Tafseer van De Hoogten · Al-A'raaf · 7:148
En het volk van Môesa maakte, na zijn vertrek (naar de berg Thôer). van hun (gouden) sieraden (een afgodsbeeld met) het lichaam van een kalf dat een loeiend geluid maakte. Beseften zij niet dat het in werkelijkheid niet tot hen kon spreken en hen geen weg kon wijzen? Zij namen het (ter aanbidding) en zij waren onrechtplegers.
De uitleg van de uitspraak van Allah: "En het volk van Mūsā nam na hem uit hun sieraden een kalf, een lichaam dat een loeiend geluid had. Zagen zij dan niet dat het niet tot hen sprak en hun geen weg wees? Zij namen het, en zij waren onrechtplegers." (7:148)
Abū Jaʿfar zei: Hij, verheven zij Zijn gedachtenis, zegt: En de kinderen Israëls, het volk van Mūsā, namen — nadat Mūsā hen had verlaten en op weg was gegaan naar zijn Heer voor de vertrouwelijke toespraak en ter vervulling van de belofte die zijn Heer hem had gedaan — "uit hun sieraden een kalf," en dat is het jong van de koe, en zij aanbaden het. Vervolgens verduidelijkte Hij, verheven zij Zijn gedachtenis, wat dat kalf was, en zei: "een lichaam dat een loeiend geluid had" — en "al-khuwār" is het geluid van runderen. Hij, verheven zij Zijn gedachtenis, bericht over hen dat zij dwaalden door iets waardoor verstandige mensen niet plegen te dwalen. Want de Heer, majesteitelijk is Zijn majesteit, aan Wie het koningschap der hemelen en der aarde toebehoort en Die dat bestuurt, kan onmogelijk een lichaam zijn dat loeit, dat tot niemand spreekt en niet tot enig goed leidt. En zij, wier verhaal Allah hier heeft verteld, zeiden daarover: "Dit is onze god en de god van Mūsā," en zij wijdden zich aan zijn aanbidding, uit onwetendheid van hunnentwege, en uit afdwaling van Allah en dwaling.
* * *
En wij hebben reeds de oorzaak van hun aanbidding ervan uiteengezet, en hoe het nemen van het kalf was door wie van hen het nam, in wat eerder is voorbijgegaan, op een wijze die het herhalen overbodig maakt.
* * *
En in "al-ḥuliyy" (de sieraden) bestaan twee taalvarianten: met ḍamma op de "ḥāʾ", en dat is de oorsprong; en met kasra erop. En zo is het ook met alles wat daarop gelijkt, zoals "ṣiliyy", "juththiyy" en "ʿutiyy". Met welke van beide de reciteerder ook reciteert, hij treft het juiste, vanwege de wijdverspreide overlevering van beide in de recitatie en de overeenstemming van hun beider betekenissen.
* * *
En Zijn uitspraak: "Zagen zij dan niet dat het niet tot hen sprak en hun geen weg wees?" Hij zegt: zagen zij die zich wijdden aan het kalf dat zij uit hun sieraden hadden genomen en dat zij aanbaden, dan niet dat het kalf niet tot hen sprak en hun geen weg wees? Hij zegt: en hen niet naar enig pad leidde? En dat behoort niet tot de eigenschappen van hun Heer, aan Wie de aanbidding waarlijk toekomt; integendeel, het is Zijn eigenschap dat Hij tot Zijn profeten en boodschappers spreekt, Zijn schepselen naar het pad van het goede leidt, en hun het pad van ondergang en verderf verbiedt. Allah, verheven zij Zijn lof, zegt: "Zij namen het," dat wil zeggen: zij namen het kalf tot god, en met hun nemen ervan tot een aanbeden heer waren zij onrechtplegers jegens zichzelf, vanwege hun aanbidding van iemand anders dan Hem aan Wie de aanbidding toekomt, en hun toeschrijven van godheid aan iemand anders dan Hem aan Wie de godheid toekomt.
* * *
En wij hebben reeds de betekenis van "het onrecht (al-ẓulm)" uiteengezet in wat eerder is voorbijgegaan, op een wijze die het herhalen overbodig maakt.
