Tabari
Back to surah 50, ayah 33

Tafseer of The letter Qaaf · Qaaf · 50:33

مَّنْ خَشِىَ ٱلرَّحْمَٰنَ بِٱلْغَيْبِ وَجَآءَ بِقَلْبٍۢ مُّنِيبٍ

Who feared the Most Merciful unseen and came with a heart returning [in repentance].

Tabari (1 passage)

  1. Full Dutch translation of Tabari's text

    En Zijn uitspraak ( مَنْ خَشِيَ الرَّحْمَنَ بِالْغَيْبِ ) (wie de Erbarmer vreesde in het verborgene), Hij zegt: wie Allah vreesde in het wereldse leven, vóórdat hij Hem ontmoette, en Hem dus gehoorzaamde en Zijn gebod volgde.

    En in ( مَن ) in Zijn uitspraak ( مَنْ خَشِيَ ) (wie vreesde) zijn er twee mogelijkheden van verbuiging: de genitief, doordat het zich aansluit bij kull (ieder) in Zijn uitspraak ( لِكُلِّ أَوَّابٍ ) (voor iedere berouwvolle); en de nominatief, op grond van een nieuwe aanvang (al-istiʾnāf), waarbij ermee de voorwaarde-zin bedoeld wordt: "wie de Erbarmer vreesde in het verborgene, tot hem wordt gezegd: treed het paradijs binnen." In dat geval is Zijn uitspraak ( ادْخُلُوهَا بِسَلامٍ ) (treedt het binnen in vrede) het antwoord op de voorwaarde, waarbij vóór dit antwoord het werkwoord "zeggen" (al-qawl) verzwegen is, en het werkwoord [van het binnentreden] in het meervoud is geplaatst voor de gezamenlijkheid, omdat ( مَن ) (wie) de betekenis van de gezamenlijkheid kan hebben.

    En Zijn uitspraak ( وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ ) (en die kwam met een berouwvol hart), Hij zegt: en die tot Allah kwam met een hart dat berouw heeft over zijn zonden, dat zich afkeert van hetgeen Allah verafschuwt naar hetgeen Hem behaagt.

    Zoals Bishr ons verteld heeft, hij zei: Yazīd heeft ons verteld, hij zei: Saʿīd heeft ons verteld, op gezag van Qatāda, betreffende Zijn uitspraak ( وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ ) (en die kwam met een berouwvol hart): dat wil zeggen, berouwvol tot zijn Heer, zich tot Hem toewendend.

    Show original Arabic
    وقوله ( مَنْ خَشِيَ الرَّحْمَنَ بِالْغَيْبِ ) يقول: من خاف الله في الدنيا من قبل أن يلقاه, فأطاعه, واتبع أمره. وفي ( مَن ) في قوله ( مَنْ خَشِيَ ) وجهان من الإعراب: الخفض على إتباعه كلّ في قوله ( لِكُلِّ أَوَّابٍ ) والرفع على الاستئناف, وهو مراد به الجزاء من خشي الرحمن بالغيب, قيل له ادخل الجنة; فيكون حينئذ قوله ادْخُلُوهَا بِسَلامٍ جوابا للجزاء أضمر قبله القول, وحمل فعلا للجميع, لأن ( مَن ) قد تكون في مذهب الجميع. وقوله ( وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ ) يقول: وجاء الله بقلب تائب من ذنوبه, راجع مما يكرهه الله إلى ما يرضيه. كما حدثنا بشر, قال: ثنا يزيد, قال: ثنا سعيد, عن قتادة, قوله ( وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ ) : أي منيب إلى ربه مُقْبل.