Tabari (1 passage)

1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

   De bespreking van de uitleg van de woorden van Allah de Verhevene: وَلَوْ أَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ مَا فِي الأَرْضِ لافْتَدَتْ بِهِ وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ (54)

   (En als iedere ziel die onrecht heeft gepleegd alles zou bezitten wat op aarde is, zou zij het zeker als losgeld geven. En zij verbergen hun spijt wanneer zij de bestraffing zien. En er wordt tussen hen met rechtvaardigheid geoordeeld, en hun wordt geen onrecht aangedaan.)

   Abū Jaʿfar zegt: Allah de Verhevene zegt: En als iedere ziel die Allah heeft verloochend — want haar "onrecht" (ẓulm) op deze plaats is haar aanbidding van iemand anders dan Degene Die aanbidding verdient, en haar nalaten van de gehoorzaamheid aan Degene Wiens gehoorzaamheid haar verplicht is — alles zou bezitten wat op aarde is, weinig of veel, dan zou zij dat zeker als losgeld geven — dat wil zeggen: zij zou dat alles als losgeld geven ter afwending van de bestraffing van Allah, wanneer zij die met eigen ogen aanschouwt.

   Wat Zijn woorden betreft — وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ (en zij verbergen hun spijt wanneer zij de bestraffing zien) —: dit betekent dat de leiders van deze polytheïsten (mushrikīn) hun spijt voor hun volgelingen en hun lagere rangen verbergen op het moment dat zij de bestraffing van Allah zien die hen volledig heeft omringd, en zij de zekerheid hebben gekregen dat die bestraffing hen zal treffen.

   وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ (en er wordt tussen hen met rechtvaardigheid geoordeeld): dat wil zeggen: Allah oordeelt op die dag tussen de volgelingen en de leiders onder hen met rechtvaardigheid.

   وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ (en hun wordt geen onrecht aangedaan): dit is zo omdat niemand van hen bestraft wordt dan vanwege zijn eigen misdaad, en niemand wordt aangesproken voor de zonde van een ander, en niemand wordt gepijnigd tenzij hij in de wereld reeds gewaarschuwd was en de bewijzen herhaaldelijk over hem werden doorgeleid.

   Toon originele Arabische tekst

   القول في تأويل قوله تعالى : وَلَوْ أَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ مَا فِي الأَرْضِ لافْتَدَتْ بِهِ وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ (54) قال أبو جعفر: يقول تعالى ذكره: ولو أن لكل نفس كفرت بالله ، و " ظلمها " ، في هذا الموضع، عبادتُها غيرَ من يستحق عبادته، (1) وتركها طاعة من يجب عليها طاعته ، (ما في الأرض) ، من قليل أو كثير ، (لافتدت به) ، يقول: لافتدت بذلك كلِّه من عذاب الله إذا عاينته (2) ، وقوله: (وأسروا الندامة لما رأوا العذاب) ، يقول: وأخفتْ رؤساء هؤلاء المشركين من وضعائهم وسفلتهم الندامةَ حين أبصرُوا عذاب الله قد أحاط بهم، وأيقنوا أنه واقع بهم ، ( وقضي بينهم بالقسط)، يقول: وقضى الله يومئذ بين الأتباع والرؤساء منهم بالعدل (3) ، (وهم لا يظلمون)، وذلك أنه لا يعاقب أحدًا منهم إلا بجريرته ، ولا يأخذه بذنب أحدٍ، ولا يعذِّب إلا من قد أعذر إليه في الدنيا وأنذر وتابع عليه الحجج. ------------------------ الهوامش : (1) في المطبوعة : " من يستحق عبادة " ، غير ما في المخطوطة . (2) انظر تفسير " الافتداء " فيما سلف من فهارس اللغة ( فدى ) . (3) انظر تفسير " القسط " فيما سلف ص : 99 ، تعليق : 1، والمراجع هناك .