Tabari (1 passage)

1. Full Dutch translation of Tabari's text

   Allah, Verheven is Zijn gedachtenis, zegt: Allah heeft u, o mensen, geschapen en u tot bestaan gebracht terwijl u niets was — niet de goden die u naast Hem aanbidt. Aanbid daarom Degene Die u heeft geschapen, en geen ander. ثُمَّ يَتَوَفَّاكُمْ Hij zegt: Daarna doet Hij u sterven en trekt Hij u terug. وَمِنْكُمْ مَنْ يُرَدُّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ Hij zegt: En er zijn er onder u die zo oud worden dat zij terugkeren naar de meest verachtelijke leeftijd, dat wil zeggen de slechtste periode ervan. Men zegt hiervan: de man radzula en fasala, yardhulu radhālatan wa-radhūlatan, en ik heb hem verachtelijk bevonden. Er is gezegd dat men zo wordt op de leeftijd van vijfenzeventig jaar.

   Muhammad ibn Ismāʿīl al-Fazārī heeft mij verteld, hij zei: Muhammad ibn Sawwār heeft ons verteld, hij zei: Asad ibn ʿImrān heeft ons verteld, op gezag van Saʿd ibn Ṭarīf, op gezag van al-Aṣbagh ibn Nabāta, op gezag van ʿAlī, aangaande Zijn woord وَمِنْكُمْ مَنْ يُرَدُّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ : hij zei: vijfenzeventig jaar.

   En Zijn woord لِكَيْ لا يَعْلَمَ بَعْدَ عِلْمٍ شَيْئًا — Hij zegt: Wij doen hem immers terugkeren naar de meest verachtelijke leeftijd opdat hij onwetend wordt zoals hij was in de staat van zijn kindschheid en jeugd, nadat hij kennis bezat — dat wil zeggen: opdat hij niets meer weet na de kennis die hij in zijn jeugd bezat, kennis die met de ouderdom is verdwenen en is vergeten, zodat hij er niets meer van weet en van zijn verstand is ontdaan, en hij na een verstand dat hij had niets meer begrijpt. إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ قَدِيرٌ — Hij zegt: Allah vergeet niet, en Zijn kennis verandert niet. Hij is alwetend omtrent alles wat was en zal zijn, Almachtig over wat Hij wil; niets ontgaat Hem en niets kan Hem weerstaan wanneer Hij het wil.

   Show original Arabic

   يقول تعالى ذكره: والله خلقكم أيها الناس وأوجدكم ولم تكونوا شيئا، لا الآلهة التي تعبدون من دونه، فاعبدوا الذي خلقكم دون غيره ( ثُمَّ يَتَوَفَّاكُمْ ) يقول: ثم يقبضكم ( وَمِنْكُمْ مَنْ يُرَدُّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ ) يقول: ومنكم من يهرم فيصير إلى أرذل العمر، وهو أردؤه، يقال منه: رذل الرجل وفسل، يرذل رذالة ورذولة ورذلته أنا. وقيل: إنه يصير كذلك في خمس وسبعين سنة. حدثني محمد بن إسماعيل الفزاريّ، قال: أخبرنا محمد بن سَوار ، قال: ثنا أسد بن عمران، عن سعد بن طريف، عن الأصبغ بن نَباتة، عن عليّ، في قوله ( وَمِنْكُمْ مَنْ يُرَدُّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ ) قال: خمسٌ وسبعون سنة. وقوله ( لِكَيْ لا يَعْلَمَ بَعْدَ عِلْمٍ شَيْئًا ) يقول: إنما نردّه إلى أرذل العمر ليعود جاهلا كما كان في حال طفولته وصباه ، بعد علم شيئا: يقول: لئلا يعلم شيئا بعد علم كان يعلمه في شبابه ، فذهب ذلك بالكبر ونسى، فلا يعلم منه شيئا، وانسلخ من عقله، فصار من بعد عقل كان له لا يعقل شيئا( إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ قَدِيرٌ ) يقول: إن الله لا ينسى ، ولا يتغير علمه، عليم بكلّ ما كان ويكون، قدير على ما شاء لا يجهل شيئا ، ولا يُعجزه شيء أراده.