Tabari
Back to surah 26, ayah 201

Tafseer of The Poets · Ash-Shu'araa · 26:201

لَا يُؤْمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُا۟ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ

They will not believe in it until they see the painful punishment.

Tabari (1 passage)

  1. Full Dutch translation of Tabari's text

    En Zijn woord: ( لا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّى يَرَوُا الْعَذَابَ الألِيمَ ) "zij zullen er niet in geloven totdat zij de pijnlijke bestraffing aanschouwen" — Hij zegt: Wij hebben dat met hen gedaan, opdat zij deze Koran niet voor waar zouden houden, totdat zij de pijnlijke bestraffing (al-ʿadhāb al-alīm) aanschouwen in het nabije van deze wereld, zoals de gemeenschappen die dat aanschouwden, wier verhalen Allah in deze surah heeft verteld. En Hij heeft Zijn woord ( لا يُؤْمِنُونَ ) "zij zullen niet geloven" in de nominatief (rafʿ) geplaatst, omdat het de gewoonte van de Arabieren is dat, wanneer zij op een plaats zoals deze het woord "lā" plaatsen, zij hetgeen daarop volgt soms in de jussief (jazm) zetten, en soms in de nominatief (rafʿ). Zo zegt men: "ik heb het paard vastgebonden, het zal niet ontsnappen" (lā tanfalit) en "ik heb de knoop stevig gelegd, hij zal niet losgaan" (lā yanḥall), in de jussief en in de nominatief. Zij doen dat slechts omdat de uitleg daarvan is: indien ik de knoop niet stevig leg, gaat hij los — dus de jussief is op grond van die uitleg, en de nominatief is omdat het jussief-makende element niet zichtbaar is.

    Tot de bewijsplaatsen voor de jussief daarin behoort het woord van de dichter:

    Lūw kunta idh jiʾtanā ḥāwalta ruʾyatanā aw jiʾtanā māshiyan lā yaʿrif al-faras (7)

    (Was je, toen je tot ons kwam, erop uit ons te zien — of kwam je te voet tot ons, terwijl het paard niet herkend wordt)

    En het woord van de ander:

    La-ṭālamā ḥalaʾtumāhā lā tarid fa-khalliyāhā wa-l-sijāla tabtarid (8)

    (Hoe lang hebben jullie haar van het water weggehouden zodat zij niet drinkt — laat haar dan los, en met de emmers zal zij zich laven)

    -------------------------------

    De voetnoten:

    (6) De uitleg van Ibn Zayd over wat hij met de aya bedoelde, is weggevallen; wellicht is het het ongeloof (kufr) of de shirk, of iets dergelijks, of iets vergelijkbaars.

    (7) Het vers behoort tot de bewijsplaatsen van al-Farrāʾ in Maʿānī al-Qurʾān (fotokopie van de universiteit, blad 230). Hij zei: en Zijn woord (kadhālika salaknāhu) "zo hebben Wij het binnengeleid" — je zegt: Wij hebben de loochening in de harten van de misdadigers binnengeleid, opdat zij er niet in zouden geloven totdat zij de pijnlijke bestraffing aanschouwen. En wanneer de plaats van "kay" (opdat) in een geval als dit zowel "lā" als "in" toelaat, dan is in "lā" zowel de jussief als de nominatief geldig. De Arabieren zeggen: "ik heb het paard vastgebonden, het ontsnapt niet" (lā yanfalit), in de jussief en de nominatief; en "ik heb de slaaf vastgebonden, hij vlucht niet" (lā yafirr), in de jussief en de nominatief. Het wordt slechts in de jussief gezet, omdat de uitleg ervan is: indien ik hem niet vastbind, vlucht hij — dus de jussief op grond van die uitleg. Iemand van de Banū ʿUqayl heeft mij gereciteerd:

    Wa-ḥattā raʾaynā aḥsan al-fiʿli baynanā musākatatan lā yafriq al-sharra fāriqu

    Hij reciteert het in de nominatief en de jussief. En een ander zei: "Lūw kunta idh jiʾtanā..." het vers, in de nominatief en de jussief; en het woord "la-ṭālamā ḥalaʾtumāhā..." is de bewijsplaats die hierna volgt.

    (8) Het vers staat in (al-Lisān: ḥalaʾa). De overlevering ervan luidt: "qad ṭālamā..." enz. Hij zei: ḥallaʾa de kamelen en het vee weg van het water (taḥlīʾan en taḥliʾatan): hij dreef hen weg of weerhield hen ervan naar het water te komen, en belette hun ervan te drinken. En zo ook ḥallaʾa hij de mensen weg van het water. Ibn al-Aʿrābī zei: Qarība zei: er was een man verliefd op een vrouw, en hij huwde haar; toen kwamen de vrouwen bij haar, en sommigen van hen zeiden tegen anderen: * qad ṭālamā ḥalaʾtumāhā lā tarid *

    het vers. En al-sijāl: het meervoud van sajl, dat is de grote emmer gevuld met water (al-Lisān). En het vers is een bewijsplaats zoals het voorgaande, namelijk dat in "lā tarid" zowel de nominatief als de jussief geoorloofd is op grond van de uitleg die al-Farrāʾ noemde.

    Show original Arabic
    وقوله: ( لا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّى يَرَوُا الْعَذَابَ الألِيمَ ) يقول: فعلنا ذلك؛ بهم لئلا يصدّقوا بهذا القرآن, حتى يروا العذاب الأليم في عاجل الدنيا, كما رأت ذلك الأمم الذين قص الله قصصهم في هذه السورة. ورفع قوله ( لا يُؤْمِنُونَ ) لأن العرب من شأنها إذا وضعت في موضع مثل هذا الموضع " لا " ربما جزمت ما بعدها, وربما رفعت فتقول: ربطت الفرس لا تنفلتْ, وأحكمت العقد لا ينحلّ, جزما ورفعا. وإنما تفعل ذلك لأن تأويل ذلك: إن لم أحكم العقد انحلّ, فجزمه على التأويل, ورفعه بأن الجازم غير ظاهر. ومن الشاهد على الجزم في ذلك قول الشاعر: لَـوْ كُـنْتَ إذْ جِئْتَنـا حـاوَلْتَ رؤْيَتَنا أوْ جِئْتنـا ماشِـيا لا يَعْـرِف الفَـرَس (7) وقول الآخر: لَطالَمَـــا حَلأتَمَاهـــا لا تَــرِدْ فَخَلِّياهـــا والسِّـــجَالَ تَبْـــتَرِدْ (8) ------------------------------- الهوامش : (6) سقط تفسير ابن زيد لما أراد من الآية، ولعله الكفر أو الشرك، أو نحوه، أو مثله. (7) البيت من شواهد الفراء في معاني القرآن (مصورة الجامعة الورقة 230) قال: وقوله: (كذلك سلكناه) تقول: سلكنا التكذيب في قلوب المجرمين كيلا يؤمنوا به حتى يروا العذاب الأليم. وإذا كان موقع كى في مثل هذا "لا" و "إن" جميعًا، صلح الجزم في "لا" والرفع. والعرب تقول: ربطت الفرس لا ينفلت: جزمًا ورفعًا وأوثقت العبد لا يفر: جزما ورفعًا؛ وإنما جزم، لأن تأويله: إن لم أربطه فر؛ فجزم على التأويل. أنشدني بعض بني عقيل: وَحَـتى رَأَيْنَـا أَحْسَـنَ الْفِعْـلِ بَيْنَنَـا مُسَــاكَتَةً لا يَفْــرِقُ الشَّـرَّ فَـارِقُ ينشد رفعًا وجزمًا. وقال الآخر: "لو كنت إذ جئتنا.." البيت: رفعًا وجزمًا، وقوله: "لطالما حلأتماها.." الشاهد الآتي بعد من ذلك. (8) البيت في (اللسان: حلأ). وروايته: قد طالما.. إلخ، قال: حلأ الإبل والماشية عن الماء تحليئًا وتحلئة: طردها أو حبسها عن الورود، ومنعها أن ترده. وكذلك حلأ القوم عن الماء. وقال ابن الأعرابي: قالت قريبة: كان رجل عاشق لمرأة فتزوجها، فجاءها النساء، فقال بعضهن لبعض * قـد طالمـا حلأتماهـا لا تـرد * البيت. والسجال: جمع سجل وهو الدلو الضخمة المملوءة ماء (اللسان) والبيت شاهد كالذي قبله، على أن "لا ترد" يجوز فيه الرفع والجزم على التأويل الذي ذكره الفراء.