Tafseer van Ibraahiem (Abraham) · Ibrahim · 14:21
En zij verschijnen allen voor Allah, en de zwakken zullen dan tot degenen die hoogmoedig waren zeggen: "Voorwaar, wij waren jullie volgelingen, kunnen jullie dan nu voor ons iets van de bestraffing van Allah afwenden?" Zij zeggen: "Als Allah ons geleid had, zouden wij jullie zeker geleid hebben; het is voor ons hetzelfde, of wij nu klagen, of dat wij geduldig zijn. Er is voor ons geen toevluchtsoord."
Abū Jaʿfar zei: Met Zijn woorden — وَبَرَزُوا لِلَّهِ جَمِيعًا (en zij verschenen allen voor Allah) — bedoelt Allah, verheven zij Zijn gedachtenis, dat degenen die in Hem ongelovig waren op de Dag der Opstanding uit hun graven zullen opkomen en zich zullen bevinden in het open, blootgelegde deel van de aarde (4), allen tezamen — dat wil zeggen: al van hen. فَقَالَ الضُّعَفَاءُ لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا (en de zwakken zullen zeggen tot degenen die hoogmoedig waren) — Hij bedoelt: de volgelingen onder hen zullen zeggen tot degenen die gevolgd werden, namelijk degenen die er in het wereldse leven trots op waren zich niet oprecht en zuiver aan Allah te wijden noch de boodschappers te volgen die tot hen gezonden waren. (6) إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًا (wij waren uw volgelingen) — in het wereldse leven.
"Al-tabaʿ" is het meervoud van "tābiʿ" (volgeling), zoals "al-ghayab" het meervoud is van "ghāʾib" (afwezige).
Wat zij bedoelden met: إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًا is dat zij hen in het wereldse leven navolgden, gehoorzaam aan hun bevelen wat betreft de aanbidding van afgodsbeelden en het ongeloof (kufr) in Allah, en dat zij zich onthielden van hetgeen zij verboden, namelijk het volgen van de boodschappers van Allah. فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذَابِ اللَّهِ مِن شَيْءٍ (kunt u iets van de bestraffing van Allah van ons afweren?) — zij bedoelen: kunt u vandaag iets van de bestraffing van Allah van ons afweren? (7)
Ibn Jurayj zei iets van gelijke strekking:
20638 — De Qāsim heeft ons verteld, hij zei: al-Ḥusayn heeft ons verteld, hij zei: Ḥajjāj heeft mij verteld, op gezag van Ibn Jurayj, over Zijn woorden: وَقَالَ الضُّعَفَاءُ: de volgelingen; لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا: voor de leiders.
Wat betreft Zijn woorden: لَوْ هَدَانَا اللَّهُ لَهَدَيْنَاكُمْ (als Allah ons had geleid, zouden wij u hebben geleid) — Allah, machtig en verheerlijkt is Zijn gedachtenis, zegt: de leiders in het ongeloof (kufr) in Allah zeggen tot hun volgelingen: لَوْ هَدَانَا اللَّهُ — zij bedoelen: had Allah ons iets verduidelijkt waarmee wij vandaag Zijn bestraffing van ons konden afweren, لَهَدَيْنَاكُمْ — dan zouden wij dat ook u hebben verduidelijkt, zodat u de bestraffing van uzelf had kunnen afweren. Maar wij zijn bezweken onder de bestraffing; ons bezwijken noch ons geduld heeft ons gebaat. (8) سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِيصٍ (het is voor ons hetzelfde of wij klagen of geduld oefenen — wij hebben geen ontkomen) — zij bedoelen: er is voor hen geen uitvlucht waarlangs zij kunnen ontsnappen. (9)
Daarvoor zegt men: "ḥāṣa ʿan kadhā" wanneer hij ervan wegwil, "yaḥīṣu ḥayṣan, wa-ḥuyūṣan, wa-ḥayaṣānan". (10)
20639 — Al-Muthannā heeft mij verteld, hij zei: Suwayd ibn Naṣr heeft ons verteld, hij zei: Ibn al-Mubārak heeft ons bericht, op gezag van al-Ḥakam, op gezag van ʿUmar ibn Abī Laylā, één van de Banū ʿĀmir, die zei: ik hoorde Muḥammad ibn Kaʿb al-Quraẓī zeggen: het heeft mij bereikt, of het is mij vermeld, dat de bewoners van het Vuur tot elkaar zeiden: "Mensen! U ziet welke bestraffing en beproeving op u is neergedaald. Welaan, laten wij geduld oefenen — misschien baat geduld ons, zoals de mensen in het wereldse leven geduld oefenden bij de gehoorzaamheid aan Allah en het hun baatte." Hij zei: zij kwamen tot de gezamenlijke beslissing om geduld te oefenen. Zij oefenden geduld, en hun geduld duurde lang; vervolgens bezweken zij en riepen zij uit: سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِيصٍ — dat wil zeggen: geen uitweg. (11)
20640 — Yūnus heeft mij verteld, hij zei: Ibn Wahb heeft ons bericht, hij zei: Ibn Zayd zei, over Zijn woorden: سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِيصٍ: de bewoners van het Vuur zeiden tot elkaar: "Welaan — de bewoners van het paradijs (janna) bereikten het paradijs immers door hun geween en hun smekend bidden tot Allah; welaan, laten wij weinen en smekend bidden tot Allah!" Zij weenden. Toen zij zagen dat dit hen niet baatte, zeiden zij: "Welaan — de bewoners van het paradijs bereikten het immers door geduld; (12) welaan, laten wij geduld oefenen!" En zij oefenden een geduld waarvan de weerga niet gezien was. Maar ook dat baatte hen niet. Pas toen spraken zij: سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِيصٍ.
