Tabari
Terug naar surah 18, ayah 38

Tafseer van De Grot · Al-Kahf · 18:38

لَّٰكِنَّا۠ هُوَ ٱللَّهُ رَبِّى وَلَآ أُشْرِكُ بِرَبِّىٓ أَحَدًۭا

Maar wat mij betreft: Allah is mijn Heer en ik ken mijn Heer niet één deelgenoot toe.

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    De uitleg van het woord van Allah, de Verhevene: لَكِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّي (Maar wat mij betreft: Hij is Allah, mijn Heer [18:38])

    Hij zegt: wat mij betreft, ik ben niet ongelovig in mijn Heer, maar ik zeg: Hij is Allah, mijn Heer — de betekenis is dat hij zegt: maar ik zeg: Hij is Allah, mijn Heer. وَلا أُشْرِكُ بِرَبِّي أَحَدًا (En ik ken mijn Heer geen deelgenoot toe).

    In de recitatie van dit woord zijn twee benaderingen: de eerste is "lakinna huwa Allāhu Rabbī" — met een verdubbelde nūn en zonder alif in de verbindingsuitspraak — zoals men zegt "ana qāʾim" en daarin de alif van "anā" weglaat. Dit is de recitatie van de meeste reciteerders van Irak. Bij de pauze is de recitatie van iedereen dat de alif erin behouden blijft, omdat de nūn slechts verdubbeld is door het opgaan van de nūn van "lakinna" in de nūn die sukūn heeft in "anā" — nadat de hamza van "anā" was weggevallen. Wanneer men pauzeert, verschijnt de alif van "anā" weer, zodat men zegt "laknā", omdat men bij de pauze op "anā" de alif behoudt en niet weglaat. Een groep uit de Ḥijāz reciteerde het als "laknā" — met behoud van de alif zowel in verbinding als bij pauze. Hoewel dit voorkomt in de noodwendigheid van de poëzie, zoals de dichter zei:

    "Ik ben het zwaard van de stam, erken mij, geprezen, ik heb de bergtoppen beklommen."

    — waarbij hij de alif van "anā" behield — is dat niet het meest elegante taalgebruik. De recitatie die naar onze mening de juiste is, is de door ons genoemde recitatie van de Irakezen: het weglaten van de alif van "lakan" in verbinding en het behoud ervan bij de pauze.

    Toon originele Arabische tekst
    القول في تأويل قوله تعالى( لَكِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّي ) يقول: أما أنا فلا أكفر بربي، ولكن أنا هو الله ربي، معناه أنه يقول: ولكن أنا أقول: هو الله ربي ( وَلا أُشْرِكُ بِرَبِّي أَحَدًا ). وفي قراءة ذلك وجهان: أحدهما لكنّ هو الله ربي بتشديد النون وحذف الألف في حال الوصل، كما يقال: أنا قائم فتحذف الألف من أنا، وذلك قراءة عامة قراء أهل العراق. وأما في الوقف فإن القراءة كلها تثبت فيها الألف، لأن النون إنما شددت لاندغام النون من لكن، وهي ساكنة في النون التي من أنا، إذ سقطت الهمزة التي في أنا، فإذا وقف عليها ظهرت الألف التي في أنا، فقيل: لكنا، لأنه يقال في الوقف على أنا بإثبات الألف لا بإسقاطها. وقرأ ذلك جماعة من أهل الحجاز: (لَكِنَّا) بإثبات الألف في الوصل والوقف، وذلك وإن كان مما ينطق به في ضرورة الشعر، كما قال الشاعر: أنــا سَــيْفُ العَشِـيرَة فـاعْرِفُونِي حــميدا قــد تــذريت الســناما (1) فأثبت الألف في أنا، فليس ذلك بالفصيح من الكلام، والقراءة التي هي القراءة الصحيحة عندنا ما ذكرنا عن العراقيين، وهو حذف الألف من " لكنّ" في الوصل، وإثباتها في الوقف.