Tafseer van Maryam (Maria) · Maryam · 19:42
(Gedenk) toen hij tot zijn vader zei: "O mijn vader, waarom aanbidt u iets dat niet hoort, niet ziet en u niets baat?
Zijn woord إِذْ قَالَ لأَبِيهِ (toen hij tot zijn vader zei): hij zegt: Gedenk hem toen hij tot zijn vader zei: يَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لا يَسْمَعُ (O mijn vader, waarom aanbidt u wat niet hoort): hij zegt: wat hebt u met het aanbidden van een afgod die niet hoort, وَلا يُبْصِرُ iets ziet, وَلا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئًا en voor u niets afwendt van de schade van enig ding — het is slechts een afgebeelde gedaante die noch schaadt noch baat. Hij zegt: wat hebt u met de aanbidding van iets dat deze eigenschappen heeft? Aanbid Degene Die, wanneer u Hem aanroept, uw smeekbede hoort, en Die, wanneer u omsingeld bent, u ziet en u dan te hulp schiet, en Die, wanneer u door een kwelling wordt getroffen, die van u afwendt.\n\nDe Arabisch-taalkundigen verschilden van mening over de reden van de toevoeging van de hā aan zijn woord يَا أَبَتِ (o mijn vader). Sommige Baṣrawijse grammatici zeiden: wanneer u erop pauzeert, zegt u: yā abah, en die hā is een toegevoegde letter, zoals in yā ummah; vervolgens zegt men yā umm wanneer men doorloopt. Omdat echter al-ab (vader) slechts uit twee letters bestaat, werd het als onvolledig beschouwd, waardoor de hā erbij bleef horen en de yā als het ware erna volgde; vandaar dat men zei: yā abata aqbil, en de tā werd voor de vrouwelijkheidsmarkering gehouden. Het is ook mogelijk de roepvorm te bekorten tot yā ab aqbil, omdat men in de aanspreekvorm datgene wat men aan zichzelf toeschrijft in betekenis ook in de samengetrokken vorm kan aanspreken, zoals de Arabieren zeggen: yā rabb ighfir lī, en men pauzeert in de Koran op yā abata zoals het in de tekst staat.\n\nSommige Arabieren pauzeren op de hā door middel van de tā. Sommige Koefische grammatici zeiden: de hā in abah en ummah is een pauze-hā die zo frequent in hun taalgebruik voorkwam dat ze als de hā van vrouwelijkheidsmarkering is gaan gelden, en men voegde er zelfs de annexconstructie aan toe. Wie de annexconstructie nastreeft, schrijft die altijd met tā, want men verwacht daarna een yā, en de hā wordt dan onvermijdelijk een tā, zoals men zegt: yā abati, niet anders. Wie yā abah zegt, is degene die op de hā pauzeert, want die verwacht daarna geen yā. Wie yā abatā zegt, pauzeert erop met tā, en pauzeren met hā is ook mogelijk: het gebruik van de tā is dan omwille van de alif al-nudbah, waardoor de hā een tā wordt, terwijl pauzeren met hā ver gezocht is, behalve bij degene die zei: "yā umaymata nāṣibi" — waarmee hij die fatḥah als de fatḥah van de verkorte roepvorm beschouwde, als ware dit het einde van de naam. Hij zei: en dit is ver gezocht.
