Tafseer van De Profeten · Al-Anbiyaa · 21:72
En Wij schonken hem Ishâq en Ya'qôeb als een geschenk. En Wij maakten ieder van hen tot oprechten.
Allah, verheven is Zijn herinnering, zegt: Wij schonken aan Ibrāhīm Isḥāq als kind, en Yaʿqūb als kind van zijn kind, als gave (nāfila) voor hem.
De uitleggers van de Koran verschilden van mening over wat bedoeld wordt met Zijn woord نَافِلَةً. Sommigen zeiden: daarmee werd specifiek Yaʿqūb bedoeld.
Vermeld wie dit heeft gezegd:
Muḥammad ibn Saʿd heeft mij verteld, hij zei: mijn vader heeft mij verteld, hij zei: mijn oom heeft mij verteld, hij zei: mijn vader heeft mij verteld, op gezag van zijn vader, op gezag van Ibn ʿAbbās, over Zijn woord وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً: hij zei: Wij schonken hem Isḥāq als kind, en Yaʿqūb de zoon van zijn zoon als gave (nāfila).
Bashr heeft ons verteld, hij zei: Yazīd heeft ons verteld, hij zei: Saʿīd heeft ons verteld, op gezag van Qatāda, over Zijn woord وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً: de gave (nāfila) is de kleinzoon Yaʿqūb.
Yūnus heeft mij verteld, hij zei: Ibn Wahb heeft ons ingelicht, hij zei: Ibn Zayd zei over وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً: hij vroeg om één, en zei: رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ (Mijn Heer, schenk mij iemand van de rechtschapenen). Allah gaf hem één en voegde er Yaʿqūb aan toe — en Yaʿqūb is het kind van zijn kind.
Anderen zeiden: Bedoeld worden daarmee Isḥāq en Yaʿqūb samen. Zij zeiden: de betekenis van "gave" (nāfila) is: geschenk, en zij zijn beiden een geschenk van Allah dat Hij hem heeft gegeven.
Vermeld wie dit heeft gezegd:
Ibn Bashshār heeft ons verteld, hij zei: ʿAbd al-Raḥmān heeft ons verteld, hij zei: Sufyān heeft ons verteld, op gezag van Ibn Jurayj, op gezag van ʿAṭāʾ, over وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً: hij zei: geschenk.
Muḥammad ibn ʿAmr heeft mij verteld, hij zei: Abū ʿĀṣim heeft ons verteld, hij zei: ʿĪsā heeft ons verteld. En al-Ḥārith heeft mij verteld, hij zei: al-Ḥasan heeft ons verteld, hij zei: Warqāʾ heeft ons verteld — beiden op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, over Zijn woord إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً: hij zei: gave.
Al-Qāsim heeft ons verteld, hij zei: al-Ḥusayn heeft ons verteld, hij zei: Ḥajjāj heeft mij verteld, op gezag van Ibn Jurayj, op gezag van Mujāhid — overeenkomstig het voorgaande.
Abū Jaʿfar zei: Wij hebben eerder uiteengezet dat "nāfila" het surplus is van iets dat een man toekomt uit welke bron dan ook. Beide zonen van hem — Isḥāq en Yaʿqūb — waren een surplus van Allah, een gunstbetoon van Hem aan Ibrāhīm en een gave van Hem aan hem. Het is aanvaardbaar dat bedoeld wordt dat Hij hen beiden als nāfila aan hem gaf, en aanvaardbaar dat bedoeld wordt dat Hij hem Yaʿqūb als nāfila schonk. Er is geen bewijs dat aanduidt welke van die twee de bedoeling is, dus is er niets verkieselijker om in die zaak te zeggen dan wat Allah heeft gezegd: Allah schonk Ibrāhīm Isḥāq en Yaʿqūb als nāfila.
En Zijn woord وَكُلا جَعَلْنَا صَالِحِينَ — dat wil zeggen: handelend naar de gehoorzaamheid aan Allah, vermijdend wat Hij verboden heeft. Met "kulla" (allen) bedoelt Hij Ibrāhīm, Isḥāq en Yaʿqūb.
