Tafseer van Ibraahiem (Abraham) · Ibrahim · 14:30
Zij hebben am Allah deelgenoten toegekend, om (de mensen) te doen afdwalen van Zijn Weg. Zeg: "Genieten jullie maar! Voorwaar, jullie eindbestemming is de Hel."
Allah de Verhevene zegt tot Zijn profeet ﷺ: Qul — Zeg, o Muḥammad — li-ʿibādī alladhīna āmanū — aan Mijn dienaren die in jou geloofd hebben en erkend hebben dat wat jij hen bracht van bij Mij afkomstig is — yuqīmū al-ṣalāh — Hij zegt: Zeg hen: laten zij de vijf verplichte gebeden (ṣalawāt) verrichten met al hun voorwaarden; en laten zij uitgeven van wat Wij hen als levensonderhoud gegeven hebben — wat Wij hen als gunst van Ons geschonken hebben — in het verborgene en in het openbaar; laten zij voldoen aan de rechten die Ik hen verschuldigd heb gesteld daarin, in het verborgene en openlijk. min qabli an yaʾtiya yawmun lā bayʿun fīhi — Hij zegt: er wordt daarin geen losgeld aanvaard van een ziel over wie de straf van Allah is uitgesproken wegens de ongehoorzaamheden die zij tegenover haar Heer begaan heeft in het aardse leven; zij kan geen losgeld geven en dan worden gelaten zonder gestraft te worden. Allah de Verhevene noemde het losgeld hier "ʿiwaḍ" (vergoeding), omdat het aanvaarden van een vergoeding van degene die iets inruilt het karakter heeft van een inwisseling. Zijn woord wa-lā khilāl — Hij zegt: en er is geen vriendschap (makhālla) van een vriend daar, die ten gunste van wie de straf verdiend heeft de bestraffing zou afwenden door vriendschapsbanden; nee, daar heerst rechtvaardigheid en billijkheid. "Al-khilāl" is het zelfstandig naamwoord van de uitdrukking "khālaltu fulānan" (ik betoonde vriendschap aan iemand), zoals het vers van Imruʾ al-Qays:
Ik wendde mijn liefde van hen af uit vrees voor de ondergang — en ik ben niet kil van vriendschap (khilāl), noch verwerpen zij mij.
De gebiedende wijs in zijn woord yuqīmū al-ṣalāh is te verklaren als de uiting van een bevel in de betekenis van een opdracht — dat wil zeggen: "Zeg het hen, opdat zij het gebed verrichten."
Al-Muthannā heeft mij verteld, hij zei: ʿAbdullāh heeft ons verteld, hij zei: Muʿāwiya heeft mij verteld, op gezag van ʿAlī, op gezag van Ibn ʿAbbās: qul li-ʿibādī alladhīna āmanū yuqīmū al-ṣalāh — dat wil zeggen de vijf gebeden — wa-yunfiqū mimmā razaqnāhum sirran wa-ʿalāniyatan — Hij zegt: "de verplichte aalmoes (zakāh) van hun bezittingen."
Al-Muthannā heeft mij verteld, hij zei: Isḥāq heeft ons verteld, hij zei: Hishām heeft ons verteld, op gezag van ʿAmr, op gezag van Saʿīd, op gezag van Qatāda, over zijn woord min qabli an yaʾtiya yawmun lā bayʿun fīhi wa-lā khilāl : Qatāda zei: "Allah de Gezegende en Verhevene weet dat er in het aardse leven koophandel is en vriendschappen waardoor mensen vriendschappen sluiten in het aardse leven. Laat iemand dus kijken met wie hij vriendschap sluit en waar hij omgang mee deelt: als het omwille van Allah is, laat hij volharden; en als het omwille van iets anders is dan Allah, dan wordt het weldra verbroken."
