Tabari (1 passage)

1. Full Dutch translation of Tabari's text

   Allah de Verhevene zegt: voor Allah buigt en onderwerpt zich aan Zijn bevel al wat in de hemelen en al wat op de aarde is aan levende wezens die erop bewegen, en de engelen die in de hemelen zijn — en zij verheffen zich niet boven de vernedering voor Hem in gehoorzaamheid. فَالَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ قُلُوبُهُمْ مُنْكِرَةٌ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ — en hun schaduwen bewegen heen en weer van rechts en links, prostererend voor Allah, terwijl zij vernederd zijn.

   Sommige grammatici van Basra zeiden: men volstond met de vermelding van het enkelvoud bij de dieren, in plaats van het meervoud. De eigenlijke betekenis van de woorden is: voor Allah prostereert al wat in de hemelen en wat op de aarde is aan levende wezens en engelen — zoals men zegt: mā atānī min rajulin, in de betekenis van: mā atānī min al-rijāl (er is geen man tot mij gekomen).

   Sommige grammatici van Koefica zeiden: men gebruikte min dabba in het enkelvoud, omdat mā, ook al kan het de functie hebben van een betrekkelijk voornaamwoord (alladhī), toch onbepaald is; en wanneer het onbepaald en ongespecificeerd is, lijkt het op een voorwaardelijke zin. Bij een voorwaardelijke zin (jazāʾ) voegt men min toe na een onbepaald naamwoord dat erop volgt; men zegt: man ḍarabahu min rajulin fa-aḍribūhu (wie hem, welke man ook, geslagen heeft, sla hem), en men laat min niet weg op deze plek om te vermijden dat het op een bijwoordelijke bepaling van staat (ḥāl) bij man en mā lijkt. Men gebruikte min om aan te geven dat het een verklaring (tafsīr) is van mā en man, omdat die twee onbepaald en ongespecificeerd zijn. Het invoegen van min na hetgeen mā en man volgt is dan een aanwijzing voor hun betekenis, en het invoegen van min is een sterkere aanwijzing voor het ongespecificeerde van man en mā — daarom worden ze niet weggelaten.

   Show original Arabic

   يقول تعالى ذكره: ولله يخضع ويستسلم لأمره ما في السموات وما في الأرض من دابَّة يدبّ عليها، والملائكة التي في السموات، وهم لا يستكبرون عن التذلل له بالطاعة فَالَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ قُلُوبُهُمْ مُنْكِرَةٌ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ وظلالهم تتفيأ عن اليمين والشمائل سجدا لله وهم داخرون. وكان بعض نحويِّي البصرة يقول: اجتزئ بذكر الواحد من الدوابّ عن ذكر الجميع. وإنما معنى الكلام: ولله يسجد ما في السموات وما في الأرض من الدوابّ والملائكة، كما يقال: ما أتاني من رجل، بمعنى: ما أتاني من الرجال. وكان بعض نحويِّي الكوفة يقول: إنما قيل: من دابة، لأن " ما " وإن كانت قد تكون على مذهب الذي، فإنها غير مؤقتة، فإذا أبهمت غير مؤقتة أشبهت الجزاء، والجزاء يدخل من فيما جاء من اسم بعده من النكرة، فيقال: من ضربه من رجل فاضربوه، ولا تسقط " من " من هذا الموضع كراهية أن تشبه أن تكون حالا لمن و ما ، فجعلوه بمن ليدلّ على أنه تفسير لما ومن لأنهما غير مؤقتتين، فكان دخول من فيما بعدهما تفسيرا لمعناهما، وكان دخول من أدلّ على ما لم يوقت من من وما، فلذلك لم تلغيا.