Tabari
Terug naar surah 37, ayah 13

Tafseer van De in Rijen Geschaarden · As-Saaffaat · 37:13

وَإِذَا ذُكِّرُوا۟ لَا يَذْكُرُونَ

En wanneer zij vermaand worden, dan nemen zij de Vemaning niet tot zich.

Tabari (1 passage)

  1. behandelt ayat 13–14
    Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    …bij Mij, en hun grootspraak in het toekennen van een deelgenoot aan Mij, en hun loochenen van Mijn neerzending, terwijl zij spotten. De meeste reciteurs van Medina en Basra en sommige reciteurs van Kūfa lazen dit بَلْ عَجِبْتَ (“Nee, jij verbaasde je”) met een gevocaliseerde tāʾ (fatḥa), in de betekenis: “Nee, jij verbaasde je, o Mohammed”, terwijl zij spotten met deze Koran.

    Het juiste standpunt hierin is te zeggen: het zijn twee algemeen bekende recitatiewijzen onder de reciteurs van de gewesten, dus met welke van beide de reciteur ook reciteert, hij heeft het bij het juiste eind.

    Indien iemand zou zeggen: “Hoe kan de reciteur het bij het juiste eind hebben met beide, terwijl hun beide betekenissen van elkaar verschillen?”, dan wordt geantwoord: ook al verschillen hun beide betekenissen, toch is elk van beide betekenissen correct. Mohammed heeft zich verbaasd over de gunst die Allah hem heeft geschonken, en de mensen die deelgenoten aan Allah toekennen (het volk van de shirk) hebben met hem gespot; en onze Heer heeft Zich verbaasd over de geweldige dingen die de polytheïsten (mushrikīn) over Allah hebben gezegd, en de polytheïsten hebben gespot met wat zij gezegd hebben.

    Indien hij zou zeggen: “Was de neerzending volgens één van beide of volgens beide?”, dan wordt geantwoord: de neerzending was volgens beide. Indien hij zou zeggen: “En hoe kan een woord twee keer worden neergezonden?”, dan wordt geantwoord: het is niet twee keer neergezonden, het is slechts één keer neergezonden, maar hij ﷺ kreeg de opdracht om met beide recitatiewijzen te reciteren. Hiervoor is een andere plaats waar wij, indien Allah het wil, de uiteenzetting hierover toereikend zullen behandelen.

    En iets overeenkomstigs met wat wij hierover hebben gezegd, hebben de uitleggers van de Koran (ahl al-taʾwīl) gezegd.

    * Vermelding van wie dat gezegd heeft:

    Bishr heeft ons verteld, hij zei: Yazīd heeft ons verteld, hij zei: Saʿīd heeft ons verteld, op gezag van Qatāda, over بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ (“Nee, jij verbaasde je, terwijl zij spotten”), hij zei: Mohammed ﵊ heeft zich verbaasd over deze Koran toen die hem werd geschonken, en de mensen van de dwaling hebben met hem gespot.

    Uitspraak over de uitleg van Zijn, de Verhevene, woorden: ﴿وَإِذَا ذُكِّرُوا لا يَذْكُرُونَ (١٣) وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ (١٤)﴾ (“En wanneer zij vermaand worden, nemen zij de vermaning niet ter harte (13). En wanneer zij een teken zien, drijven zij er uitbundig de spot mee (14)”).

    Hij, verheven is Zijn vermelding, zegt: en wanneer deze polytheïsten herinnerd worden aan de bewijzen van Allah tegen hen, opdat zij er lering uit zouden trekken en zouden nadenken en zich zo zouden wenden tot de gehoorzaamheid aan Allah, لا يَذْكرُون (“nemen zij het niet ter harte”): hij zegt: zij hebben geen baat bij de vermaning zodat zij die ter harte zouden nemen.

    Toon originele Arabische tekst
    عندي وكبر اتخاذهم لي شريكا، وتكذيبهم تنزيلي وهم يسخرون. وقرأ ذلك عامة قراء المدينة والبصرة وبعض قراء الكوفة (بَلْ عَجِبْتَ) بفتح التاء بمعنى: بل عجبت أنت يا محمد ويسخرون من هذا القرآن. والصواب من القول في ذلك أن يقال: إنهما قراءتان مشهورتان في قراء الأمصار، فبأيتهما قرأ القارئ فمصيب. فإن قال قائل: وكيف يكون مصيبا القارئ بهما مع اختلاف معنييهما؟ قيل: إنهما وإن اختلف معنياهما فكل واحد من معنييه صحيح، قد عجب محمد مما أعطاه الله من الفضل، وسخر منه أهل الشرك بالله، وقد عجب ربنا من عظيم ما قاله المشركون في الله، وسَخِر المشركون بما قالوه. فإن قال: أكان التنزيل بإحداهما أو بكلتيهما؟ قيل: التنزيل بكلتيهما. فإن قال: وكيف يكون تنزيل حرف مرتين؟ قيل: إنه لم ينزل مرتين، إنما أنزل مرة، ولكنه أمر ﷺ أن يقرأ بالقراءتين كلتيهما، ولهذا مَوضع سنستقصي إن شاء الله فيه البيان عنه بما فيه الكفاية. وبنحو الذي قلنا في ذلك قال أهل التأويل. * ذكر من قال ذلك: حثنا بشر، قال: ثنا يزيد، قال: ثنا سعيد، عن قتادة (بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ) قال: عجب محمد ﵊ من هذا القرآن حين أُعطيه، وسخر منه أهل الضلالة. القول في تأويل قوله تعالى: ﴿وَإِذَا ذُكِّرُوا لا يَذْكُرُونَ (١٣) وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ (١٤)﴾ يقول تعالى ذكره: وإذا ذُكِّر هؤلاء المشركون حُجَجَ الله عليهم ليعتبروا ويتفكروا، فينيبوا إلى طاعة الله (لا يَذْكرُون): يقول: لا ينتفعون بالتذكير فيتذكروا.