Tabari
Terug naar surah 7, ayah 115

Tafseer van De Hoogten · Al-A'raaf · 7:115

قَالُوا۟ يَٰمُوسَىٰٓ إِمَّآ أَن تُلْقِىَ وَإِمَّآ أَن نَّكُونَ نَحْنُ ٱلْمُلْقِينَ

Zij zeiden: "O Môesa, wep jij (eerst) of werpen wij?"

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    "Zij zeiden: 'O Mūsā'", hij zegt: De tovenaars zeiden tegen Mūsā: O Mūsā, kies of jij je staf werpt, of dat wij onze staven werpen. Daarom werd "an" (dat) samen met "immā" (ofwel) in de uitspraak ingevoegd, omdat het zich op de plaats van een bevel tot kiezen bevindt. "An" staat hier dus in de accusatief (naṣb) vanwege de betekenis die ik beschreven heb, want de betekenis van de uitspraak is: kies dat jij werpt, of dat wij werpen. En de uitspraak met "immā", wanneer zij op de wijze van een bevel is, moet noodzakelijkerwijs "an" bevatten, zoals jouw uitspraak tegen de man: "ofwel dat je heengaat, ofwel dat je blijft zitten" (immā an tamḍiya wa-immā an taqʿuda), in de betekenis van een bevel: ga heen of blijf zitten. Maar wanneer het op de wijze van een mededeling (khabar) is, bevat het geen "an", zoals Zijn woord: وَآخَرُونَ مُرْجَوْنَ لأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَإِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ ("En anderen worden uitgesteld voor het bevel van Allah: ofwel bestraft Hij hen, ofwel wendt Hij zich vergevend tot hen") [al-Tawba: 106]. En dit is wat men "de keuze" (al-takhyīr) noemt. En zo is het met alles wat op de wijze van een mededeling is; en "immā" wordt in al die gevallen met een kasra uitgesproken (geschreven met i: immā).

    Toon originele Arabische tekst
    قالوا يا موسى " يقول: قالت السحرة لموسى: يا موسى، اختر أن تلقي عصاك, أو نلقي نحن عصينا. ولذلك أدخلت " أن " مع " إما " في الكلام، لأنها في موضع أمر بالاختيار. ف " أن " إذًا في موضع نصب لما وصفت من المعنى, لأن معنى الكلام: اختر أن تلقي أنت, أو نلقي نحن, والكلام مع " إما " إذا كان على وجه الأمر, فلا بد من أن يكون فيه " أن "، كقولك للرجل: " إما أن تمضي, وإما أن تقعد ", بمعنى الأمر: امض أو اقعد, فإذا كان على وجه الخبر، لم يكن فيه " أن " كقوله: وَآخَرُونَ مُرْجَوْنَ لأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَإِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ [التوبة: 106]. وهذا هو الذي يسمى " التخيير " (35) = وكذلك كل ما كان على وجه الخبر, و " إما " في جميع ذلك مكسورة. (36) . ------------------ الهوامش : (35) قوله : (( وهذا الذي سيمى التخيير )) ، هو الحكم الأول في دخول (( أن )) مع (( إما )) ، أما الذي يجئ على وجه الخبر نحو : (( إما يعذبهم ، وإما يتوب عليهم )) ، فهم يسمونه (( الإبهام )) . وكان حق أبي جعفر أن يقدم قوله (( وهذا الذي يسمى التخيير )) قبل قوله : (( فإذا كان على وجه الخبر )) ، لرفع الشبهة عن كلامه . (36) انظر معاني القرآن 1 : 389 ، 390 ، وهو فصل جيد جداً .