عن أبي الدَّرْداء، قال: يرسل أو يصبّ على أهل النار الجوع، فيعدل ما هم فيه من العذاب، فيستغيثون، فيغاثون بالضريع، الذي لا يسمن ولا يغني من جوع، فلا يغني ذلك عنهم شيئا فيستغيثون، فيغاثون بطعام ذي غُصّة، فإذا أكلوه نَشِب في حلوقهم، فيذكرون أنهم كانوا في الدنيا يحدرون الغصة بالماء، فيستغيثون، فيرفع إليهم الحميم في كلاليب الحديد، فإذا انتهى إلى وجوههم شوى وجوههم، فإذا شربوه قطع أمعاءهم، قال: فينادون مالكا: لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ ، قال: فيتركهم ألف سنة، ثم يجيبهم: إِنَّكُمْ مَاكِثُونَ ، قال: فينادون خزنة جهنم: ( ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِنَ الْعَذَابِ * قَالُوا أَوَ لَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُمْ بِالْبَيِّنَاتِ قَالُوا بَلَى قَالُوا فَادْعُوا وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلا فِي ضَلالٍ ، قال: فيقولون ما نجد أحدا خيرا لنا من ربنا ) ، فينادون ربهم ( رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ ) قال: فيقول الله: ( اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ ) قال: فعند ذلك يئسوا من كل خير، فيدعون بالويل والشَّهيق والثُّبور. حدثني محمد بن عُمارة الأسديّ، قال: ثنا عاصم بن يوسف اليربوعي، قال: ثنا قُطْبة بن عبد العزيز الأسديّ، عن الأعمش، عن شمر بن عطية، عن شهر بن حوشب، عن أمّ الدرداء، عن أبي الدرداء، قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: " يُلْقَى على أهْلِ النَّارِ الجُوع... " ثم ذكر نحوًا منه. حدثنا ابن حميد، قال: ثنا يعقوب القمي، عن هارون بن عنترة، عن عمرو بن مرّة، قال: يرى أهل النار في كل سبعين عاما ساق مالك، خازن النار، فيقولون: يَا مَالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ فيجيبهم بكلمة، ثم لا يرونه سبعين عاما فيستغيثون بالخَزَنة، فيقولون لهم: ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِنَ الْعَذَابِ فيجيبونهم أَوَ لَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُمْ بِالْبَيِّنَاتِ ... الآية. فيقولون: ادعوا ربكم، فليس أحد أرحم من ربكم، فيقولون: ( رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ ) قال: فيجيبهم،: ( اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ ) فعند ذلك ييأسُون من كلّ خير، ويأخذون في الشهيق والوَيْل والثُّبور. حدثنا ابن عبد الأعلى، قال: ثنا ابن ثور، عن معمر، عن قتادة ( اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ ) قال: بلغني أنهم ينادُون مالكا فيقولون: لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ فيسكت عنهم قدر أربعين سنة، ثم يقول: إِنَّكُمْ مَاكِثُونَ قال: ثم ينادون ربهم، فيسكت عنهم قدر الدنيا مرتين، ثم يقول: ( اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ ) قال: فييأس القوم فلا يتكلمون بعدها كلمة، وكان إنما هو الزفير والشهيق، قال قتادة: صوت الكافر في النار مثل صوت الحمار، أوّله زفير، وآخره شهيق. حدثنا الحسن، قال: أخبرنا عبد الرزاق، قال: أخبرنا معمر، عن قتادة، مثله. حدثنا الحسن، قال: ثنا عبد الله بن عيسى، قال: أخبرني زياد الخراسانيّ، قال: أسنده إلى بعض أهل العلم، فنسيته، في قوله: ( اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ ) قال: فيسكتون، قال: فلا يسمع فيها حس إلا كطنين الطَّسْت. حدثني محمد بن سعد، قال: ثني أبي، قال: ثني عمي، قال: ثني أبي، عن أبيه، عن ابن عباس، قوله: ( اخْسَئُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُونِ ) هذا قول الرحمن عزّ وجلّ، حين انقطع كلامهم منه.