Tabari (1 passage)

1. Full Dutch translation of Tabari's text

   Allah, Verheven is Zijn gedachtenis, zegt: Hij heeft voor u, o mensen, een gelijkenis gesteld voor Zijn Eigen Zelf en voor de goden die naast Hem worden aanbeden. Hij zei, Verheven is Zijn gedachtenis: وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلا رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا أَبْكَمُ لا يَقْدِرُ عَلَى شَيْءٍ — hiermee bedoelt Hij het afgodsbeeld (ṣanam): het hoort niets en het spreekt niet, want het is ofwel gesneden hout, ofwel vervaardigd koper; het is niet in staat degene die het dient voordeel te brengen, noch kwade van hem te weren. "En hij is een last voor zijn beschermer (mawlāhu)" — Hij zegt: Hij is een last voor zijn neven van vaderszijde, zijn bondgenoten en zijn verwanten. Evenzo is het afgodsbeeld een last voor degene die het aanbidt — het moet gedragen, neergezet en gediend worden, zoals de stomme onder de mensen die nergens toe in staat is, een last is voor zijn beschermers uit zijn neven van vaderszijde en anderen. أَيْنَمَا يُوَجِّهْهُ لا يَأْتِ بِخَيْرٍ — Hij zegt: Waarheen men hem ook wendt, hij brengt geen goed, want hij begrijpt niet wat er tegen hem gezegd wordt, en hij kan niet voor zichzelf uitdrukken wat hij wil — hij begrijpt niet en hij wordt niet begrepen. Evenzo begrijpt het afgodsbeeld niet wat er tegen hem gezegd wordt, zodat het gehoorzaamt aan het bevel van degene die hem beveelt; en het spreekt niet om te bevelen en te verbieden. Allah, Verheven is Zijn gedachtenis, zegt: هَلْ يَسْتَوِي هُوَ وَمَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ — dat wil zeggen: Is deze stomme, die een last is voor zijn beschermer, die geen goed brengt waarheen hij ook gericht wordt, gelijk aan degene die sprekend en welbespraakt is, die het rechte gebiedt en er toe oproept — en dat is Allah, de Ene, de Onweerstáanbare, Die Zijn dienaren oproept tot Zijn éénheid en Zijn gehoorzaamheid. Hij zegt: Neen, Hij, Verheven is Zijn gedachtenis, en het afgodsbeeld dat de eigenschappen heeft welke zijn beschreven zijn niet gelijk. En Zijn woord وَهُوَ عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ — Hij zegt: En Hij is, naast Zijn gebod tot rechtvaardigheid, op een pad van waarheid in Zijn oproep tot rechtvaardigheid en Zijn gebod daartoe, een recht pad dat nooit van de waarheid afwijkt en er nimmer van los raakt.

   De mensen van de uitlegging verschilden over voor wie deze gelijkenis is gesteld. Sommigen zeiden wat wij erover hebben gezegd.

   Degenen die dit hebben gezegd:

   Ibn ʿAbd al-Aʿlā heeft ons verteld, hij zei: Muhammad ibn Thawr heeft ons verteld, op gezag van Maʿmar, op gezag van Qatāda, aangaande لا يَقْدِرُ عَلَى شَيْءٍ : hij zei: Dit is het afgodsbeeld (al-wathan). Aangaande هَلْ يَسْتَوِي هُوَ وَمَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ : hij zei: Allah gebiedt het rechte. وَهُوَ عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ — en Mujāhid zei hetzelfde, behalve dat hij zei: Ook de eerste gelijkenis heeft Allah voor Zichzelf en voor het afgodsbeeld gesteld.

   Muhammad ibn ʿAmr heeft mij verteld, hij zei: Abū ʿĀṣim heeft ons verteld, hij zei: ʿĪsā heeft ons verteld; en al-Ḥārith heeft mij verteld, hij zei: Al-Ḥasan heeft ons verteld, hij zei: Warqāʾ heeft ons verteld; en al-Muthannnā heeft mij verteld, hij zei: Abū Ḥudhayfa heeft ons verteld, hij zei: Shibl heeft ons verteld — allen op gezag van Ibn Abī Najīḥ, op gezag van Mujāhid, aangaande het woord van Allah, Verheven is Zijn gedachtenis: عَبْدًا مَمْلُوكًا لا يَقْدِرُ عَلَى شَيْءٍ وَمَنْ رَزَقْنَاهُ مِنَّا رِزْقًا حَسَنًا en رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا أَبْكَمُ en وَمَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ — hij zei: Dit alles is een gelijkenis voor de ware God en voor datgene wat naast Hem als onjuist wordt aangeroepen.

   Al-Qāsim heeft ons verteld, hij zei: Al-Ḥusayn heeft ons verteld, hij zei: Ḥajjāj heeft mij verteld, op gezag van Ibn Jurayj, op gezag van Mujāhid — gelijk aan het bovenstaande.

   Ibn Wakīʿ heeft ons verteld, hij zei: Abū Muʿāwiya heeft ons verteld, op gezag van Juwaybir, op gezag van al-Ḍaḥḥāk, aangaande وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلا رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا أَبْكَمُ : hij zei: Dit is slechts een gelijkenis die Allah heeft gesteld.

   En anderen zeiden: Integendeel, beide gelijkenissen gelden voor de gelovige (muʾmin) en de ongelovige (kāfir). En dat is een opvatting overgeleverd van Ibn ʿAbbās, en wij hebben de overlevering van hem over de eerste gelijkenis op haar plaats vermeld.

   Wat betreft de tweede gelijkenis:

   Muhammad ibn Saʿd heeft mij verteld, hij zei: Mijn vader heeft mij verteld, hij zei: Mijn oom heeft mij verteld, hij zei: Mijn vader heeft mij verteld, op gezag van zijn vader, op gezag van Ibn ʿAbbās, aangaande وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلا رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا أَبْكَمُ لا يَقْدِرُ عَلَى شَيْءٍ وَهُوَ كَلٌّ عَلَى مَوْلاهُ ... tot het einde van het vers: hij bedoelt met "de stomme die een last is voor zijn beschermer": de ongelovige; en met Zijn woord وَمَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ : de gelovige. En deze gelijkenis gaat over de handelingen.

   Al-Ḥasan ibn al-Ṣabbāḥ al-Bazzār heeft ons verteld, hij zei: Yaḥyā ibn Isḥāq al-Saylḥīnī heeft ons verteld, hij zei: Ḥammād heeft ons verteld, op gezag van ʿAbdullāh ibn ʿUthmān ibn Khuthaym, op gezag van Ibrāhīm, op gezag van ʿIkrima, op gezag van Yaʿlā ibn Umayya, op gezag van Ibn ʿAbbās, aangaande Zijn woord ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلا عَبْدًا مَمْلُوكًا : hij zei: Dit werd geopenbaard over een man van Quraysh en zijn slaaf (ʿabdahu). En aangaande Zijn woord مَثَلا رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا أَبْكَمُ لا يَقْدِرُ عَلَى شَيْءٍ ... tot Zijn woord وَهُوَ عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ : hij zei: Hij is ʿUthmān ibn ʿAffān. En hij zei: De stomme die waarheen ook hij gericht wordt geen goed brengt, dat is de vrijgelatene (mawlā) van ʿUthmān ibn ʿAffān — ʿUthmān besteedde aan hem en onderhield hem en droeg zijn lasten, terwijl de ander de islam haatte en weigerde en hem verbood aalmoezen en het goede te geven. Dus werd over hen beiden geopenbaard.

   Wij hebben de mening die wij hebben gekozen bij de eerste gelijkenis verkózen omdat Allah, Verheven is Zijn gedachtenis, de ongelovige verbeeldde met de slaaf (ʿabd) met de eigenschappen die Hij beschreef, en de gelovige verbeeldde met degene aan wie Hij een goed levensonderhoud had gegeven en die daarvan heimelijk en openlijk uitgeeft. Het is derhalve niet geoorloofd dat dit een gelijkenis voor Allah zou zijn, aangezien Allah de ongelovige die niets kan uitdelen heeft vergeleken met iemand aan wie Hij geen goed levensonderhoud heeft gegeven om heimelijk en openlijk van uit te geven. En de gelovige die Allah de gehoorzaamheid aan Hem heeft toebedeeld en hem tot zijn rechte pad heeft geleid en die werkt wat Allah behaagt, is vergeleken met de vrije man aan wie rijkdom ruimschoots is toegewezen en die er heimelijk en openlijk van uitgeeft. En Allah, Verheven is Zijn gedachtenis, is de Verzorger van levensonderhoud Die Zelf niet wordt onderhouden — het is derhalve niet geoorloofd Zijn vrijgevigheid en milddadigheid te vergelijken met de uitgaven van degene die van een goed levensonderhoud voorzien is. Wat de tweede gelijkenis betreft: daarin vergelijkt Allah, Verheven is Zijn gedachtenis, degene wiens voorbeeld de stomme is die niets kan — en de ongelovigen (kuffār) hebben ongetwijfeld onder hen die veel bezittingen hebben en die soms enorme schade aanrichten door hun verderf — zodat "niet in staat tot enig ding" geen passende gelijkenis is voor iemand die in staat is tot veel dingen, zoals Allah, Verheven is Zijn gedachtenis, heeft gezegd. Indien dat zo is, is de meest aangewezen betekenis daarin het vergelijken van iemand die nergens toe in staat is — zoals Allah, Verheven is Zijn gedachtenis, heeft gezegd — met zijn gelijke, en dat is het afgodsbeeld dat tot niets in staat is, met de stomme die een last is voor zijn beschermer en tot niets in staat is, zoals gezegd en beschreven.

   Show original Arabic

   وهذا مثل ضربه الله تعالى لنفسه والآلهة التي تُعبد من دونه، فقال تعالى ذكره ( وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلا رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا أَبْكَمُ لا يَقْدِرُ عَلَى شَيْءٍ ) يعني بذلك الصنم أنه لا يسمع شيئا ، ولا ينطق، لأنه إما خشب منحوت ، وإما نحاس مصنوع لا يقدر على نفع لمن خدمه ، ولا دفع ضرّ عنه وهو كَلٌّ على مولاه ، يقول: وهو عيال على ابن عمه وحلفائه وأهل ولايته، فكذلك الصنم كَلّ على من يعبده، يحتاج أن يحمله ، ويضعه ويخدمه، كالأبكم من الناس الذي لا يقدر على شيء، فهو كَلّ على أوليائه من بني أعمامه وغيرهم ( أَيْنَمَا يُوَجِّهْهُ لا يَأْتِ بِخَيْرٍ ) يقول: حيثما يوجهه لا يأت بخير، لأنه لا يفهم ما يُقال له، ولا يقدر أن يعبر عن نفسه ما يريد، فهو لا يفهم ، ولا يُفْهَم عنه ، فكذلك الصنم ،لا يعقل ما يقال له ، فيأتمر لأمر من أمره، ولا ينطق فيأمر وينهي ، يقول الله تعالى ( هَلْ يَسْتَوِي هُوَ وَمَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ ) يعني: هل يستوي هذا الأبكم الكلّ على مولاه الذي لا يأتي بخير حيث توجه ومن هو ناطق متكلم يأمر بالحقّ ويدعو إليه وهو الله الواحد القهار ، الذي يدعو عباده إلى توحيده وطاعته ، يقول: لا يستوي هو تعالى ذكره، والصنم الذي صفته ما وصف. وقوله ( وَهُوَ عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ ) يقول: وهو مع أمره بالعدل، على طريق من الحقّ في دعائه إلى العدل ، وأمره به مستقيم، لا يَعْوَجّ عن الحقّ ولا يزول عنه. وقد اختلف أهل التأويل في المضروب له هذا المثل، فقال بعضهم في ذلك بنحو الذي قلنا فيه. * ذكر من قال ذلك: حدثنا ابن عبد الأعلى، قال: ثنا محمد بن ثور، عن معمر، عن قتادة ( لا يَقْدِرُ عَلَى شَيْءٍ ) قال: هو الوثن ( هَلْ يَسْتَوِي هُوَ وَمَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ ) قال: الله يأمر بالعدل ( وَهُوَ عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ ) وكذلك كان مجاهد يقول إلا أنه كان يقول: المثل الأوّل أيضا ضربه الله لنفسه وللوثَن. حدثني محمد بن عمرو، قال: ثنا أبو عاصم، قال: ثنا عيسى ؛ وحدثني الحارث، قال: ثنا الحسن، قال: ثنا ورقاء، وحدثني المثنى، قال: ثنا أبو حُذيفة، قال: ثنا شبل، جميعا عن ابن أبي نجيح، عن مجاهد، في قول الله تعالى ذكره عَبْدًا مَمْلُوكًا لا يَقْدِرُ عَلَى شَيْءٍ وَمَنْ رَزَقْنَاهُ مِنَّا رِزْقًا حَسَنًا و ( رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا أَبْكَمُ )( وَمَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ ) قال: كلّ هذا مثل إله الحقّ، وما يُدعى من دونه من الباطل. حدثنا القاسم، قال: ثنا الحسين، قال: ثني حجاج، عن ابن جريج، عن مجاهد، مثله. حدثنا ابن وكيع، قال: ثنا أبو معاوية، عن جويبر، عن الضحاك ( وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلا رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا أَبْكَمُ ) قال: إنما هذا مثل ضربه الله. وقال آخرون: بل كلا المثلين للمؤمن والكافر. وذلك قول يُروَى عن ابن عباس، وقد ذكرنا الرواية عنه في المثل الأوّل في موضعه. وأما في المثل الآخر: فحدثني محمد بن سعد، قال: ثني أبي، قال: ثني عمي، قال: ثني أبي، عن أبيه، عن ابن عباس ( وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلا رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا أَبْكَمُ لا يَقْدِرُ عَلَى شَيْءٍ وَهُوَ كَلٌّ عَلَى مَوْلاهُ ) ... إلى آخر الآية، يعني بالأبكم: الذي هو كَلٌّ على مولاه الكافر، وبقوله ( وَمَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ ) المؤمن، وهذا المثل في الأعمال. حدثنا الحسن بن الصباح البزار، قال: ثنا يحيى بن إسحاق السيلحيني، قال: ثنا حماد، عن عبد الله بن عثمان بن خثيم، عن إبراهيم، عن عكرمة، عن يَعْلى بن أمية، عن ابن عباس، في قوله ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلا عَبْدًا مَمْلُوكًا قال: نـزلت في رجل من قريش وعبده. وفي قوله ( مَثَلا رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا أَبْكَمُ لا يَقْدِرُ عَلَى شَيْءٍ ) ... إلى قوله ( وَهُوَ عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ ) قال: هو عثمان بن عفان . قال: والأبكم الذي أينما يُوَجَّهُ لا يأت بخير، ذاك مولى عثمان بن عفَّان، كان عثمان ينفق عليه ويكفله ويكفيه المئونة، وكان الآخر يكره الإسلام ويأباه وينهاه عن الصدقة والمعروف، فنـزلت فيهما. وإنما اخترنا القول الذي اخترناه في المثل الأوّل لأنه تعالى ذكره مثَّل مثَل الكافر بالعبد الذي وصف صفته، ومثَّل مثل المؤمن بالذي رزقه رزقًاحسنًا ، فهو ينفق مما رزقه سرّا وجهرا، فلم يجز أن يكون ذلك لله مثلا إذ كان الله إنما مثل الكافر الذي لا يقدر على شيء بأنه لم يرزقه رزقا ينفق منه سرّا ؛ ومثَّل المؤمن الذي وفَّقه الله لطاعته فهداه لرشده ، فهو يعمل بما يرضاه الله، كالحرّ الذي بسط له في الرزق فهو ينفق منه سرًّا وجهرًا، والله تعالى ذكره هو الرازق غير المرزوق، فغير جائز أن يمثل إفضاله وجوده بإنفاق المرزوق الرزق الحسن ، وأما المثل الثاني، فإنه تمثيل منه تعالى ذكره مَنْ مثله الأبكم الذي لا يقدر على شيء والكفار لا شكّ أن منهم من له الأموال الكثيرة، ومن يضرّ أحيانا الضرّ العظيم بفساده، فغير كائن ما لا يقدر على شيء، كما قال تعالى ذكره مثلا لمن يقدر على أشياء كثيرة. فإذا كان ذلك كذلك كان أولى المعاني به تمثيل ما لا يقدر على شيء كما قال تعالى ذكره بمثله ما لا يقدر على شيء، وذلك الوثن الذي لا يقدر على شيء، بالأبكم الكَلّ على مولاه الذي لا يقدر على شيء كما قال ووصف.