Tabari
Terug naar surah 19, ayah 67

Tafseer van Maryam (Maria) · Maryam · 19:67

أَوَلَا يَذْكُرُ ٱلْإِنسَٰنُ أَنَّا خَلَقْنَٰهُ مِن قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًۭٔا

Herinnert de mens zich niet dat Wij hem eerder geschapen hebben, toen hij niets was?

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    Allah de Verhevene zegt: أَوَلا يَذْكُرُ الإنْسَانُ (bedenkt de mens niet) — de mens die zich verbaast en die de macht van Allah ontkent om hem na zijn vergaan tot leven te wekken en hem na zijn niet-zijn te doen bestaan — (bedenkt hij niet) in de schepping van zijn eigen persoon, dat Allah hem vóór zijn dood heeft geschapen en hem als een volmaakt mens (bashar) heeft voortgebracht uit het niets? وَلَمْ يَكُ (en hij was niet) vóór zijn schepping شَيْئًا (iets). Laat hem dan hiermee een les trekken en weten dat Wie hem uit het niets heeft voortgebracht, het niet buiten Zijn vermogen gaat hem na zijn dood tot leven te wekken en hem na zijn vergaan te doen bestaan.

    De Koranrecitators verschilden van mening over de lezing van zijn woord أَوَلا يَذْكُرُ الإنْسَانُ . Sommige recitators van Medina en Kūfa lazen: أَوَلا يَذْكُرُ (met lichte dhāl), en de meerderheid van de recitators van Kūfa, Basra en de Ḥijāz lazen أَوَلا يَذَّكَّرُ (met verdubbeling van dhāl en kāf), in de betekenis van: bedenkt hij (yatadhakkaru) niet. De verdubbeling trekt mij meer aan, ook al is de andere lezing geoorloofd, want de betekenis is: overdenkt hij dit niet en trekt hij er een les uit?

    Toon originele Arabische tekst
    يقول الله تعالى ذكره: ( أَوَلا يَذْكُرُ الإنْسَانُ ) المتعجب من ذلك المنكر قدرة الله على إحيائه بعد فنائه، وإيجاده بعد عدمه في خلق نفسه، أن الله خلقه من قبل مماته، فأنشأه بشرًّا سويا من غير شيء ( وَلَمْ يَكُ ) من قبل إنشائه إياه (شَيْئًا) فيعتبر بذلك ويعلم أن من أنشأه من غير شيء لا يعجز عن إحيائه بعد مماته، وإيجاده بعد فنائه. وقد اختلفت القراء في قراءة قوله: ( أَوَلا يَذْكُرُ الإنْسَانُ ) فقرأه بعض قرّاء المدينة والكوفة ( أَوَلا يَذْكُرُ ) بتخفيف الذال، وقد قرأ ذلك عامة قرّاء الكوفة والبصرة والحجاز ( أولا يَذَّكَّرُ) بتشديد الذال والكاف، بمعنى: أولا يتذكر، والتشديد أعجب إليّ، وإن كانت الأخرى جائزة ، لأن معنى ذلك: أولا يتفكر فيعتبر.