Tabari (1 passage)

1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

   De uitleg van Zijn woord: أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ (63) ("Weten zij niet dat voor wie zich tegen Allah en Zijn boodschapper verzet, het vuur van de hel bestemd is, waarin hij eeuwig zal verblijven? Dat is de geweldige vernedering." (63))

   Abū Jaʿfar zei: De Verhevene, wiens lof verheven is, zegt: Weten deze hypocrieten, die vals bij Allah zweren tegenover de gelovigen om hen tevreden te stellen, terwijl zij in hun hypocrisie volharden, dan niet, dat voor wie Allah en Zijn boodschapper bestrijdt en hen tegenwerkt door zich tegen hen te kanten en tegen hen op te staan, "het vuur van de hel (jahannam) bestemd is", in het hiernamaals, "waarin hij eeuwig zal verblijven" — Hij zegt: daarin verblijvend, daarin verwijlend tot in het oneindige? "Dat is de geweldige vernedering" — Hij zegt: zijn verblijf in het vuur van de hel en zijn eeuwige verwijl daarin, dat is de geweldige smaad en de geweldige verachting.

   * * *

   En de reciteurs lazen: فَأَنَّ, met de fatḥa op de alif van "anna", in de betekenis: weten zij dan niet dat voor wie zich tegen Allah en Zijn boodschapper verzet het vuur van de hel bestemd is — waarbij "yaʿlamū" daarin werkzaam is, alsof zij de tweede "anna" lieten terugslaan op de eerste en daarop steunden, aangezien de mededeling met de tweede meekomt en niet met de eerste.

   * * *

   En sommige grammatici van Baṣra verkozen hierin de kasra, op grond van de aanvang [van een nieuwe zin] (al-ibtidāʾ), vanwege het binnentreden van de "fāʾ" erin; en het binnentreden ervan is naar zijn oordeel een aanwijzing dat zij het antwoord op de voorwaarde (al-jazāʾ) vormt, en wanneer zij een antwoord op de voorwaarde is, dan is de voorkeur daarin de aanvang [met de kasra].

   * * *

   Abū Jaʿfar zei: En de lezing waarvan ik geen andere toesta, is de fatḥa op de alif in beide woorden — ik bedoel de eerste "anna" en de tweede — omdat dat de lezing van de grote steden is, en vanwege de reden die ik vanuit het oogpunt van de Arabische taalkunde heb genoemd.

   Toon originele Arabische tekst

   القول في تأويل قوله : أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ (63) قال أبو جعفر: يقول تعالى ذكره: ألم يعلم هؤلاء المنافقون الذين يحلفون بالله كذبًا للمؤمنين ليرضوهم، وهم مقيمون على النفاق, أنه من يحارب الله ورسوله، ويخالفهما فيناوئهما بالخلاف عليهما =(فأن له نار جهنم)، في الآخرة =(خالدًا فيها)، يقول: لابثًا فيها, مقيمًا إلى غير نهاية؟ (2) =(ذلك الخزي العظيم)، يقول: فلُبْثُه في نار جهنم وخلوده فيها، هو الهوان والذلُّ العظيم. (3) * * * وقرأت القرأة: (فَأَنَّ)، بفتح الألف من " أن " بمعنى: ألم يعلموا أنَّ لمن حادَّ الله ورسوله نارُ جهنم = وإعمال " يعلموا " فيها, كأنهم جعلوا " أن " الثانية مكررة على الأولى, واعتمدوا عليها, إذ كان الخبر معها دون الأولى. * * * وقد كان بعض نحويي البصرة يختار الكسر في ذلك، على الابتداء، بسبب دخول " الفاء " فيها, وأن دخولها فيها عنده دليلٌ على أنها جواب الجزاء, وأنها إذا كانت للجزاء جوابًا، (4) كان الاختيار فيها الابتداء. * * * قال أبو جعفر: والقراءة التي لا أستجيز غيرها فتح الألف في كلا الحرفين, أعني " أن " الأولى والثانية, لأن ذلك قراءة الأمصار, وللعلة التي ذكرت من جهة العربية. --------------------------------- الهوامش : (2) انظر تفسير " الخلود " فيما سلف من فهارس اللغة (خلد). (3) انظر تفسير "الخزي" فيما سلف ص : 160، تعليق : 1 ، والمراجع هناك. (4) في المطبوعة: "إذا كانت جواب الجزاء"، وفي المخطوطة: "إذا كانت الجواب جزاء"، والصواب ما أثبت، إنما أخطأ الناسخ.