Tabari
Terug naar surah 4, ayah 134

Tafseer van De Vrouwen · An-Nisaa · 4:134

مَّن كَانَ يُرِيدُ ثَوَابَ ٱلدُّنْيَا فَعِندَ ٱللَّهِ ثَوَابُ ٱلدُّنْيَا وَٱلْءَاخِرَةِ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًۭا

Wie een beloning van de wereld wil: het is bij Allah dat de beloning van de wereld en het Hiernamaals is. En Allah is Alhorend, Alziend.

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    Uitleg van Zijn woord: مَنْ كَانَ يُرِيدُ ثَوَابَ الدُّنْيَا فَعِنْدَ اللَّهِ ثَوَابُ الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَكَانَ اللَّهُ سَمِيعًا بَصِيرًا (134) ("Wie de beloning van dit wereldse leven wil — bij Allah is de beloning van dit wereldse leven én van het hiernamaals. En Allah is Alhorend, Alziend." (4:134))

    Abū Jaʿfar zei: De Verhevene in lof bedoelt daarmee: "Wie wil" — van degenen die het geloof in Mohammed, de vrede en zegeningen van Allah zij met hem, hebben getoond, behorend tot de mensen van de hypocrisie (nifāq), die in hun binnenste het ongeloof verbergen terwijl zij niettemin het geloof tonen — "de beloning van dit wereldse leven", dat wil zeggen: de vergankelijke goederen van deze wereld, door het tonen van het geloof dat hij met zijn tong toonde. "Bij Allah is de beloning van dit wereldse leven", dat wil zeggen: Zijn vergelding in deze wereld daarvan en Zijn beloning daarin, en dat is wat hij verkrijgt aan oorlogsbuit (ghanīmah) wanneer hij met de Profeet aan een veldslag deelneemt, en zijn veiligheid voor zichzelf, zijn nageslacht en zijn bezit, en wat daarop lijkt. En wat betreft zijn beloning in het hiernamaals: dat is het vuur van de hel (jahannam).

    Zo is de betekenis van het vers: wie van de werkenden in deze wereld, behorend tot de hypocrieten, met zijn werk de beloning van dit wereldse leven wil en de vergelding ervan voor zijn werk, voorwaar, Allah zal hem daarmee vergelden: zijn vergelding in deze wereld vanuit deze wereld, en zijn vergelding in het hiernamaals vanuit het hiernamaals, aan bestraffing en straf. Dat is omdat Allah daartoe geheel in staat is en de eigenaar van dat alles is, zoals Hij in het andere vers zei: مَنْ كَانَ يُرِيدُ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَزِينَتَهَا نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمَالَهُمْ فِيهَا وَهُمْ فِيهَا لا يُبْخَسُونَ * أُولَئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ إِلا النَّارُ وَحَبِطَ مَا صَنَعُوا فِيهَا وَبَاطِلٌ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ [Surah Hūd: 15-16] ("Wie het wereldse leven en zijn pracht wil — Wij zullen hun hun daden daarin volledig vergoeden, en daarin zal hun niets tekortgedaan worden. Zij zijn degenen voor wie er in het hiernamaals niets is dan het Vuur; en vergeefs is wat zij daarin verrichtten, en nietig is wat zij plachten te doen." [Hūd: 15-16]).

    En de Verhevene in lof bedoelde daarmee slechts: degenen die zich overhaast en onbezonnen mengden in de zaak van de Banū Ubayriq, en degenen die Hij beschreef in Zijn woord: وَلا تُجَادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتَانُونَ أَنْفُسَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كَانَ خَوَّانًا أَثِيمًا * يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَلا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ وَهُوَ مَعَهُمْ إِذْ يُبَيِّتُونَ مَا لا يَرْضَى مِنَ الْقَوْلِ [Surah An-Nisāʾ: 107, 108] ("En pleit niet voor degenen die zichzelf verraden; voorwaar, Allah heeft niet lief wie een doortrapte verrader, een zondaar is. Zij verbergen zich voor de mensen, maar zij verbergen zich niet voor Allah, terwijl Hij bij hen is wanneer zij 's nachts woorden beramen die Hem niet behagen." [An-Nisāʾ: 107, 108]), en wie zoals zij was in hun daden en hun hypocrisie.

    En Zijn woord "En Allah is Alhorend, Alziend", dat wil zeggen: en Allah was Horend voor wat deze hypocrieten zeggen die met hun werken de beloning van deze wereld willen, en voor hun tonen aan de gelovigen van wat zij hun tonen wanneer zij de gelovigen ontmoeten, en hun zeggen tot hen: "Wij geloven." "Alziend", dat wil zeggen: en Hij was Ziend ten aanzien van hen en ten aanzien van wat zij voor de gelovigen verborgen houden, aan bedrog en aan de rancune die in hun borsten jegens hen is, dat zij verbergen en niet aan hen openbaren.

    Toon originele Arabische tekst
    القول في تأويل قوله : مَنْ كَانَ يُرِيدُ ثَوَابَ الدُّنْيَا فَعِنْدَ اللَّهِ ثَوَابُ الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَكَانَ اللَّهُ سَمِيعًا بَصِيرًا (134) قال أبو جعفر: يعني بذلك جل ثناؤه: " من كان يريد "، ممن أظهرَ الإيمان بمحمد صلى الله عليه وسلم من أهل النفاق، (71) الذين يستبطنون الكفر وهم مع ذلك يظهرون الإيمان=" ثواب الدنيا "، يعني: عَرَض الدنيا، (72) بإظهارهِ مَا أظهر من الإيمان بلسانه. (73) =" فعند الله ثواب الدنيا "، يعني: جزاؤه في الدنيا منها وثوابه فيها، وهو ما يصيبُ من المغنم إذا شَهِد مع النبي مشهدًا، (74) وأمنُه على نفسه وذريته وماله، وما أشبه ذلك. وأما ثوابه في الآخرة، فنارُ جهنم. * * * فمعنى الآية: من كان من العاملين في الدنيا من المنافقين يريد بعمله ثوابَ الدنيا وجزاءَها من عمله، فإن الله مجازيه به جزاءَه في الدنيا من الدنيا، (75) وجزاءه في الآخرة من الآخرة من العقاب والنكال. وذلك أن الله قادر على ذلك كله، وهو مالك جميعه، كما قال في الآية الأخرى: مَنْ كَانَ يُرِيدُ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَزِينَتَهَا نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمَالَهُمْ فِيهَا وَهُمْ فِيهَا لا يُبْخَسُونَ * أُولَئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ إِلا النَّارُ وَحَبِطَ مَا صَنَعُوا فِيهَا وَبَاطِلٌ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ [سورة هود: 15-16] . * * * وإنما عنى بذلك جل ثناؤه: الذين تَتَيَّعُوا في أمر بني أبيرق، (76) والذين وصفهم في قوله: وَلا تُجَادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتَانُونَ أَنْفُسَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كَانَ خَوَّانًا أَثِيمًا * يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَلا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ وَهُوَ مَعَهُمْ إِذْ يُبَيِّتُونَ مَا لا يَرْضَى مِنَ الْقَوْلِ [سورة النساء: 107، 108] ، ومن كان من نظرائهم في أفعالهم ونفاقهم. * * * وقوله: " وكان الله سميعًا بصيرًا "، يعني: وكان الله سميعًا لما يقول هؤلاء المنافقون الذين يريدون ثواب الدنيا بأعمالهم، وإظهارهم للمؤمنين ما يظهرون لهم إذا لَقُوا المؤمنين، وقولهم لهم: "آمنًا " (77) =" بصيرًا "، يعني: وكان ذا بصر بهم وبما هم عليه منطوون للمؤمنين، (78) فيما يكتمونه ولا يبدونه لهم من الغش والغِلّ الذي في صدورهم لهم. (79) * * * --------------- الهوامش : (71) في المطبوعة: "لمحمد صلى الله عليه وسلم" ، والصواب من المخطوطة. (72) انظر تفسير"ثواب" فيما سلف 2 : 458 / 7 : 262 ، 304 ، 490. (73) في المطبوعة: "بإظهار" بغير هاء ، وأثبت ما في المخطوطة. (74) في المطبوعة: "وثوابه فيها هو ..." ، وأثبت ما في المخطوطة. (75) قوله: "مجازيه به" ، كان في المخطوطة: "مجازيه بها" ، وفي المطبوعة ، حذف"بها" ، والصواب ما أثبت. (76) في المطبوعة: "الذين سعوا في أمر بني أبيرق" ، وفي المخطوطة ، كما كتبتها غير منقوطة. يقال: "تتيع فلان في الأمر وتتايع": إذا أسرع إليه وتهافت فيه من غير فكر ولا روية. ولا يكون ذلك إلا في الشر ، لا يقال في الخير. والذي في المطبوعة صواب في المعنى والسياق والخبر ، ولكني تبعت رسم المخطوطة ، فهو موافق أيضًا لسياق قصتهم. (77) انظر تفسير"سميع" فيما سلف 6 : 363 ، والمراجع هناك. (78) انظر تفسير"بصير" فيما سلف 6 : 283 ، والمراجع هناك. (79) في المطبوعة ، حذف"لهم" من آخر هذه الجملة.