Tabari (1 passage)

1. Full Dutch translation of Tabari's text

   De uitleg van het woord van Allah, de Verhevene: وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَى مَا أَنْفَقَ فِيهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّي أَحَدًا (En zijn rijkdom werd omsingeld door ondergang, en hij begon zijn handpalmen te wringen over wat hij erin had uitgegeven, terwijl zij ingestort was op haar pergola's, en hij zei: 'Hadden mij maar nooit een deelgenoot toegekend aan mijn Heer' [18:42])

   Allah, de Verhevene, zegt: de ondergang en de rampen omsingelden zijn rijkdom — dat zijn de soorten vruchten van zijn tuin, waarover hij gezegd had: مَا أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هَذِهِ أَبَدًا (Ik geloof niet dat dit ooit zal vergaan). En deze ongelovige, de eigenaar van de twee tuinen, begon zijn handpalmen te wringen — voor- en achterwaarts — uit spijt en leedwezen over het verlies van de kosten die hij in zijn tuin gestoken had. وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا (Terwijl zij ingestort was op haar pergola's) — Hij zegt: terwijl zij leeg en verlaten was op haar begroeiing en bouwsels.

   In dezelfde zin als wij zeiden, spraken ook de geleerden in de exegese.

   * Vermelding van wie dit zei:

   Bishr heeft ons verteld, hij zei: Yazīd heeft ons verteld, hij zei: Saʿīd heeft ons verteld, op gezag van Qatāda, over فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ: dat wil zeggen: hij sloeg zijn handpalmen op wat hij erin had uitgegeven, عَلَى مَا أَنْفَقَ فِيهَا — uit spijt over wat hem ontsnapt was. En hij يَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّي أَحَدًا (zei: 'Hadden mij maar nooit een deelgenoot toegekend aan mijn Heer') — hij zegt: hij wenste dit. Dit betekent dat deze ongelovige, nadat hij door het verlies van zijn tuin was getroffen en zijn wereldse bestaan was verdwenen en hem niets dan zijn daden resteerden, verlangde dat hij nooit ongelovig in Allah was geweest en Hem geen deelgenoot had toegekend.

   Show original Arabic

   القول في تأويل قوله تعالى : وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَى مَا أَنْفَقَ فِيهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّي أَحَدًا (42) يقول تعالى ذكره: وأحاط الهلاك والجوائح بثمره، وهي صنوف ثمار جنته التي كان يقول لها: مَا أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هَذِهِ أَبَدًا فأصبح هذا الكافر صاحب هاتين الجنتين، يقلب كفيه ظهرا لبطن، تلهفا وأسفا على ذهاب نفقته التي أنفق في جنته ( وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا ) يقول: وهي خالية على نباتها وبيوتها. وبنحو الذي قلنا في ذلك، قال أهل التأويل. * ذكر من قال ذلك: حدثنا بشر، قال: ثنا يزيد، قال: ثنا سعيد، عن قتادة ( فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ ) : أي يصفق ( كَفَّيْهِ عَلَى مَا أَنْفَقَ فِيهَا ) متلهفا على ما فاته ، (وَ) هو ( يَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّي أَحَدًا ) ويقول: يا ليتني ، يقول: يتمنى هذا الكافر بعد ما أصيب بجنته أنه لم يكن كان أشرك بربه أحدا، يعني بذلك: هذا الكافر إذا هلك وزالت عنه دنياه وانفرد بعمله، ودّ أنه لم يكن كفر بالله ولا أشرك به شيئا.