Tabari
Terug naar surah 3, ayah 62

Tafseer van De Familie van Imraan · Aal-i-Imraan · 3:62

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْقَصَصُ ٱلْحَقُّ ۚ وَمَا مِنْ إِلَٰهٍ إِلَّا ٱللَّهُ ۚ وَإِنَّ ٱللَّهَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ

Voorwaar, dit is de ware geschiedenis, en er is geen god dan Allah en voorwaar, Allah is het Die de Almachtige, de Alwijze is.

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    De uitspraak over de uitleg van Zijn woord: إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ وَمَا مِنْ إِلَهٍ إِلا اللَّهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ("Voorwaar, dit is werkelijk het ware verhaal; en er is geen god dan Allah; en voorwaar, Allah is werkelijk de Almachtige, de Alwijze.") (62)

    Abū Jaʿfar zei: Hij — verheven is Zijn lof — bedoelt daarmee: Voorwaar, dit waarmee Ik u heb ingelicht, o Mohammed, over de aangelegenheid van ʿĪsā, en dat Ik u verhaald heb uit zijn berichten — namelijk dat hij Mijn dienaar is en Mijn boodschapper en Mijn woord dat Ik tot Maryam wierp en een geest van Mij — dit is werkelijk het ware verhaal en het ware bericht; weet dat dus. En weet dat de schepselen geen aanbeden god hebben die op grond van Zijn bezit over hen aanspraak op hun aanbidding heeft, behalve uw aanbeden God die u aanbidt, en dat is Allah, de Almachtige, de Alwijze.

    * * *

    En Hij bedoelt met Zijn woord الْعَزِيزُ ("de Almachtige"): de Almachtige in Zijn wraak over wie Hem ongehoorzaam is en Zijn bevel tegenspreekt, en naast Hem een andere god claimt, of een heer buiten Hem aanbidt. الْحَكِيمُ ("de Alwijze") in Zijn bestiering: in hetgeen Hij bestiert dringt geen zwakte door, en treft Hem geen gebrek.

    Toon originele Arabische tekst
    القول في تأويل قوله : إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ وَمَا مِنْ إِلَهٍ إِلا اللَّهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (62) قال أبو جعفر: يعني بذلك جل ثناؤه: إن هذا الذي أنبأتك به، يا محمد، من أمر عيسى فقصصته عليك من أنبائه، وأنه عبدي ورسولي وكلمتي ألقيتها إلى مريم وروح منّي، لهو القصَص والنبأ الحق، فاعلم ذلك. واعلم أنه ليس للخلق معبودٌ يستوجبُ عليهم العبادةَ بملكه إياهم إلا معبودك الذي تعبُدُه، وهو الله العزيز الحكيم. * * * ويعني بقوله: الْعَزِيزُ ، العزيز في انتقامه ممن عصاه وخالف أمره، وادعى معه إلهًا غيرَه، أو عبد ربًّا سواه (1) = الْحَكِيمُ في تدبيره، لا يدخل ما دبره وَهَنٌ، ولا يلحقه خللٌ. (2) -------------------- الهوامش : (1) انظر تفسير"العزيز" فيما سلف 3: 88 / 6: 165 ، 168 ، 271. (2) انظر تفسير"الحكيم" فيما سلف قريبًا: 467 ، تعليق: 3 ، والمراجع هناك.