Tabari (1 passage)

1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

   فَقُلْنَا يَا آدَمُ إِنَّ هَذَا عَدُوٌّ لَكَ وَلِزَوْجِكَ (»en Wij zeiden: O Ādam! Voorwaar, dit is een vijand voor jou en jouw echtgenote«) — en dat vanwege zijn haat voor je: hij weigerde voor je een sujūd te maken, trotseerde daarin Mijn bevel en was Mij ongehoorzaam. Gehoorzaam hem dus niet in wat hij jullie beiden beveelt, want hij verdrijft jullie beiden door jullie ongehoorzaamheid aan jullie Heer en jullie gehoorzaamheid aan hem مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقَى — hij zegt: dan zal jouw levensonderhoud voortkomen uit het zwoegen van jouw handen; en dat is de rampzaligheid (shaqāwat) waarvoor zijn Heer hem heeft gewaarschuwd.

   Zoals Ibn Ḥumayd ons heeft verteld, hij zei: Yaʿqūb heeft ons verteld, op gezag van Jaʿfar, op gezag van Saʿīd: hij zei: een rode os werd naar Ādam neergedaald, en hij ploegde ermee en veegde het zweet van zijn voorhoofd; en dat is waarnaar Allah de Verhevene verwees met Zijn woord: فَلا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقَى (»laat hij jullie beiden dus niet uit het paradijs verdrijven, anders zul jij rampzalig zijn«). Dat was dus zijn rampzaligheid.

   Allah de Verhevene zei (»dan ben jij rampzalig« — fatashhqā) en zei niet: »dan zijn jullie beiden rampzalig« (fatashqiyā); terwijl Hij had gezegd: فَلا يُخْرِجَنَّكُمَا (»laat hij jullie beiden niet verdrijven«). Dat is omdat de aanvankelijke toespraak vanuit Allah aan Ādam gericht was, en in het meedelen aan hem van de bestraffing voor zijn ongehoorzaamheid — betreffende wat hij hem had verboden van het eten van de boom — lag de afdoende vermelding, zonder dat de vrouw apart genoemd hoefde te worden, aangezien het bekend was dat haar oordeel daarin hetzelfde was als het zijne. Zoals bij Zijn woord عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ (»aan de rechter- en linkerzijde een toezichthouder«) — daarmee werd volstaan doordat de toehoorders de betekenis ervan kenden, zonder dat de handeling van zijn metgezel apart vermeld hoefde te worden.

   Toon originele Arabische tekst

   ( فَقُلْنَا يَا آدَمُ إِنَّ هَذَا عَدُوٌّ لَكَ وَلِزَوْجِكَ ) ولذلك من شنآنه لم يسجد لك، وخالف أمري في ذلك وعصاني، فلا تطيعاه فيما يأمركما به، فيخرجكما بمعصيتكما ربكما، وطاعتكما له ( مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقَى ) يقول: فيكون عيشك من كدّ يدك، فذلك شقاؤه الذي حذّره ربه. كما حدثنا ابن حميد، قال: ثنا يعقوب، عن جعفر، عن سعيد، قال: أهبط إلى آدم ثور أحمر، فكان يحرث عليه، ويمسح العرق من جبينه، فهو الذي قال الله تعالى ذكره ( فَلا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقَى ) فكان ذلك شقاؤه ، وقال تعالى ذكره (فَتَشْقَى) ولم يقل: فتشقيا، وقد قال: ( فَلا يُخْرِجَنَّكُمَا ) لأن ابتداء الخطاب من الله كان لآدم عليه السلام، فكان في إعلامه العقوبة على معصيته إياه، فيما نهاه عنه من أكل الشجرة الكفاية من ذكر المرأة، إذ كان معلوما أن حكمها في ذلك حكمه. كما قال عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ اجتزئ بمعرفة السامعين معناه من ذكر فعل صاحبه.