Tabari
Terug naar surah 2, ayah 156

Tafseer van De Koe · Al-Baqara · 2:156

ٱلَّذِينَ إِذَآ أَصَٰبَتْهُم مُّصِيبَةٌۭ قَالُوٓا۟ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّآ إِلَيْهِ رَٰجِعُونَ

Degenen die wanneer een ramp hen treft, zeggen: (Inna lillahi wa inna ilaihi radji'oen) "Voorwar, aan Allah behoren Wij, en voorwaar, tot Hem zullen Wij terugkeren."

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    De uitspraak over de uitleg van Zijn woorden, de Verhevene: الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ (2:156)

    (Zij die, wanneer een tegenslag hen treft, zeggen: "Voorwaar, aan Allah behoren wij toe, en voorwaar, tot Hem keren wij terug.")

    Abū Jaʿfar zei: Hij — verheven zij Zijn vermelding — bedoelt: En verkondig, o Mohammed ﷺ, de blijde tijding aan de geduldigen, die weten dat alle genade die hun ten deel valt van Mij afkomstig is, die daarom Mijn aanspraak als Heer over hen erkennen, die Mij als enige Heer (rubūbiyya) belijden, en die de wederopstanding en de terugkeer tot Mij voor waar houden. Zo onderwerpen zij zich aan Mijn beschikking, hopen zij op Mijn beloning, vrezen zij Mijn bestraffing, en zeggen zij — wanneer Ik hen op de proef stel met sommige van Mijn beproevingen, en wanneer Ik hen beproef met datgene waarmee Ik hun beloofd heb hen te zullen beproeven: angst, honger, en vermindering van bezittingen, levens en vruchten, en andere rampspoed waarmee Ik hen op de proef stel —: Voorwaar, wij zijn het bezit van onze Heer en onze Aanbedene zolang wij in leven zijn, en wij zijn Zijn dienaren, en voorwaar, tot Hem zullen wij na onze dood terugkeren — als een onderwerping aan Mijn beschikking en een tevredenheid met Mijn oordelen.

    Toon originele Arabische tekst
    القول في تأويل قوله تعالى : الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ (156) قال أبو جعفر: يعني تعالى ذكره: وبشّر، يا محمد، الصابرين الذين يعلمون أن جميع ما بهم من نعمة فمنّي, فيُقرون بعبوديتي, ويوحِّدونني بالربوبية, &; 3-222 &; ويصدقون بالمعاد والرجوع إليّ فيستسلمون لقضائي, ويرجون ثَوابي، ويخافون عقابي, ويقولون -عند امتحاني إياهم ببعض مِحَني, وابتلائي إياهم بما وعدتهم أنْ أبتليهم به من الخوف والجوع ونَقص الأموال والأنفس والثمرات وغير ذلك من المصائب التي أنا مُمتحنهم بها-: إنا مماليك ربنا ومعبودنا أحياءً، ونحن عبيده وإنا إليه بعد مَماتنا صائرون = تسليمًا لقضائي ورضًا بأحكامي.