Tafseer of The Cave · Al-Kahf · 18:5
They have no knowledge of it, nor had their fathers. Grave is the word that comes out of their mouths; they speak not except a lie.
De uiteenzetting over de uitleg van de woorden van de Verhevene: مَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ وَلا لآبَائِهِمْ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ إِنْ يَقُولُونَ إِلا كَذِبًا (18:5)
Zijn woorden: مَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ — Hij zegt: Degenen die deze uitspraak doen — bedoeld is hun uitspraak اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا — hebben geen kennis over بِهِ : dat wil zeggen over Allah; het pronomen in zijn woorden بِهِ verwijst naar Allah. De eigenlijke betekenis van de tekst is: Deze mensen die deze uitspraak doen, hebben geen kennis van Allah — namelijk dat het niet geoorloofd is dat Hij een kind heeft — en het is wegens hun onwetendheid over Allah en Zijn grootheid dat zij dit zeggen.
Zijn woorden وَلا لآبَائِهِمْ — Hij zegt: Noch hadden hun voorvaderen die vóór hen zijn heengegaan op dezelfde weg als waarop zij zich vandaag bevinden, enige kennis van Allah en Zijn grootheid.
Zijn woorden: كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ — De koran-lezers verschilden over de manier van lezen hiervan. De grote meerderheid van de lezers van Medina, Koefa en Basra las: (kaburat kalimatan) met accusatief (naṣb) van kalimatan, in de zin van: Hun uitspraak was groot als uitspraak (kalimatan) die dient ter explicatieve onderscheiding (tafsīr), zoals men zegt: niʿma rajulan ʿAmrun — "Wat een man is ʿAmr!" Sommige grammatici van de school van Basra zeiden: de accusatief van kalima is omdat zij in de betekenis staat van: "Hoe groot is zij als uitspraak!" — zoals Allah, Verheven is Zijn lof, zei: وَسَاءَتْ مُرْتَفَقًا . Zij stelde dat haar accusatief overeenkomt met het woord van de dichter:
"وَلَقَـدْ عَلِمْـتُ إذَا اللِّقاحُ تَرَوَّحَتْ / هَدَجَ الرّئالِ تَكُبُّهُنَّ شَـمالا"
— dat wil zeggen: de noordenwind gooit ze neer; het is alsof hij zei: "Die uitspraak was geweldig" — en er is overgeleverd van sommige lezers uit Mekka dat zij lazen: (kaburat kalimatun) met nominatief (rafʿ), zoals men zegt: ʿaẓuma qawluka — "Jouw woord is groot" — en kابr shaʾnuka — "Jouw zaak is groot." Als men zo leest staat in zijn woorden (kaburat kalimatun) niets verborgens (impliciets), maar is het een attribuut van de uitspraak.
De meest correcte lezing ervan is naar mijn oordeel die van degene die leest: (kaburat kalimatan) in de accusatief, vanwege de eenstemmigheid van de beslissende lezers erover. De uitleg van de tekst is dan: Groot is de uitspraak — als uitspraak — die uitkomt uit de monden van deze mensen die zeggen: Allah heeft een kind genomen, en de engelen zijn dochters van Allah.
Zoals Ibn Ḥumayd ons heeft overgeleverd, die zei: Salama heeft ons overgeleverd, op gezag van Ibn Isḥāq, over كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ : hun uitspraak dat de engelen dochters van Allah zijn.
Zijn woorden: إِنْ يَقُولُونَ إِلا كَذِبًا — Allah, Verheven is Zijn vermaning, zegt: Deze zeggers van "Allah heeft een kind genomen" zeggen met deze uitspraak van hen niets anders dan leugen en een laster die zij tegen Allah hebben verzonnen.
