Tafseer van De Profeten · Al-Anbiyaa · 21:64
Toen kwamen zij tot zichzelf, en zeiden (tegen elkaar): "Voorwaar, jullie zijn zelf de onrechtplegers."
Allah, verheven is Zijn herinnering, zegt: Zij kwamen bij zichzelf tot bezinning, toen Ibrāhīm — moge de zegeningen van Allah over hem zijn — hen had gezegd: بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا فَاسْأَلُوهُمْ إِنْ كَانُوا يَنْطِقُونَ (Nee, hun grootste heeft dit gedaan; vraagt het hen, als zij kunnen spreken). Zij keerden terug tot hun verstand, en sommigen keken naar de anderen, en zij zeiden: "Waarlijk, jullie — o mensen van dit volk — zijn de onrechtvaardigen, in jullie vraagstelling aan hem en jullie zeggen tot hem: 'Wie heeft dit met onze goden gedaan, o Ibrāhīm?' — en deze goden van jullie, waarmee gedaan is wat gedaan is, zijn bij jullie aanwezig, vraag het hen dan."
En overeenkomstig wat wij hebben gezegd, spraken de uitleggers van de Koran.
Vermeld wie dit heeft gezegd:
Ibn Ḥumayd heeft ons verteld, hij zei: Salama heeft ons verteld, op gezag van Ibn Isḥāq, over فَرَجَعُوا إِلَى أَنْفُسِهِمْ فَقَالُوا إِنَّكُمْ أَنْتُمُ الظَّالِمُونَ: hij zei: Zij bezonnen zich en keerden terug van wat zij hem — bedoeld wordt Ibrāhīm — beschuldigd hadden van het breken van de goden, terug naar zichzelf in hun onderlinge gesprekken, en zij zeiden: "Wij hebben hem onrecht aangedaan, en wij zien in dat hij juist heeft gesproken."
Al-Qāsim heeft ons verteld, hij zei: al-Ḥusayn heeft ons verteld, hij zei: Ḥajjāj heeft mij verteld, op gezag van Ibn Jurayj, over فَرَجَعُوا إِلَى أَنْفُسِهِمْ: hij zei: sommigen keken naar de anderen, en فَقَالُوا إِنَّكُمْ أَنْتُمُ الظَّالِمُونَ.
En Zijn woord ثُمَّ نُكِسُوا عَلَى رُءُوسِهِمْ — Allah, verheven is Zijn lof, zegt: Daarna werden zij in het debat overwonnen, en brachten als bewijs tegen Ibrāhīm wat in werkelijkheid een bewijs was van Ibrāhīm tégen hen. Zij zeiden: "Jullie weten immers dat deze afgodsbeelden niet spreken."
Zoals Ibn Ḥumayd ons heeft verteld, hij zei: Salama heeft ons verteld, op gezag van Ibn Isḥāq, die zei: Daarna zeiden zij — bedoeld wordt het volk van Ibrāhīm — en zij erkenden dat hun goden niets schaden, niets baten en niet in staat zijn tot handelen: لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هَؤُلاءِ يَنْطِقُونَ (Jij weet dat dezen niet spreken) — dat wil zeggen: zij spreken niet om ons te vertellen wie dit met hen gedaan heeft, en zij handelen niet zodat wij jou zouden kunnen geloven. Allah zegt: ثُمَّ نُكِسُوا عَلَى رُءُوسِهِمْ — in het debat dat tégen hen inging ten gunste van Ibrāhīm, nadat hij hen had beargumenteerd. Ibrāhīm zei toen de bewijsvoering over hen heerste door hun eigen woorden: لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هَؤُلاءِ يَنْطِقُونَ.
