Tafseer van De Mier · An-Naml · 27:36
Maar toen hij (de gezant) bij Soelaimân kwam, zei hij: "Zouden jullie mij met bezit steunen? Dat wat Allah mij gegeven heeft is beter dan wat Hij jullie gegeven heeft. Maar jullie verheugen je over jullie geschenk.
En Zijn woord فَلَمَّا جَاءَ سُلَيْمَانَ قَالَ أَتُمِدُّونَنِ بِمَالٍ.
Als iemand vraagt: hoe werd gezegd فَلَمَّا جَاءَ سُلَيْمَانَ waarbij het bericht over het komen als dat van één enkele is, terwijl er tevoren was gezegd فَنَاظِرَةٌ بِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُونَ — als de boodschapper één was, hoe werd dan gezegd الْمُرْسَلُونَ? En als het een groep was, hoe werd dan gezegd فَلَمَّا جَاءَ سُلَيْمَانَ? Daarvoor wordt gezegd: dit is overeenkomstig wat wij eerder hebben verklaard over het uiten door de Arabieren van een bericht over een zaak die door één enkele is gedaan, in de vorm van een bericht over een groep, wanneer men niet het bericht over één bepaalde persoon bedoelt, die bij naam wordt aangeduid. Er is ook gezegd dat de boodschapper die de koningin van Sabaʾ naar Sulayman stuurde één enkel persoon was; vandaar werd gezegd فَلَمَّا جَاءَ سُلَيْمَانَ — bedoeld is: toen de boodschapper naar Sulayman kwam. De aanhangers van deze opvatting beroepen zich ter staving van hun standpunt op het woord van Sulayman tot de boodschapper: ارْجِعْ إِلَيْهِمْ. Er is ook vermeld dat het in de recitatie van ʿAbdullāh luidt: "fa-lammā jāʾū Sulaymāna" — in het meervoud, overeenkomstig de letter van Zijn woord بِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُونَ — zodat het meervoud op de letter past en het enkelvoud op de betekenis.
En Zijn woord أَتُمِدُّونَنِ بِمَالٍ: hij zegt: Sulayman zei, toen de boodschapper van de vrouw met haar geschenken aankwam: "Wilt gij mij met geld helpen?"
De reciteerders verschilden van mening over de lezing hiervan: sommige reciteerders van Medina lazen "atumiddūnanī" met twee nūns en met behouding van de yāʾ. Sommige reciteerders van Kufa lazen het zo, maar lieten de yāʾ aan het einde weg en maakten de laatste nūn met kasra. Sommige reciteerders van Basra lazen het met twee nūns en behouding van de yāʾ in verbinding (waṣl) en weglating ervan bij pauze (waqf). Sommige reciteerders van Kufa lazen het met verzwaring van de nūn en behouding van de yāʾ. Al deze lezingen liggen dicht bij elkaar en zijn alle correct, omdat zij bekend zijn in de dialecten van de Arabieren en gangbaar in hun taalgebruik.
En Zijn woord فَمَا آتَانِيَ اللَّهُ خَيْرٌ مِّمَّا آتَاكُم: hij zegt: wat Allah mij heeft gegeven aan bezit en wereld is meer en beter dan wat Hij u heeft gegeven. بَلْ أَنتُم بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُونَ: hij zegt: ik verheug mij niet over uw geschenk dat gij mij hebt aangeboden; integendeel, gíj verheugt u over het geschenk dat aan u wordt aangeboden, want gij zijt mensen die de wereld tot roem strekken en daarin in aantallen willen overtreffen. De wereld en haar bezit is geen behoefte van mij, want Allah — de Verhevene zij geprezen — heeft mij daarin macht gegeven en mij erover laten heersen op een wijze die Hij niemand anders heeft gegeven.
