Tafseer van De Huichelaars · Al-Munaafiqoon · 63:9
O jullie die geloven, laat jullie bezittingen en jullie kinderen jullie niet afleiden van het gedenken van Allah. En wie dat doen: zij zijn degenen die de verliezers zijn.
De Verhevene, wiens lof verheven is, zegt: o jullie die Allah en Zijn Boodschapper voor waar hebben gehouden, لا تُلْهِكُمْ أَمْوَالُكُمْ ("laat uw bezittingen u niet afleiden") zegt: laat uw bezittingen u niet noodzaken وَلا أَوْلادُكُمْ ("noch uw kinderen") tot afleiding عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ ("van het gedenken van Allah"). Het is afgeleid van "alhaytuhu ʿan kadhā wa-kadhā" (ik heb hem ergens van afgeleid), waarvan "lahā huwa yalhū lahwan" (hij wordt afgeleid, hij leidt af, afleiding); en daarvan is de uitspraak van Imruʾ al-Qays:
En menige vrouw als u, zwanger of zogend, heb ik 's nachts bezocht,
en haar afgeleid van haar kind met amuletten, dat nog geen jaar oud was.
En er is gezegd: met het gedenken van Allah, verheven is Zijn lof, wordt op deze plaats bedoeld: de vijf gebeden.
* Vermelding van wie dat gezegd heeft:
Ibn Ḥumayd heeft ons verteld, hij zei: Mihrān heeft ons verteld, op gezag van Abū Sinān, op gezag van Thābit, op gezag van al-Ḍaḥḥāk: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُلْهِكُمْ أَمْوَالُكُمْ وَلا أَوْلادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ ("O jullie die geloven, laat uw bezittingen en uw kinderen u niet afleiden van het gedenken van Allah"), hij zei: de vijf gebeden.
En Zijn woord: وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ ("En wie dat doet") zegt: en wie zich door zijn bezit en zijn kinderen laat afleiden van het gedenken van Allah, فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ("dan zijn zij het die de verliezers zijn") zegt: zij zijn degenen die hun aandeel verbeurd hebben van de eer van Allah en Zijn barmhartigheid, gezegend en verheven is Hij.
------------------------
Voetnoten:
(2) Het vers is van Imruʾ al-Qays. De auteur heeft het reeds eerder aangehaald in deel (17:114) en wij hebben het daar uitvoerig toegelicht; raadpleeg dat. De plaats van het bewijs hierin is hier zijn woord "fa-alhaytuhā" (en ik heb haar afgeleid), dat afgeleid is van "al-lahw" (afleiding, vermaak), namelijk datgene waarmee men zich vermaakt, mee speelt en door wordt beziggehouden — uit verlangen, vreugde en dergelijke. Men zegt: "lahawtu bi-l-shayʾ alhū bihi lahwan" (ik werd door iets afgeleid, ik word erdoor afgeleid, afleiding), en "talahhaytu bihi" wanneer men ermee speelt en zich ermee bezighoudt en daardoor andere zaken vergeet. En men zegt: "alhānī fulān ʿan kadhā" (die-en-die heeft mij afgeleid van dat-en-dat), dat wil zeggen: hij hield mij bezig en deed mij vergeten; het is alsof de hamza daarin de betekenis van ontneming heeft.
