Tabari
Terug naar surah 19, ayah 8

Tafseer van Maryam (Maria) · Maryam · 19:8

قَالَ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِى غُلَٰمٌۭ وَكَانَتِ ٱمْرَأَتِى عَاقِرًۭا وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ ٱلْكِبَرِ عِتِيًّۭا

Hij (Zakariyyâ) zei: "O mijn Heer, voorwaar, hoe kan ik een jongen krijgen terwijl mijn vrouw onvruchtbaar is? En waarlijk, ik heb een hoge leeftijd bereikt."

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    Allah, de Verhevene in Zijn herinnering, zegt: Zacharia zei, nadat Allah hem de blijde tijding van Yaḥyā had gebracht: رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلَامٌ ("Mijn Heer, hoe zal mij een knaap ten deel vallen?") — van waaruit en op welke wijze zal mij dit ten deel vallen, terwijl mijn vrouw onvruchtbaar is en geen kinderen baart, en ikzelf door hoge ouderdom te zwak ben geworden voor de gemeenschap met vrouwen? Vraag: sterk mij voor hetgeen waartoe ik te zwak ben geworden, en maak mijn vrouw tot een die baart — want Gij zijt daartoe in staat en tot al wat Gij wilt; of: laat mij een andere vrouw huwen dan mijn onvruchtbare vrouw? Met deze woorden zocht hij van zijn Heer zekerheid omtrent de wijze waarop hem het kind zou worden geschonken dat Allah hem had beloofd — niet omdat hij ﷺ de werkelijkheid ontkende van wat Allah hem had toegezegd aan nageslacht. Hoe zou dit een ontkenning van hem kunnen zijn dat Allah hem het kind zou schenken dat Hij hem had beloofd, terwijl hijzelf degene was die zijn Heer daartoe had aangezocht met de woorden: فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا * يَرِثُنِي وَيَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ ("Schenk mij van Uw zijde een erfgenaam, die mij beerft en de familie van Yaʿqūb beerft") — na zijn woorden: إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا ("Voorwaar, de beenderen in mij zijn verzwakt en het hoofd is wit van grijsheid").

    Al-Suddī zei hierover het volgende: Mūsā ibn Hārūn heeft mij verteld — hij zei: ʿAmr heeft ons verteld — hij zei: Asbāṭ heeft ons verteld, op gezag van al-Suddī, die zei: Jibrāʾīl riep Zacharia toe: إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلَامٍ اسْمُهُ يَحْيَى لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا ("Wij verkondigen u de blijde tijding van een knaap, genaamd Yaḥyā, voor wie Wij eerder geen naamgenoot hebben gemaakt"). Toen hij de roep hoorde, kwam de satan naar hem toe en zei: "O Zacharia, de stem die gij gehoord hebt is niet van Allah; het is slechts een satan die met u spot. Als het van Allah was, zou Hij het u hebben geopenbaard zoals Hij u andere aangelegenheden openbaart." Hierop twijfelde hij en zei: أَنَّى يَكُونُ لِي غُلَامٌ ("Hoe zal mij een knaap ten deel vallen?") — dat wil zeggen: vanwaar zal hij komen? وَقَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَامْرَأَتِي عَاقِرٌ ("Terwijl de ouderdom mij heeft bereikt en mijn vrouw onvruchtbaar is").

    Zijn woord: وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا ("En ik heb door ouderdom een uitgeteerde toestand bereikt") — dat wil zeggen: ik ben door ouderdom zo verweerd dat mijn beenderen dun en droog zijn geworden. Men zegt van een droge stok dat hij "ʿātin" of "ʿāsin" is. Het werkwoord is: ʿatā yaʿtū ʿatiyyan wa-ʿutuwwan; en ʿasā yaʿsū ʿisiyyan wa-ʿasuwwan. Al wat zijn uiterste grens heeft bereikt in ouderdom, bederf of ongeloof (kufr), heet ʿātin of ʿāsin.

    Naar wat wij hierover hebben gezegd spraken ook de uitleggers (ahl al-taʾwīl).

    Vermelding van degenen die dit zeiden:

    Yaʿqūb heeft mij verteld — hij zei: Hushaym heeft ons verteld — hij zei: Ḥuṣayn heeft ons bericht, op gezag van ʿIkrima, op gezag van Ibn ʿAbbās, die zei: "Ik kende het gehele jaar, behalve dat ik niet weet of de Boodschapper van Allah ﷺ hardop las in het middaggebed en het namiddaggebed dan niet — en ik weet ook niet hoe hij dit woord las: وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا of ʿisiyyan."

    Mohammed ibn Saʿd heeft mij verteld — hij zei: mijn vader heeft mij verteld — hij zei: mijn oom heeft mij verteld — hij zei: mijn vader heeft mij verteld, op gezag van zijn vader, op gezag van Ibn ʿAbbās, over zijn woord: وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا — hij zei: "Met al-ʿitiyy wordt bedoeld: ouderdom."

    Mohammed ibn ʿAmr heeft mij verteld — hij zei: Abū ʿĀṣim heeft ons verteld — hij zei: ʿĪsā heeft ons verteld; en al-Ḥārith heeft mij verteld — hij zei: al-Ḥasan heeft ons verteld — hij zei: Warqāʾ heeft ons verteld — beiden op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, over zijn woord: عِتِيًّا — hij zei: "Uitdrooging van de beenderen."

    Al-Qāsim heeft ons verteld — hij zei: al-Ḥusayn heeft ons verteld — hij zei: Ḥajjāj heeft mij verteld, op gezag van Ibn Jurayj, op gezag van Mujāhid — gelijkluidend.

    Al-Ḥasan ibn Yaḥyā heeft ons verteld — hij zei: ʿAbd al-Razzāq heeft ons bericht — hij zei: Maʿmar heeft ons bericht, op gezag van Qatāda, over zijn woord: مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا — hij zei: "Ouderdom; en hij was in de zeventig jaar (bud ʿa wa-sabʿīna sana)."

    Yūnus heeft mij verteld — hij zei: Ibn Wahb heeft ons bericht — hij zei: Ibn Zayd zei over zijn woord: وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا — hij zei: "Al-ʿatiyy is degene die door ouderdom verweerd is wat het krijgen van kinderen betreft, naar zijn eigen oordeel: hij meent dat hem geen kind meer geboren zal worden."

    Er is mij overgeleverd via al-Ḥusayn ibn al-Faraj — hij zei: "Ik hoorde Abū Muʿādh zeggen: ʿUbayd ibn Sulaymān heeft ons verteld — hij zei: Ik hoorde al-Ḍaḥḥāk zeggen over zijn woord: وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا — hij zei: Het is de ouderdom."

    Toon originele Arabische tekst
    يقول تعالى ذكره: قال زكريا لما بشره الله بيحيى: ( رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ ) ومن أيّ وجه يكون لي ذلك، وامرأتي عاقر لا تحبل، وقد ضعُفت من الكبر عن مباضعة النساء بأن تقوّيني على ما ضعفت عنه من ذلك، وتجعل زوجتي ولودا، فإنك القادر على ذلك وعلى ما تشاء، أم بأن أن أنكح زوجة غير زوجتي العاقر، يستثبت ربه الخبر، عن الوجه الذي يكون من قبله له الولد، الذي بشره الله به، لا إنكارا منه صلى الله عليه وسلم حقيقة كون ما وعده الله من الولد، وكيف يكون ذلك منه إنكارا لأن يرزقه الولد الذي بشَّره به، وهو المبتدئ مسألة ربه ذلك بقوله فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا * يَرِثُنِي وَيَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ بعد قوله إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا . وقال السديّ في ذلك: ما حدثني موسى بن هارون، قال: ثنا عمرو، قال: ثنا أسباط، عن السديّ، قال: نادى جبرائيل زكريا إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ اسْمُهُ يَحْيَى لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا فلما سمع النداء، جاءه الشيطان فقال: يا زكريا إن الصوت الذي سمعت ليس من الله، إنما هو من الشيطان يسخر بك، ولو كان من الله أوحاه إليك كما يوحي إليك غيره من الأمر، فشك وقال ( أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ ) يقول: من أين يكون وَقَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَامْرَأَتِي عَاقِرٌ . وقوله ( وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا ) يقول: وقد عتوت من الكبر فصرت نحل العظام يابسها، يقال منه للعود اليابس، عوت عاتٍ وعاسٍ، وقد عتا يعتو عَتِيًّا وعُتُوّا، وعسى يعسو عِسِيا وعسوّا، وكلّ متناه إلى غايته في كبر أو فساد، أو كفر، فهو عات وعاس. وبنحو الذي قلنا في ذلك قال أهل التأويل. * ذكر من قال ذلك: حدثني يعقوب ، قال: ثنا هشيم، قال: أخبرنا حصين، عن عكرمة، عن ابن عباس، قال: قد علمتُ السنة كلها، غير أني لا أدري أكان رسول الله صلى الله عليه وسلم يقرأ في الظهر والعصر أم لا ولا أدري كيف كان يقرأ هذا الحرف ( وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا ) أو (عِسِيًّا). حدثني محمد بن سعد، قال: ثني أبي، قال: ثنى عمي، قال: ثني أبي، عن أبيه، عن ابن عباس، قوله ( وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا ) قال: يعني بالعِتيّ: الكبر. . حدثني محمد بن عمرو، قال : ثنا أبو عاصم ؛ قال: ثنا عيسى; وحدثني الحارث، قال: ثنا الحسن، قال: ثنا ورقاء، جميعا عن ابن أبي نجيح، عن مجاهد، قوله (عِتِيًّا) قال: نحول العظم. حدثنا القاسم، قال: ثنا الحسين، قال: ثني حجاج، عن ابن جريج، عن مجاهد، مثله. حدثنا الحسن بن يحيى، قال: أخبرنا عبد الرزاق، قال: أخبرنا معمر، عن قتادة، في قوله ( مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا ) قال: سنًّا، وكان ابن بضع وسبعين سنة. حدثني يونس، قال: أخبرنا ابن وهب، قال: قال ابن زيد، في قوله ( وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا ) قال: العتيّ: الذي قد عتا عن الولد فيما يرى نفسه لا يولد له. - حُدثت عن الحسين بن الفرج، قال: سمعت أبا معاذ يقول: ثنا عبيد بن سليمان، قال: سمعت الضحاك يقول في قوله ( وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا ) قال: هو الكبر.