Tafseer van De Nacht · Al-Lail · 92:19
En niet om voor een gunst aan iemand beloond te worden.
De uitspraak over de uitleg van Zijn woord, de Verhevene: En niemand bezit bij hem een gunst die vergolden moet worden (19)
Sommige taalkundigen richtten de uitleg daarvan op (de betekenis): En niemand van Allahs schepselen heeft bij deze persoon, die zijn bezit uitgeeft op de weg van Allah om zich te louteren, ( een gunst die vergolden moet worden ) — dat wil zeggen: een (eerdere) weldaad waarvoor hij hem zou belonen. Hij zegt: hij geeft niet uit wat hij daarvan uitgeeft, en schenkt niet wat hij schenkt, als vergelding aan een mens die hij beloont voor een weldaad die deze bij hem heeft, en evenmin als compensatie voor een gunst die eerder van hem naar hem (de gever) is uitgegaan en die hij hem heeft bewezen, maar hij geeft het uit in het kader van de rechten van Allah, strevend naar het Aangezicht van Allah. Hij zei: en "illā" ("behalve") heeft op deze plaats de betekenis van "lākin" ("maar"). En hij zei: het is mogelijk dat het werkwoord (yafʿal) op de toekomstige beloning betrekking heeft, zodat de betekenis is: en hij beoogde met wat hij uitgaf geen beloning van iemand. En de plaats van de lām die in "aḥad" zit, hoort thuis bij het achtervoegsel "-hu" (in "ʿinda-hu") dat hij in de genitief heeft gezet, alsof je zou zeggen: en hij heeft bij niemand, voor wat hij heeft uitgegeven, een gunst waarvan hij de beloning verlangt. Hij zei: en de Arabieren plaatsen het partikel soms op een andere dan zijn (eigenlijke) plaats wanneer (de bedoeling) bekend is. En zij voerden daarvoor als bewijs aan het vers van al-Nābigha:
En ik heb gevreesd, zozeer dat mijn vrees niet meer toenam boven (de vrees voor) een steenbok in de berg al-Maṭāra, verstandig (2)
En de betekenis is: zozeer dat de vrees voor een steenbok niet meer toenam boven mijn vrees. En dit is wat hij zei wiens uitspraak wij van de taalkundigen hebben overgeleverd, en zijn bewering dat het toegestaan is, is het juiste, dat overeenstemt met wat in de overleveringen van de uitleggers is gekomen; en zij zeiden: het werd geopenbaard over Abū Bakr vanwege zijn vrijlating (ʿitq) van wie hij vrijliet.
* Vermelding van wie dat zei:
Bishr heeft ons verteld, hij zei: Yazīd heeft ons verteld, hij zei: Saʿīd heeft ons verteld, op gezag van Qatāda: ( En niemand bezit bij hem een gunst die vergolden moet worden * behalve het streven naar het Aangezicht van zijn Heer, de Allerhoogste * en waarlijk, hij zal tevreden zijn ). Hij zegt: het is bij hem niet (een kwestie van) de beloning van de mensen, noch hun vergelding; zijn gave is slechts (omwille van) Allah.
Muḥammad ibn Ibrāhīm al-Anmāṭī heeft mij verteld, hij zei: Hārūn ibn Maʿrūf heeft ons verteld, hij zei: Bishr ibn al-Sarī heeft ons verteld, hij zei: Muṣʿab ibn Thābit heeft ons verteld, op gezag van ʿĀmir ibn ʿAbd Allāh, op gezag van zijn vader, hij zei: Dit vers werd geopenbaard over Abū Bakr al-Ṣiddīq: ( En niemand bezit bij hem een gunst die vergolden moet worden * behalve het streven naar het Aangezicht van zijn Heer, de Allerhoogste * en waarlijk, hij zal tevreden zijn ).
Ibn ʿAbd al-Aʿlā heeft ons verteld, hij zei: Ibn Thawr heeft ons verteld, op gezag van Maʿmar, hij zei: Saʿīd heeft mij bericht, op gezag van Qatāda, over Zijn woord: ( En niemand bezit bij hem een gunst die vergolden moet worden ) zei hij: het werd geopenbaard over Abū Bakr, die mensen vrijliet van wie hij geen vergelding noch dank verlangde, zes of zeven (in getal), onder hen Bilāl en ʿĀmir ibn Fuhayra.
