Tafseer van De Vrouwen · An-Nisaa · 4:64
En Wij hebben slechts een Boodschapper gestuurd om gehoorzaamd te worden, met het verlof van Allah, en waren zij maar, toen zij onrechtvaardig tegenover zichzelf waren, tot jou gekomen en hadden zij Allah maar om vergeving gevraagd, en de Boodschapper had (dan) vergeving voor hen gevraagd. Zij zouden zeker ondervonden hebben dat Allah Berouwaanvaardend, Meest Genadig is.
Het woord over de uitleg van Zijn uitspraak: وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ (En Wij hebben geen boodschapper gezonden of het was opdat hij gehoorzaamd zou worden met Allahs verlof.)
Abū Jaʿfar zei: Hij — verheven zij Zijn lofprijzing — bedoelt daarmee: en Wij hebben, o Mohammed, geen boodschapper gezonden of Wij hebben de gehoorzaamheid aan hem verplicht gesteld voor degene naar wie Wij hem gezonden hebben. Hij — verheven zij Zijn vermelding — zegt: en u, o Mohammed, behoort tot de boodschappers wier gehoorzaamheid Ik verplicht heb gesteld voor degene naar wie Ik hem gezonden heb.
En dit is van Allah niets anders dan een berisping voor de hypocrieten die hun geschil voorlegden — degenen die beweerden dat zij geloofden in wat aan de Profeet ﷺ is neergezonden — toen zij in datgene waarover zij twistten hun geschil voorlegden aan de ṭāghūt, zich afkerend van de boodschapper van Allah ﷺ. Hij — verheven zij Zijn vermelding — zegt tot hen: Ik heb geen boodschapper gezonden of Ik heb de gehoorzaamheid aan hem verplicht gesteld voor degene naar wie Ik hem gezonden heb; en Mohammed ﷺ behoort tot die boodschappers. Wie dus de gehoorzaamheid aan hem en de tevredenheid met zijn oordeel nalaat en zijn geschil voorlegt aan de ṭāghūt, die heeft Mijn gebod overtreden en Mijn verplichting verwaarloosd.
Vervolgens berichtte Hij — verheven zij Zijn lofprijzing — dat wie Zijn boodschappers gehoorzaamt, hen slechts gehoorzaamt met Zijn verlof — waarmee Hij bedoelt: met Zijn voorbeschikking daarvan en Zijn voorafgaande beslissing in Zijn kennis en Zijn wil — zoals:
9904 — Muḥammad ibn ʿAmr heeft mij verteld, hij zei: Abū ʿĀṣim heeft ons verteld, op gezag van ʿĪsā, op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, over de uitspraak van Allah "of het was opdat hij gehoorzaamd zou worden met Allahs verlof": het is voor hen verplicht dat degenen die Allah wil hen gehoorzamen, en niemand gehoorzaamt hen behalve met Allahs verlof.
9905 — Al-Muthannā heeft mij verteld, hij zei: Abū Ḥudhayfa heeft ons verteld, hij zei: Shibl heeft ons verteld, op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, het gelijke daarvan.
9906 — Al-Muthannā heeft mij verteld, hij zei: Suwayd ibn Naṣr heeft ons verteld, hij zei: Ibn al-Mubārak heeft ons bericht, op gezag van Shibl, op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, het gelijke daarvan.
Abū Jaʿfar zei: Dit is slechts een toespeling van Allah — verheven zij Zijn vermelding — aan deze hypocrieten, namelijk dat hun nalaten van de gehoorzaamheid aan Allah en de gehoorzaamheid aan Zijn boodschapper en de tevredenheid met zijn oordeel, slechts voortkomt uit wat voor hen vooraf bepaald is aan Zijn verlating van hen en het overheersen van de ellende over hen. En ware dat niet, dan zouden zij behoord hebben tot degenen aan wie verlof gegeven is om tevreden te zijn met zijn oordeel en zich te haasten naar zijn gehoorzaamheid.
Het woord over de uitleg van Zijn uitspraak: وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا (4:64) (En indien zij, toen zij zichzelf onrecht hadden aangedaan, tot u waren gekomen en Allah om vergeving hadden gevraagd, en de boodschapper voor hen om vergeving had gevraagd, dan zouden zij Allah berouwaanvaardend, barmhartig hebben bevonden (4:64).)
Abū Jaʿfar zei: Hij — verheven zij Zijn lofprijzing — bedoelt daarmee: en indien deze hypocrieten — degenen wier hoedanigheid Hij in deze twee verzen beschreven heeft, die, wanneer zij geroepen worden tot het oordeel van Allah en het oordeel van Zijn boodschapper, zich volkomen afkeren — "toen zij zichzelf onrecht aandeden", door zich de grote zonde te verwerven in hun voorleggen van hun geschil aan de ṭāghūt en hun afkering van het boek van Allah en de soenna van Zijn boodschapper toen zij daartoe geroepen werden — "tot u waren gekomen", o Mohammed, nadat zij gedaan hadden wat zij deden door zich te wenden tot de ṭāghūt, tevreden met zijn oordeel in plaats van uw oordeel, tot u waren gekomen, berouwvol en boetvaardig, en zij Allah hadden gevraagd om hun de bestraffing van hun zonde kwijt te schelden door die voor hen te bedekken, en Zijn boodschapper ﷺ voor hen hetzelfde aan Allah had gevraagd. En dat is de betekenis van Zijn uitspraak: "en Allah om vergeving hadden gevraagd, en de boodschapper voor hen om vergeving had gevraagd."
Wat betreft Zijn uitspraak "dan zouden zij Allah berouwaanvaardend, barmhartig hebben bevonden", Hij zegt: indien zij dat gedaan hadden en zich van hun zonde bekeerd hadden, "dan zouden zij Allah berouwaanvaardend hebben bevonden", waarmee Hij zegt: zich naar hen toewendend, hen brengend van wat zij verafschuwen naar wat zij liefhebben, "barmhartig" jegens hen, in Zijn nalaten van hun bestraffing voor de zonde waarvan zij zich bekeerd hebben.
En Mujāhid zei: Hiermee worden de jood en de moslim bedoeld die hun geschil voorlegden aan Kaʿb ibn al-Ashraf.
9907 — Muḥammad ibn ʿAmr heeft mij verteld, hij zei: Abū ʿĀṣim heeft ons verteld, op gezag van ʿĪsā, op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, over de uitspraak van Allah "zij deden zichzelf onrecht aan" tot aan Zijn uitspraak وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا (en zich volkomen onderwerpen), hij zei: dit gaat over de joodse man en de moslimse man die hun geschil voorlegden aan Kaʿb ibn al-Ashraf.
